Over kinderen, hun psychische problemen, hun ouders en hun behandelaars.

Over opvoeden en zo…

We schrijven 2018 en nog steeds voert het woord ‘opvoeden’ niet de boventoon in de kinder- en jeugdpsychiatrie. Sterker: er lijkt soms zelfs een taboe op te rusten. Want wanneer je het belang van opvoeden ter sprake bent, begint menigeen te steigeren. Het is ook vaak het startschot voor verhitte debatten, het bevechten van elkaars standpunt, en last-but-not-least: het met man en zwaard verdedigen van het medisch specialisme. Natuurlijk kennen kinder- en jeugdpsychiaters het belang van goede opvoeding. Maar waarom zien we hier dan zo bitter weinig van terug in de spreekkamer? Hoe kan het toch dat zoiets elementairs als opvoeden nog steeds een ondergeschoven kindje is binnen de specialistische jeugdhulp? Veel verder dan wat psycho-educatie hier en daar komt men meestal niet. Want psychische stoornissen, zo redeneert men, die hebben nu eenmaal weinig van doen met opvoeden.

Meer lezen…

18 plus maar het stopt niet

Veel generatiegenoten met kinderen in onze leeftijd (21 en 23 jaar) gaan van een tweede leven genieten. Nog op wereldreis, de favoriete band achterna reizen, een camper aanschaffen… Sommigen worden opa en oma, ook een heel ander leven. Oppassen, lopen met de kleine door het bos. Ik deel graag hun foto’s op social media. Bijvoorbeeld van het kleintje in een jurkje dat ik heb gebreid. Ik geniet van hun geluk.Meer lezen…

Leve de Barbaren!

Het volgende stukje is gewaagd en roept zelfs bij het schrijven mijn eigen ambivalentie op. Nu ja, ik vat moed en leg het toch maar aan u voor. Meer lezen…

Kabouter 2.0

Lang is het stil geweest, maar ik heb niet stilgezeten. En de jongens thuis ook niet. Vooral de jongste is enorm actief. Hij pakt de wereld met twee handen aan en pakt dit cadeautje met plezier uit. Hij geniet van mensen, van sporten en van theater en tv. Ook is hij zijn verslavingen in zo groot mogelijke porties tot zich aan het nemen. 
Meer lezen…

Op reis met F-ACT Jeugd Twente

“It’s a Journey”, dat waren vrijdag de woorden waarmee onze stagiair Job de evaluatie van zijn leerproces van de afgelopen maanden bij F-ACT Jeugd Twente afsloot. Jong en nog een hele toekomst voor zich. Dat geldt ook voor de jongeren die hij tijdens zijn stage ontmoette, ondanks alle obstakels die zij in hun leven tegenkomen, lukte het hen toch om samen met de teamleden weer een stap in de goede richting te maken. 
Meer lezen…

Stop de eenzijdige discussie omtrent ADHD

Mijn kinderen hebben de diagnose ADHD. Twee jongens met beide hun eigen karakter. Mijn oudste zoon kampt daarnaast ook met een meervoudige ontwikkelingsstoornis binnen het autistisch spectrum. De wereld zoals hoe hij deze beleeft in vergelijking met die van ons is soms ongrijpbaar, soms intrigerend en soms ook erg zorgelijk. Mijn tienjarige heeft te horen gekregen dat hij drugs slikt vanwege de ADHD en drugs zijn eng. En dit is meteen waar mijn zorgen omslaan naar angst. Omdat ik weet wat het betekent als hij (10 jaar) zijn medicatie niet meer durft in te nemen. Mijn ventje vervalt weer terug in het gedrag wat het onmogelijk maakt om hem weer thuis te kunnen laten wonen. Meer lezen…

Beoogd doel transitie raakt uit zicht

De transitie was ooit bedacht om de samenwerking in de zorg rondom multi-problem gezinnen te verbeteren en als psychiater in een FACT-jeugdteam, waarin we vooral met multi-problem gezinnen te maken hebben, kon ik een dergelijke doelstelling natuurlijk alleen maar toejuichen. Maar toen kregen we met Sybren te maken. En zijn moeder. En de instanties die over het ouderlijk gezag beslissen.
Meer lezen…

