Over kinderen, hun psychische problemen, hun ouders en hun behandelaars.

Keuzestress en autisme

Mijn zoon doet een MBO-4-opleiding Detailhandel. Hij wil meer stage lopen en minder in de schoolbanken. Naast zijn twee postwijken op zaterdag liep hij stage bij HEMA. Het filiaal stopte en een stageplek bij het nieuwe filiaal laat op zich wachten. Daarom is zoonlief nu op zoek naar een stageplek. Dat blijkt minder eenvoudig dan gedacht. Op een gegeven moment kwam hij bij Blokker. Daar kreeg hij het aanbod intern een opleiding te volgen. Twee dagen in de week naar school en veel huiswerk. En werk!Meer lezen…

Het wachtlijstenmonster

De gemeente Almere heeft besloten tot 1 januari een stop te zetten op jeugdzorg met verblijf en zorg vanuit de kinder- en jeugdpsychiatrie, tenzij sprake is van een crisissituatie. In de kranten volgt berichtgeving of dit wettelijk nu wel of niet mag, de staatssecretaris spreekt er schande van en de wethouder pareert. De bal lijkt nu te liggen bij de gemeenteraad van Almere en bij ouders die voldoende puf hebben om naar een rechter te stappen. Het is een ingewikkelde kwestie. Een gemeente moet niet zodanig in financiële problemen komen dat zij toekomstige jeugdhulp niet meer kan inkopen en zoekt dus naar een oplossing. Het is dan makkelijk met het vingertje wijzen vanaf de zijlijn. Maar voor ouders en kinderen is het gruwelijk als je dagelijks bezig bent met overleven, je de zorg echt oprecht nodig hebt, je je kind ziet verslechteren en kennelijk eerst tot de bodem moet gaan voor je toch nog hulp krijgt. Het zou in een beschaafd land niet voor moeten komen. 
Meer lezen…

18 plus maar het stopt niet

Veel generatiegenoten met kinderen in onze leeftijd (21 en 23 jaar) gaan van een tweede leven genieten. Nog op wereldreis, de favoriete band achterna reizen, een camper aanschaffen… Sommigen worden opa en oma, ook een heel ander leven. Oppassen, lopen met de kleine door het bos. Ik deel graag hun foto’s op social media. Bijvoorbeeld van het kleintje in een jurkje dat ik heb gebreid. Ik geniet van hun geluk.Meer lezen…

Mantelzorg

Nu steeds meer verlangd wordt van de Participatiesamenleving is er gelukkig steeds meer aandacht voor mantelzorg. Niet altijd positief. Veel mantelzorgers geven aan onvoldoende ondersteund te worden en overbelast te zijn. 
Meer lezen…

Wat doen ze in Amerika nou anders als het op passend onderwijs aankomt?

Dit is de vraag die mij steeds wordt gesteld. De vraag is niet in één zin te beantwoorden. Gelukkig maar, want dat zou impliceren dat passend onderwijs makkelijk te implementeren is. Ook hier is passend onderwijs een kwestie van afwegen, overleggen, hoop, kansen, mogelijkheden, maar vooral ook een kwestie van doen. 
Meer lezen…

Niet ideaal

Onze zoon was net drie jaar toen hij de diagnose “klassiek autisme en een verstandelijke beperking” kreeg. In de eerste jaren na deze diagnose gingen mijn man en ik eens in de drie maanden samen naar het Centrum Autisme voor ouderbegeleiding. Dat was prettig en gaf ons steun. Even spuien tegen iemand die ‘er’ veel van wist, elkaar horen praten over onze wijzigende toekomstverwachtingen. Natuurlijk praatten we ook samen wel over wat ons bezighield, maar deze gesprekken met een psycholoog/orthopedagoog, luchtten ons op en deden ons goed. We huilden, lachten, en reden weer naar huis. Meer lezen…

Specialismen

Een fijne beweging in de jeugd-ggz vond ik het specialiseren in psychiatrische stoornissen en het oprichten van speciale groepen. Kinderen met ADHD worden om heel andere redenen druk dan kinderen met autisme. Er zijn kinderen met hechtingsproblematiek, maar ook slachtoffers van loverboys. Weer andere kinderen hebben depressies, of eetproblematiek. Binnen de ggz zag je groepen voor kinderen met die specifieke problemen, doelgroepen.
Meer lezen…

