Over kinderen, hun psychische problemen, hun ouders en hun behandelaars.

IJskastmoeders

Andere Tijden zond 14 oktober het item ‘IJskastmoeders’ uit over diagnoses in de jaren 60. Belicht werd onder andere hoe anders men in die tijd aankeek tegen de diagnose autisme. Hoe weinig juiste plekken er voor mensen met autisme waren in die tijd. Hoe onbegrepen de diagnose.

Meer lezen…

Chronisch Vermoeidheid Syndroom, een echte ziekte of gewoon wat aanstellerij?

Altijd moe. Zelfs nadat je een trap op loopt sta je te puffen. En nee, het was geen wild weekend met uitgaan en veel drinken. Ik ben gewoon om negen uur naar bed gegaan en heb geen druppel alcohol gedronken (want ja, dat mag niet onder de 18). Zo lusteloos kom ik op school, zonder echt te weten waar het vandaan komt. Maar goed, vanavond weer lekker vroeg naar bed en dan komt alles weer goed. Meer lezen…

Op reis met F-ACT Jeugd Twente

“It’s a Journey”, dat waren vrijdag de woorden waarmee onze stagiair Job de evaluatie van zijn leerproces van de afgelopen maanden bij F-ACT Jeugd Twente afsloot. Jong en nog een hele toekomst voor zich. Dat geldt ook voor de jongeren die hij tijdens zijn stage ontmoette, ondanks alle obstakels die zij in hun leven tegenkomen, lukte het hen toch om samen met de teamleden weer een stap in de goede richting te maken. 
Meer lezen…

Schuilen

Mijn zoon slaapt in een tentje. Een bedtent. Het past precies om zijn matras, en geeft hem een geborgen gevoel. Hij vindt het fijn als ik er even bij kom. Gewoon, overdag, even samen zitten. De rits doet hij dicht. Hij fladdert blij met zijn handen. “Mama ook!” “Tent!” En als ik zeg “Gezellig hè?” gilt hij het uit van enthousiasme. Het is heerlijk om hem zo blij te zien, en te voelen dat hij het fijn vindt met mij zo dichtbij. Zo heel erg ‘samen’, in zijn tentje. Schuilen voor alles daarbuiten. De toekomst, de zorgen, de gevaren.

Meer lezen…

Ervaringsdeskundigen: nuttig, schadelijk of hype?

Er waait een nieuwe, stormachtige wind door de (kinder- en jeugd-) psychiatrie: het is de wind van ervaringsdeskundigen. Wat ooit begon met een licht briesje voor meer zeggenschap voor patiënten en resulteerde in cliëntenraden, is uitgemond in een tsunami van ervaringsdeskundigen en ervaringswerkers. Wat ooit begon met serieus luisteren naar ervaringsdeskundigen om zo de zorg en behandeling op een hoger plan te tillen, is verworden tot een bijna niet meer te stuiten inbreng en macht van ervaringsdeskundigen. Ook (kinder- en jeugd-)psychiatrische instellingen en academische centra tuimelen de laatste jaren bijna over elkaar heen met het verkondigen van dit nieuwe evangelie, want ervaringsdeskundigen: die lijken ineens het antwoord te zijn op heel veel problemen.
Meer lezen…

Beoogd doel transitie raakt uit zicht

De transitie was ooit bedacht om de samenwerking in de zorg rondom multi-problem gezinnen te verbeteren en als psychiater in een FACT-jeugdteam, waarin we vooral met multi-problem gezinnen te maken hebben, kon ik een dergelijke doelstelling natuurlijk alleen maar toejuichen. Maar toen kregen we met Sybren te maken. En zijn moeder. En de instanties die over het ouderlijk gezag beslissen.
Meer lezen…

Onderzoek naar gezinsgericht werken in de Justitiële Jeugdinrichting: dataverzameling afgerond

De Academische Werkplaats Forensische Zorg voor Jeugd (AWFZJ) heeft onderzoek verricht naar Gezinsgericht werken in Justitiële Jeugdinrichtingen (JJI’s). Waar zijn de onderzoekers de afgelopen vier jaar mee bezig geweest? Als promovenda van dit onderzoeksproject wil ik u daarover graag iets vertellen.
Meer lezen…

Melatonine

En weer haal ik Tom al na een paar uur uit school, heb ik opvang voor m’n dochter geregeld, en weer regelde mijn man een ruime halve dag vrij. Een eind uit de buurt is het dit keer. Na een paar slechte nachten. Maar ach, daarom gaan we ook. Eerst naar de neuroloog in het ziekenhuis in Ede, daarna naar het slaapcentrum in Wekerom.

