Over kinderen, hun psychische problemen, hun ouders en hun behandelaars.

Het wachtlijstenmonster

De gemeente Almere heeft besloten tot 1 januari een stop te zetten op jeugdzorg met verblijf en zorg vanuit de kinder- en jeugdpsychiatrie, tenzij sprake is van een crisissituatie. In de kranten volgt berichtgeving of dit wettelijk nu wel of niet mag, de staatssecretaris spreekt er schande van en de wethouder pareert. De bal lijkt nu te liggen bij de gemeenteraad van Almere en bij ouders die voldoende puf hebben om naar een rechter te stappen. Het is een ingewikkelde kwestie. Een gemeente moet niet zodanig in financiële problemen komen dat zij toekomstige jeugdhulp niet meer kan inkopen en zoekt dus naar een oplossing. Het is dan makkelijk met het vingertje wijzen vanaf de zijlijn. Maar voor ouders en kinderen is het gruwelijk als je dagelijks bezig bent met overleven, je de zorg echt oprecht nodig hebt, je je kind ziet verslechteren en kennelijk eerst tot de bodem moet gaan voor je toch nog hulp krijgt. Het zou in een beschaafd land niet voor moeten komen. 
Meer lezen…

Meer bureaucratie en versnippering na de transitie

De Jeugdwet zou de knelpunten in het jeugdstelsel oplossen, zeiden staatssecretarissen Martin van Rijn en Fred Teeven een paar jaar geleden. Het nieuwe stelsel ging de regeldruk verminderen en een einde maken aan bureaucratie en versnippering. Ik merk er nog niet veel van.
Meer lezen…

Mantelzorg

Nu steeds meer verlangd wordt van de Participatiesamenleving is er gelukkig steeds meer aandacht voor mantelzorg. Niet altijd positief. Veel mantelzorgers geven aan onvoldoende ondersteund te worden en overbelast te zijn. 
Meer lezen…

Nieuw Begin

Afgelopen zomer waren mijn man en ik op vakantie. Het ging super met beide kinderen. Ze genoten volop en deden het fantastisch en wij genoten van hun. Ik keek vol trots en bewondering naar mijn jongste en naar mijn oudste. Beide speelde de hele dag buiten, met heel veel kinderen tegelijkertijd. Dit is voor velen wellicht niet bijzonder, maar het is niet altijd zo geweest. Mijn oudste heeft autisme, met veel kinderen tegelijkertijd spelen vond hij vroeger moeilijk. Ik verbaas mij hoe hij hierin gegroeid is, vind het knap van hem.
Meer lezen…

Niet ideaal

Onze zoon was net drie jaar toen hij de diagnose “klassiek autisme en een verstandelijke beperking” kreeg. In de eerste jaren na deze diagnose gingen mijn man en ik eens in de drie maanden samen naar het Centrum Autisme voor ouderbegeleiding. Dat was prettig en gaf ons steun. Even spuien tegen iemand die ‘er’ veel van wist, elkaar horen praten over onze wijzigende toekomstverwachtingen. Natuurlijk praatten we ook samen wel over wat ons bezighield, maar deze gesprekken met een psycholoog/orthopedagoog, luchtten ons op en deden ons goed. We huilden, lachten, en reden weer naar huis. Meer lezen…

Kabouter 2.0

Lang is het stil geweest, maar ik heb niet stilgezeten. En de jongens thuis ook niet. Vooral de jongste is enorm actief. Hij pakt de wereld met twee handen aan en pakt dit cadeautje met plezier uit. Hij geniet van mensen, van sporten en van theater en tv. Ook is hij zijn verslavingen in zo groot mogelijke porties tot zich aan het nemen. 
Meer lezen…

“Je lijkt wel een ambtenaar…”

Ik hou van autorijden. Op mooie wegen. En liefst harder dan eigenlijk mag. Ik heb het besproken in mijn leertherapie. Het heeft niet geholpen. Hoeft ook niet. Ik kan altijd nog zeggen dat niets menselijks mij vreemd is. Afgelopen zomer. Vakantie. Genoten van bochtige wegen, het terugschakelen, de toeren van de motor en mijn automoment. En dan, uit het niets: de motor viel stil. Alles wat op het dashboard kon branden lichtte op. Foutmeldingen op het display. Mijn trots, die ik uit zorg vaak met de hand in de wax zet, liet mij in de steek. Zonder genade. En ‘die’ van mij zou mij altijd thuisbrengen. Ik vertelde het iedereen. Alleen als kind heb ik mij weleens zo beteuterd gevoeld toen hij door de sleepdienst werd opgeladen. Mijn supervisor vroeg naar mijn vakantie. Ik biechtte op dat mijn budget voor de auto er voor dit jaar in één keer door heen was gegaan. Mijn supervisor moest lachen; ‘ik leek wel een ambtenaar’. De ambtenaar doet met de geestelijke gezondheidszorg voor kinderen en jongeren namelijk net zoiets.Meer lezen…

Voorbij het wantrouwen, naar het vertrouwen. Voor een duurzame volksgezondheid.

