Over kinderen, hun psychische problemen, hun ouders en hun behandelaars.

Koudwatervrees voor online hulpverlening? Nergens voor nodig

Je kent ze ongetwijfeld: smartphone-evangelisten die je ervan proberen te overtuigen om meer met social media en online hulpverlening te doen. Is dat nu echt nodig? Alares en Movisie denken van wel. Wij zien dat technologie bijdraagt aan het transformatieproces waar professionals middenin zitten en dat deze tools de zelfredzaamheid en eigen kracht van mensen écht invulling kunnen geven.
Meer lezen…

Informatieverwerking voor gevorderden: is filteren van informatie hard nodig?

Janne (15 jaar) zit op een doorsnee donderdagavond op haar kamer televisie te kijken. Ze is aan het zappen, want over een half uur begint haar favoriete programma. Nu is er op dezelfde zender nog het Journaal te zien, maar hier kijkt ze liever niet naar. Ze vindt het saai, en soms ook heftig met bijvoorbeeld die aanslag die net gepleegd is in Parijs. Maar er is niks anders op TV, dus ze kijkt toch naar het NOS Journaal. Voordat Janne het weet, ziet ze beelden van politieagenten die een verwarde man op de grond vasthouden… Blijkbaar is ze ingeschakeld op een liveverslag van een overval die verijdeld wordt… Janne schrikt er behoorlijk van en zapt toch maar snel verder… 
Meer lezen…

Het wangedrag van ouders op sociale media en daarbuiten

Al enige tijd zijn er veranderingen te bespeuren in het gedrag van ouders van kinderen met ADHD en ASS op sociale media. Waar zij voorheen vooral steun hadden aan elkaar en informatie uitwisselden over de stoornissen en problematiek van hun kinderen, lijken velen van hen zich tegenwoordig alleen nog maar bezig te houden met het bestrijden van de visie van andersdenkenden. De methodes die ze daarvoor hanteren en het bijbehorende taalgebruik zijn inmiddels zo berucht dat geen weldenkend mens zich nog wil branden aan een discussie of een gewone conversatie over ADHD en autisme. De dappere eenling die (per ongeluk) toch een poging waagt wacht direct een groepsaanval en een complete virtuele lynchpartij.
Meer lezen…

Pubers en sociale media

Mijn kinderen hadden op de basisschool veel vrienden. Ik vond het altijd wel gezellig om zoveel kinderen over de vloer te hebben, maar met de overgang naar de middelbare school zie ik de oude vriendjes bijna niet meer. We blijven op de hoogte van hun wel en wee, omdat mijn kinderen via de sociale media met iedereen nog contact hebben. Zo horen we over relaties die zijn aan- of uitgegaan of over de stomme foto die Tina op Facebook heeft gezet. Ik heb zelfs een keer contact gezocht met een moeder, omdat mijn kinderen meldden dat haar zoon via Facebook had laten weten het leven niet meer te zien zitten. Dat heeft ertoe geleid dat de jongen professionele hulp heeft gekregen. Kortom: ik heb de illusie dat ik aardig op de hoogte ben van wat mijn zonen met hun computer uitspoken, maar misschien is dat wel hun geraffineerde strategie om mij zand in de ogen te strooien.

Meer lezen…

Het Kenniscentrum Kinder- en Jeugdpsychiatrie maakt gebruik van cookies voor analyse van het gebruik van deze website en om de website optimaal te laten werken. Uw bezoek blijft daarbij anoniem. Voor meer informatie, zie onze privacyverklaring

De cookie-instellingen op deze website zijn ingesteld op 'toestaan cookies "om u de beste surfervaring mogelijk. Als u doorgaat met deze website te gebruiken zonder het wijzigen van uw cookie-instellingen of u klikt op "Accepteren" hieronder dan bent u akkoord met deze instellingen.

Sluiten