Stop de eenzijdige discussie omtrent ADHD

Mijn kinderen hebben de diagnose ADHD. Twee jongens met beide hun eigen karakter. Mijn oudste zoon kampt daarnaast ook met een meervoudige ontwikkelingsstoornis binnen het autistisch spectrum. De wereld zoals hoe hij deze beleeft in vergelijking met die van ons is soms ongrijpbaar, soms intrigerend en soms ook erg zorgelijk. Mijn tienjarige heeft te horen gekregen dat hij drugs slikt vanwege de ADHD en drugs zijn eng. En dit is meteen waar mijn zorgen omslaan naar angst. Omdat ik weet wat het betekent als hij (10 jaar) zijn medicatie niet meer durft in te nemen. Mijn ventje vervalt weer terug in het gedrag wat het onmogelijk maakt om hem weer thuis te kunnen laten wonen. Meer lezen…

Jeugdhulp, onderwijs en heel veel innovatieve participatie – deel 1

Onlangs heeft in mijn regio een grote onderwijsreus voor speciaal onderwijs laten weten dat zij fors moeten inkrimpen omdat het passend onderwijs, per 1 augustus 2014 officieel ingetreden, nauwelijks nog leerlingen doorverwijst. Velen menen dat het passend onderwijs daarmee ‘dus’ is geslaagd. Anderen, waaronder ik, zijn het hier absoluut niet mee eens. Het passend onderwijs is feitelijk gezien nog maar net begonnen aan zijn ontwikkeling.
Meer lezen…

Melatonine

En weer haal ik Tom al na een paar uur uit school, heb ik opvang voor m’n dochter geregeld, en weer regelde mijn man een ruime halve dag vrij. Een eind uit de buurt is het dit keer. Na een paar slechte nachten. Maar ach, daarom gaan we ook. Eerst naar de neuroloog in het ziekenhuis in Ede, daarna naar het slaapcentrum in Wekerom.

Meer lezen…

Over bloggen, vijf jaar, iedereen en ons gezin – deel 1

In een tijd waarin werkelijk iedereen over elk onderwerp zijn of haar mening meent te moeten geven op de verschillende social media, is het een hele opgave positief te blijven rondom het onderwerp psychische aandoeningen. Voor- en tegenstanders van het stellen van een diagnose vliegen elkaar in de haren en een nuttige discussie is vaak ver te zoeken. Tegenstanders stellen in het algemeen dat een label of etiketje kinderen helemaal nergens mee helpt, voorstanders stellen dat zonder een diagnose de juiste hulp niet ingeschakeld kan worden en dat een label op een jampot zit. Zowel voor als tegenstanders vergeten in de discussie inmiddels waar het om gaat: een gezonde dialoog met respect voor elkaars meningen, houdt iedereen scherp en zorgt voor een betere hulpverlening.Meer lezen…

De kracht van ouders als lotgenoten

Met de komst van social media zijn ouders niet meer alleen afhankelijk van ouderverenigingen zoals Balans en de Nederlandse Vereniging voor Autisme (NVA). Nu vind ik deze ouderverenigingen zeker van toegevoegde waarde, en van wetenschappelijk niveau. Maar ik zie dat ouders zo’n vereniging niet meer nodig hebben om zich te organiseren. Lotgenotencontact – een woord waaraan ik een hartgrondige hekel heb, maar die wel de lading dekt – kan ook via een Facebook-groep. Daar kunnen ouders hun kracht heel goed in tonen, en deze vorm is bovendien echt onafhankelijk. Meer lezen…

Leven met autisme: onze rollercoaster…

Ons leven met autisme is net een rollercoaster. Zo zit je te genieten van kleine dingen die lukken, op naar de top…. En voor je het weet stort je met een noodgang de afgrond in en weet je even niet meer wat je overkomt. Zo gaat het al jaren. Het lijkt alleen of de diepe dalen soms steeds dieper en groter worden. Of misschien dichter op elkaar zitten. Zo heb je een goede dag terwijl het de volgende dag helemaal mis kan zijn.

Meer lezen…