Over kinderen, hun psychische problemen, hun ouders en hun behandelaars.

De brok in de keel, de schaar en het mes erop

Donderdagmiddag even voor half een. Tijd voor lunch op de dagbehandeling. Onderweg kom ik Mayke tegen. Om haar heen liggen een paar in tweeën gebroken potloden. Ik zie dat een volgend potlood het aflegt tegen de stalen spijlen van de trap. Met een verhit gezicht, nog net door haar sluike haren heen zichtbaar, schreeuwt ze met een hese stem “Rot op!”. Ik ga aan de tafel zitten. Wanneer ik de woonkamer rondkijk, vallen de gekleurde kaartjes op. Voor ieder kind een eigen kleur. Opgewekt en zonder de indruk te wekken werkelijk geïnteresseerd te zijn in het antwoord, begroet Sem mij met: “Wie ben jij?”. Inmiddels heb ik Sem 14 keer het antwoord gegeven. Precies het aantal weken dat Sem is opgenomen. Ik zou het missen wanneer hij het niet zou vragen. Wat ik ook ga missen is de groep en het team. Het hoort bij mijn opleiding dat ik na een jaar voor een andere zorglijn ga werken. Ik ben vervangbaar. Deze behandelvorm niet. En toch wordt haar het mes op de keel gezet.
Meer lezen…