Over kinderen, hun psychische problemen, hun ouders en hun behandelaars.

Psychiatrische classificatie bij kinderen: zegen of vloek?

De nieuwe regering gaat extra geld uittrekken voor defensie. Damiaan Denys – voorzitter van de Nederlandse vereniging voor Psychiatrie – reageerde op Twitter met de verzuchting of er niet wat geld opzij kon worden gezet voor goede kinder- en jeugdpsychiatrie (en volwassenenpsychiatrie), want “… worden later betere militairen”. Denys kon er niet verder naast zitten. Velen die op jeugdige leeftijd bij de kinderpsychiater zijn geweest, kunnen juist defensie als werkgever wel vergeten.Meer lezen…

Alsjeblieft: stop met het labelen en medicaliseren van kinderen

Het is 2015 en we leven in een wereld waarin deskundigen kinderen aan de lopende band psychiatrisch labelen. Veel kinderen krijgen niet alleen te horen dat ze een psychiatrische stoornis hebben, maar ook het onjuiste verhaal dat ze een hersenstoornis hebben, dat hun hersenen kleiner zijn, dat ze een neurobiologische stoornis hebben, hun hersenen anders werken of dat zij “stofjes” missen. Terwijl er voor geen enkele psychische stoornis een biologische test is en wetenschappers elkaar al jarenlang voortdurend tegenspreken, lijken deskundigen het toch volkomen acceptabel en ethisch verantwoord te vinden om kinderen in een medisch model te persen en ze op te zadelen met ernstige ziektebeelden. Dat dit enorm schadelijk is voor deze kinderen, daarvan ben ik overtuigd. Net als dat ik er overigens van overtuigd ben dat de meeste deskundigen zich niet of nauwelijks bewust zijn van de schade die zij hiermee aanrichten, dat zij meestal enorm betrokken zijn bij kinderen, en dat zij kinderen en jongeren vaak met de beste bedoelingen medicaliseren.
Meer lezen…

Gun ieder kind zijn eigen gebruiksaanwijzing!

De media maken zich op dit moment via de campagne ‘Gun ieder kind hun eigen label’ erg druk over het feit dat we zijn doorgeslagen in het ‘labelen’ van kinderen. Wij, de ouders van deze kinderen, gaan gewoon maar door, de emmer loopt bijna over maar daar staan we niet bij stil, daar is geen tijd en ruimte voor. Waar ik wel bij stil wil staan en wat niet weg te stoppen is, is de emotie die het artikel van de kindercoach Liesbeth Hop oproept in een artikel in de Metro van afgelopen woensdag 10 september over het feit dat we volgens haar zijn “doorgeslagen in het ‘labelen’ van onze kinderen”.Meer lezen…