Op veel plekken zijn de afgelopen maanden en weken klimaatmarsen georganiseerd. Ze zijn de opmaat naar de belangrijke klimaattop volgende week in Parijs. Maatregelen zijn nodig om het tij te keren en de wereldwijde temperatuurstijging een halt toe te roepen. Duurzame interventies leveren over het algemeen niet direct rendement op, maar wel op de middenlange en lange termijn. En dat is waar het in de zorg ook over moet gaan. Kennis over mentale gezondheid om eigen regie en weerbaarheid te versterken of juist snel hulp te kunnen bieden om erger – en duurder – te voorkomen. Aandacht voor mentale gezondheid, kan een grote betekenis toevoegen aan de gehele gezondheid. Duurzaam en uiteindelijk goedkoper. Maar niet vandaag. Vandaag moeten we beginnen met investeren. Daarvoor is respect en vertrouwen nodig. Meer lezen…

Crisis en de Ardennen; over mijn vak en mijzelf

Lisette wiebelt met haar zitvlak op de rand van de balustrade. Vermoeid weet haar moeder met wat humor nog te vertellen dat dit niet het hoogste balkon van het huis is. Die avond daarvoor heeft Lisette een keukenmes teruggegeven. Lisette had dit mes onder haar kussen verstopt. Het gaat niet meer. Laat in de middag zie ik Lisette en haar moeder voor een beoordeling van de crisis. Lisette is duidelijk. Met licht overslaande stem zegt zij zichzelf niet meer in de hand te hebben. Tegen het einde van de beoordeling stelt mijn collega voor om met de opnameafdeling te overleggen of er een bed beschikbaar is. Ik voel mij bijna een slechte hulpverlener wanneer ik Lisette toch nog vraag wat zij met de opname hoopt te bereiken. Lisette zegt dat zij dan therapie zal krijgen. Ik leg Lisette uit dat haar therapie niet sneller zal starten vanwege de crisisopname. Lisette veert op. Zij pakt de hand van haar moeder, kijkt haar indringend aan en zegt dat zij een paar dagen bij haar vriendin Mirte wil logeren. Direct daarop vertelt Lisette volgende week met haar klas op survival te gaan. In de Ardennen. Ook dat is leuk. Opgelucht en toch ook vertwijfeld schud ik Lisette en haar moeder bij het gedag zeggen de hand.Meer lezen…

Wachtlijsten: simpel? Neen!

Sinds de transitie van de jeugdhulp naar de gemeenten is de aandacht voor wachtlijsten en wachttijden toegenomen. Zowel in de media als bij de inkopers en de aanbieders van zorg. De discussie over wachtlijsten gaat uit van een simpel concept: een kind wacht op zorg – en dat is ongewenst. Toch is de werkelijkheid complexer dan dat; en de oplossing ook.
Meer lezen…

Beter ten halve gekeerd dan ten hele gedwaald

Je zal maar in de situatie zitten dat je een kind of jongere thuis hebt met complexe psychiatrische problemen en dat hij of zij niet de zorg kan krijgen die nodig is. Omdat het geld bij de gemeente op is, omdat de voor jouw kind passende zorg niet is ingekocht, omdat je de reiskosten of eigen bijdrage niet kunt betalen, omdat er bepaald wordt dat je eerst opvoedondersteuning moet krijgen, of omdat je met je kind naar een specifieke psychiater wilt, maar er door de transitie geen vrije artsenkeuze meer is.
Meer lezen…

Melding via de hulpdienst van de SP

Als raadslid en bestuurslid van SP Diemen ben ik een van de vrijwilligsters van de hulpdienst. We proberen mensen te helpen en door te verwijzen als zij in de knel komen. Bijvoorbeeld bij de WMO-voorzieningen. Zo kreeg ik een melding doorgestuurd waarin Emile Roemer gevraagd werd direct langs te komen omdat de mensen geen uitweg meer zagen. Kern van het probleem bleek dat een vrouw slikproblemen had en ondanks het advies van het ziekenhuis geen sondevoeding kreeg toegewezen van de huisarts.Meer lezen…

Curium 60 jaar: waar is dat feestje?

Curium-LUMC bestaat volgend jaar 60 jaar. Het wordt hoogstwaarschijnlijk helaas geen feestjaar. Onze nieuwe broodheren, de gemeenten, stellen ons voor ongekende uitdagingen. Een schier onmogelijke combinatie van forse bezuinigingen en aanpassing van het zorgaanbod. Gezinnen en kinderen continuïteit van zorg bieden wordt in dat geheel een hele opgave. Feesten zit er niet in.
Meer lezen…