Meer lezen…

Intramurale jeugd-ggz

Bijna vier maanden geleden is zoonlief tijdelijk ergens anders gaan wonen. In deze korte tijd is er veel gebeurd. Het is geenszins gemakkelijk gegaan. Mijn zoontje met angsten, levend in een fantasiewereld, kon niet eens bij opa en oma logeren, laat staan in een huis 80 km van papa en mama vandaan. De laatste vier maanden stonden voor mijn kind in het teken van wennen, aftasten, ‘manipuleren’, boosheid en veel verdriet. Het is met geen pen te beschrijven hoe zwaar het is om je kind, waar je zo vreselijk veel van houdt, los te moeten laten. Hoe zwaar het mij viel toen ik besefte dat ik mijn eigen kind niet kon opvoeden zoals het zou moeten. Ik zou hem nooit kunnen bieden wat hij nodig had. En het blijkt dat hij veel nodig heeft.Meer lezen…

Ritalin te vaak voorgeschreven?

Vorige week waren te gast bij RTL Late Night mijn vriendin Angelique Bergsma en professor en kinder- en jeugdpsychiater Robert Vermeiren. Beide ken ik goed. Van tevoren maakte ik mij erg bezorgd. Medicatie is op dit moment in ons gezin een gevoelig onderwerp, omdat mijn oudste na veel aanvaringen zelf weer op het idee was gekomen om zijn medicatie, in ons geval Risperdal, toch weer in te nemen. En hoe je het wendt of keert, het voelt toch een beetje als falen. Want zoon ging er vanuit dat hij makkelijk zonder kon. Maar de problemen stapelden zich op. Met iedereen. Alles kwam heel heftig binnen en alles nam hij heel persoonlijk.
Meer lezen…

De Kracht van Participatie

Professionals gaan gebukt onder het juk van tijdschrijven, administreren en beleidsnotities hoe alles anders moet. Managers hebben geleerd met beleidstaal notities te schrijven en door te sturen op cijfers processen te verbeteren. Goed bedoeld, maar het grootste kapitaal in de zorg om tot echte en snellere veranderingen te komen wordt nog onvoldoende gebruikt: het kind, de jongere, de volwassenen en hun betrokkenen die de zorg nodig hebben. Een enorme bron van informatie, communicatie en advies.

Meer lezen…

De eeuwige excuses en verantwoording

Yvonne van Riemsdijk haalt in haar blog “Het wangedrag van ouders op social media en daarbuiten” scherp uit naar ouders en psychiaters. Ik herken dat discussies op Twitter, soms Facebook, soms gierend uit de bocht vliegen en een boze toon hebben. Hierdoor is discussie vaak niet meer mogelijk. Behalve dat de scherpte van tweets vaak een product is van de beperking van 140 tekens, raken discussies over stoornissen vooral ook je persoonlijke levenssfeer. Ouders voelen zich vaak verplicht zich te verantwoorden voor het gedrag van hun kind, en lopen aan tegen onbegrip, zelfs bij directe familie. Als er een kritische tweet is, of een artikel in de krant, of een item op tv, schieten veel ouders direct in de verdedigingsstand. Snel heb je het idee dat je kind veroordeeld wordt en maak je het daarmee heel persoonlijk. Als je kind in december erg hoest, en je gaat naar de dokter, je krijgt na een tweede bezoek een kuurtje, je probeert bij de drogist ook wat met middeltjes, maar eind april hoest het nog steeds…dan wil je wel weten wat je kind heeft. Waarom is dat bij psychiatrische stoornissen anders?
Meer lezen…

Het wangedrag van ouders op sociale media en daarbuiten

Al enige tijd zijn er veranderingen te bespeuren in het gedrag van ouders van kinderen met ADHD en ASS op sociale media. Waar zij voorheen vooral steun hadden aan elkaar en informatie uitwisselden over de stoornissen en problematiek van hun kinderen, lijken velen van hen zich tegenwoordig alleen nog maar bezig te houden met het bestrijden van de visie van andersdenkenden. De methodes die ze daarvoor hanteren en het bijbehorende taalgebruik zijn inmiddels zo berucht dat geen weldenkend mens zich nog wil branden aan een discussie of een gewone conversatie over ADHD en autisme. De dappere eenling die (per ongeluk) toch een poging waagt wacht direct een groepsaanval en een complete virtuele lynchpartij.
Meer lezen…