Over kinderen, hun psychische problemen, hun ouders en hun behandelaars.

Afscheid

De afgelopen jaren heeft het schrijven van stapels blogs me door veel moeilijke periodes geholpen. Enkele onderwerpen waren te heftig en belandden in de prullenmand, andere werden geplaatst op verschillende websites zoals De Kennis – Blogs van het Kenniscentrum Kinder- en Jeugdpsychiatrie, de ADHD-glossy, Balans Digitaal, de CDA-website, Balans Magazine, KissItForward, Hoezo Anders, Helden in Spijkerbroek en Het Kind.

De vele positieve reacties uit mijn omgeving en op social media gaven me de kracht om door te gaan. De wetenschap dat we niet het enige gezin waren die zo hard moesten strijden maakte me verdrietig maar gaf me ook steun.

Meer lezen…

2016 – 2017

2016 was voor velen een heftig jaar, politici vlogen elkaar in de haren, staatsgrepen en dictaturen volgden elkaar in rap tempo op, de media bleek nog steeds vooringenomen over Psychofarmaceutica, en wat betreft de Jeugdwet kwam (helaas) zo’n beetje alles uit wat ouders en professionals voorspelden. We kregen veelal het gevoel dat de wereld elke dag een beetje slechter werd.

Maar was dat wel zo?

Was 2016 werkelijk zo… en zo ja, wat gaan we er dan doen in 2017?
Meer lezen…

Passend onderwijs: te mooi om waar te zijn?

Sander Dekker is er helemaal vol van: Passend onderwijs, dé oplossing voor alle problemen waarbij kinderen optimaal kunnen presteren tegen veel lagere kosten. In theorie is de Wet Passend onderwijs een briljant idee: ieder kind krijgt een opleiding op maat, daarbij rekening houdend met de achtergrond en de bagage van het kind zelf. De praktijk blijkt in vele gevallen verre van ideaal te zijn. 
Meer lezen…

Meer mijzelf

Nee, ik was echt niet ongeïnteresseerd de laatste keer dat we elkaar spraken. Ik probeerde werkelijk te volgen wat je me probeerde te vertellen. Ik discussieerde alleen mee met alle andere gesprekken die in de kamer plaatsvonden. Alleen niet hardop. Nee, ik was me niet bewust dat ik halverwege het gesprek ineens met iemand anders bezig was. Ik was toch al met hem in gesprek? O, wacht… Dat was niet hardop.

Meer lezen…

Over ODD, onderscheiden, advies, vroeger, familie en (h)erkenning – deel 4

Het heeft enige tijd geduurd voordat ik het aandurfde samen met mijn dochter een blog schrijven en online te plaatsen. Ik vond het ook nogal wat: niet alleen gaf ik mensen inkijk in behoorlijk gevoelige informatie over ons gezin, ik vroeg ook nog eens mijn dochter om daar actief aan mee te doen.
Voor kwetsende opmerkingen of negatieve reacties uit onze omgeving maakte ik mij niet zo druk. De houding van sommige mensen op social media baarde mij echter wel wat zorgen.

Deze zorgen bleken gelukkig onterecht. Op een enkele amateurpsycholoog, met het standaard AD(H)D-bestaat-niet riedeltje na, waren de reacties overwegend positief. Vooral de wijze waarop Emely in het leven stond en de wijze waarop ze dit project te lijf ging ontving veel waardering en complimenten.

Vragen kregen we ook. Via telefoon, WhatsApp, Facebook en Twitter. Enkele van die vragen beantwoorden in deze vierde #duoblog.

Meer lezen…

Over de omgeving, Nederland, onderwijs en de toekomst – deel 3

Wat vindt je omgeving?