Crisis en de Ardennen; over mijn vak en mijzelf

Lisette wiebelt met haar zitvlak op de rand van de balustrade. Vermoeid weet haar moeder met wat humor nog te vertellen dat dit niet het hoogste balkon van het huis is. Die avond daarvoor heeft Lisette een keukenmes teruggegeven. Lisette had dit mes onder haar kussen verstopt. Het gaat niet meer. Laat in de middag zie ik Lisette en haar moeder voor een beoordeling van de crisis. Lisette is duidelijk. Met licht overslaande stem zegt zij zichzelf niet meer in de hand te hebben. Tegen het einde van de beoordeling stelt mijn collega voor om met de opnameafdeling te overleggen of er een bed beschikbaar is. Ik voel mij bijna een slechte hulpverlener wanneer ik Lisette toch nog vraag wat zij met de opname hoopt te bereiken. Lisette zegt dat zij dan therapie zal krijgen. Ik leg Lisette uit dat haar therapie niet sneller zal starten vanwege de crisisopname. Lisette veert op. Zij pakt de hand van haar moeder, kijkt haar indringend aan en zegt dat zij een paar dagen bij haar vriendin Mirte wil logeren. Direct daarop vertelt Lisette volgende week met haar klas op survival te gaan. In de Ardennen. Ook dat is leuk. Opgelucht en toch ook vertwijfeld schud ik Lisette en haar moeder bij het gedag zeggen de hand.Meer lezen…

Onbegrip

Het Algemeen Overleg in de Tweede Kamer over de Jeugdwet is verzet met een week. Reden: spoedoverleg over de vluchtelingenstroom per boot richting Italië. Natuurlijk heeft dat nu voorrang: vele levens, ook van kinderen, zijn hiermee gemoeid. Allemaal mensen op zoek naar een beter en veiliger bestaan.Meer lezen…

De eeuwige excuses en verantwoording

Yvonne van Riemsdijk haalt in haar blog “Het wangedrag van ouders op social media en daarbuiten” scherp uit naar ouders en psychiaters. Ik herken dat discussies op Twitter, soms Facebook, soms gierend uit de bocht vliegen en een boze toon hebben. Hierdoor is discussie vaak niet meer mogelijk. Behalve dat de scherpte van tweets vaak een product is van de beperking van 140 tekens, raken discussies over stoornissen vooral ook je persoonlijke levenssfeer. Ouders voelen zich vaak verplicht zich te verantwoorden voor het gedrag van hun kind, en lopen aan tegen onbegrip, zelfs bij directe familie. Als er een kritische tweet is, of een artikel in de krant, of een item op tv, schieten veel ouders direct in de verdedigingsstand. Snel heb je het idee dat je kind veroordeeld wordt en maak je het daarmee heel persoonlijk. Als je kind in december erg hoest, en je gaat naar de dokter, je krijgt na een tweede bezoek een kuurtje, je probeert bij de drogist ook wat met middeltjes, maar eind april hoest het nog steeds…dan wil je wel weten wat je kind heeft. Waarom is dat bij psychiatrische stoornissen anders?
Meer lezen…

Gun ieder kind zijn eigen gebruiksaanwijzing!

De media maken zich op dit moment via de campagne ‘Gun ieder kind hun eigen label’ erg druk over het feit dat we zijn doorgeslagen in het ‘labelen’ van kinderen. Wij, de ouders van deze kinderen, gaan gewoon maar door, de emmer loopt bijna over maar daar staan we niet bij stil, daar is geen tijd en ruimte voor. Waar ik wel bij stil wil staan en wat niet weg te stoppen is, is de emotie die het artikel van de kindercoach Liesbeth Hop oproept in een artikel in de Metro van afgelopen woensdag 10 september over het feit dat we volgens haar zijn “doorgeslagen in het ‘labelen’ van onze kinderen”.Meer lezen…

Zoeken naar wat werkt

Onze oudste, Jerry, heeft een Wajong-uitkering. Sinds hij klaar is met Detailhandel MBO-2, een richting waarin hij niet verder wil, zoekt hij naar werk. Hij is via mij bij de post begonnen. Een fijne baan, waarin hij alleen werkt. Hij heeft wel af en toe moeite om op tijd te komen, tot ergernis van de baas. Soms vergeet hij reclame, waarna een boze buurtbewoner belt. Het gaat allemaal net goed, met veel support van mams. Want dan is hij telefonisch weer onbereikbaar. En krijg ik een telefoontje van de baas. En ga ik er weer achteraan. Hem zoeken in zijn postwijk.

Meer lezen…

Stoornis los je niet op met opvoeden

Een bastion van angstige professionals dat zichzelf in stand wil houden. Dat schreef cultuurpsycholoog en voormalig Eerste Kamerlid Jos van der Lans (GroenLinks) op Socialevraagstukken.nl over de kinderpsychiatrie, nadat hij een psychiater had horen beweren dat gemeenten in de toekomst zouden kiezen voor lantaarnpalen in plaats van kinderen. In één adem veegde hij alle kritiek van tafel op de voorgestelde transitie, de overheveling van alle zorg voor jeugd naar gemeenten.
Meer lezen…