Mattijs: Met enige moeite vertelden wij het aan onze ouders. Deze reageerden allen verschillend. Begrip voor het starten van de onderzoeken was er bij allen, maar tussen de regels door voelden we ook de twijfels. MKD? Psychiater? Medicatie? Is dit niet gewoon hoe je zoon is? (Waarmee ze dus eigenlijk zeiden dat hij een brutaal, agressief vervelend rotjoch was.) Dit waren vragen die we om ons heen hoorden. Na een weekend in een huisje in Duitsland, waar een bijna anderhalf uur durende woedeaanval met verbaal en ook lichamelijk geweld iedereen in paniek bracht, ontstond er naar mijn idee voor het eerst begrip.Meer lezen…

Over diagnose, hulp, medicatie en jezelf kunnen zijn – deel 2

Een diagnose, een weg naar hulp of ongewenste bagage?

Mattijs: Onze zoon was vanaf zijn geboorte een ondernemend ventje, voordat hij 9 maanden was liep hij en klom hij zonder problemen via een stoel op de eettafel om vervolgens de fruitmand te plunderen. Ondanks zijn enorme hoeveelheid energie en avontuurlijke karakter leverde het weinig problemen op. Omstreeks de tijd dat hij naar de peuterspeelzaal ging veranderde er iets met Kris. Zo kreeg hij problemen met slapen en sloeg hij af en toe zonder aantoonbare reden zijn zus Emely. Kris had veel boosheid in zich, hij kon zich in die tijd al prima uitdrukken, maar een verklaring voor die boosheid kon hij niet geven.Meer lezen…

Over bloggen, vijf jaar, iedereen en ons gezin – deel 1

In een tijd waarin werkelijk iedereen over elk onderwerp zijn of haar mening meent te moeten geven op de verschillende social media, is het een hele opgave positief te blijven rondom het onderwerp psychische aandoeningen. Voor- en tegenstanders van het stellen van een diagnose vliegen elkaar in de haren en een nuttige discussie is vaak ver te zoeken. Tegenstanders stellen in het algemeen dat een label of etiketje kinderen helemaal nergens mee helpt, voorstanders stellen dat zonder een diagnose de juiste hulp niet ingeschakeld kan worden en dat een label op een jampot zit. Zowel voor als tegenstanders vergeten in de discussie inmiddels waar het om gaat: een gezonde dialoog met respect voor elkaars meningen, houdt iedereen scherp en zorgt voor een betere hulpverlening.Meer lezen…

(Ont)Zorgen over de jeugd-ggz

Ouders hebben altijd zorgen over de toekomst van hun kinderen. De wereld wordt steeds harder, de focus is uitsluitend gericht op economische groei en de samenleving lijkt verder dan ooit af te stevenen op een gewelddadige climax. De zorgen van ouders met een zorgintensief kind liggen wat dichter bij huis. Een opsomming:
Meer lezen…

ADHD + medicijn = oplossing? Was het maar zo simpel

Iets meer dan een jaar geleden schreef ik mijn eerste blog waarin ik de zoektocht naar de juiste medicatie voor mijn zoon Kris (inmiddels 5) beschreef. Er ging destijds geen dag voorbij zonder dat er potloden, pennen en scharen door de klas en door huis werden geslingerd. Na een intensieve zoektocht ging Kris over naar het speciaal onderwijs en startte hij met het slikken van het medicijn methylfenidaat. Wat gebeurde daarna? Werkte de medicatie zoals we wilden? Was er vrede in huis? Wat voor dromen hadden we voor de toekomst?
Meer lezen…

Stekeblind

Stekeblind moeten we de afgelopen jaren zijn geweest. Stekeblind, moeten ook de leraren, huisartsen en psychologen zijn geweest toen we om hulp vroegen met de problemen die we tegenkwamen met onze dochter. De signalen waren er: slaapproblemen, concentratieproblemen, cijfers op school die vanaf groep vier achteruit gingen, hoofdpijn, buikpijn, stemmen in haar hoofd, onverklaarbare stemmingswisselingen en onverwachte heftige reacties op kleine problemen.Meer lezen…