Over kinderen, hun psychische problemen, hun ouders en hun behandelaars.

Wetenschappelijk onderzoek in de praktijk

Eén van ons kwam haar tegen in de supermarkt. Het is alweer een tijdje geleden dat de behandeling is afgerond. “Wat leuk! Hoe gaat het?” Positieve berichten. Thuis geen slaande ruzies meer. Leuke stage, bijna elke dag heen. Altijd prettig om dit soort berichten te horen en binnen het team te delen. Verbazend en hoopgevend hoe het na jaren tobben beter gaat. Zal het komen omdat ze ouder is geworden? Was die stage toch de gouden greep? Of heeft de behandeling door het F-ACT Jeugdteam bijgedragen? En op welke manier dan? Dat gaat deels onderzocht worden en we doen mee.
Meer lezen…

Meer bureaucratie en versnippering na de transitie

De Jeugdwet zou de knelpunten in het jeugdstelsel oplossen, zeiden staatssecretarissen Martin van Rijn en Fred Teeven een paar jaar geleden. Het nieuwe stelsel ging de regeldruk verminderen en een einde maken aan bureaucratie en versnippering. Ik merk er nog niet veel van.
Meer lezen…

Team F-ACT Jeugd Breda: “We zijn gecertificeerd!”

Van brainstormend clubje naar gecertificeerde zorg binnen iets meer dan twee jaar. Daarvoor heb je een team nodig dat gemotiveerd is om de complexe doelgroep, de zorgmijdende en overlast veroorzakende jongeren, als een uitdaging te benaderen. Niet meteen resultaatgericht, maar contactgericht, om juist vanuit dat contact een verandering te krijgen. Samen met de jongere op pad, verbinden en vertrouwen herstellen, zodat zij weer zelfvertrouwen krijgen om hun leven vorm en inhoud te geven. 

Meer lezen…

Het belang van de transitie!

Hé, hoe zit dat nou? Ben ik van mening veranderd? Vind ik dat onze zorgen over de felbestreden transitie van de jeugd-ggz naar de gemeentes niet bewaarheid zijn geworden? Je ziet wel vaker bij mensen van mijn leeftijd dat ze opeens een ommezwaai maken.
Meer lezen…

Samenwerking in onderwijs en jeugdzorg: samen een nieuwe taal ontwerpen?

Bij de jeugdzorginstelling is Kevin cliënt, op zijn basisschool is hij leerling. Bij de jeugdzorginstelling heeft de gezinsbehandelaar een hulpverleningsplan voor thuis geschreven, op school heeft de intern begeleider een ontwikkelingsperspectief voor Kevin opgesteld. Verschillende benamingen en typeringen, maar… het gaat hier om hetzelfde kind! Wat betekenen die verschillende talen eigenlijk voor Kevin? Hieronder ga ik in op de risico’s, en schets ik vooral de kansen van samen, want samenwerking in onderwijs en jeugdzorg is bijzonder waardevol voor het kind.Meer lezen…

Op reis met F-ACT Jeugd Twente

“It’s a Journey”, dat waren vrijdag de woorden waarmee onze stagiair Job de evaluatie van zijn leerproces van de afgelopen maanden bij F-ACT Jeugd Twente afsloot. Jong en nog een hele toekomst voor zich. Dat geldt ook voor de jongeren die hij tijdens zijn stage ontmoette, ondanks alle obstakels die zij in hun leven tegenkomen, lukte het hen toch om samen met de teamleden weer een stap in de goede richting te maken. 
Meer lezen…

Onafgemaakte behandelingen in de jeugd-ggz

Als een kind of adolescent in behandeling komt bij de jeugd-ggz is dat vaak de uitkomst van een intensief en pijnlijk proces. Ouders moeten zich realiseren dat er hulp nodig is voor de eigenaardigheden of moeilijkheden van hun kind. En het kind natuurlijk ook. Je zou dan ook verwachten dat iedereen er alles aan doet om de behandeling tot een goed einde te brengen. Het blijkt echter dat de behandeling heel vaak niet volgens plan wordt afgemaakt.Meer lezen…

Jeugdhulp, onderwijs en heel veel innovatieve participatie – deel 2

Mijn zoontje van tien jaar ontvangt anderhalf uur onderwijs per week, binnenkort zelfs twee uur. Een prachtige ontwikkeling voor kinderen als hij. De toekomst is erg onzeker omdat ik inmiddels het vermoeden krijg dat hij langer intern moet blijven omdat het onderwijs bij hem thuis niet meer aansluit aan zijn behoefte. Met een beetje meer liefde en aandacht (en ja, dat kost ook geld) komt ook dit kind veel beter tot ontplooiing. Maar waar kunnen wij dit plekje eigenlijk kunnen vinden?
Meer lezen…

Crisis en de Ardennen; over mijn vak en mijzelf

Lisette wiebelt met haar zitvlak op de rand van de balustrade. Vermoeid weet haar moeder met wat humor nog te vertellen dat dit niet het hoogste balkon van het huis is. Die avond daarvoor heeft Lisette een keukenmes teruggegeven. Lisette had dit mes onder haar kussen verstopt. Het gaat niet meer. Laat in de middag zie ik Lisette en haar moeder voor een beoordeling van de crisis. Lisette is duidelijk. Met licht overslaande stem zegt zij zichzelf niet meer in de hand te hebben. Tegen het einde van de beoordeling stelt mijn collega voor om met de opnameafdeling te overleggen of er een bed beschikbaar is. Ik voel mij bijna een slechte hulpverlener wanneer ik Lisette toch nog vraag wat zij met de opname hoopt te bereiken. Lisette zegt dat zij dan therapie zal krijgen. Ik leg Lisette uit dat haar therapie niet sneller zal starten vanwege de crisisopname. Lisette veert op. Zij pakt de hand van haar moeder, kijkt haar indringend aan en zegt dat zij een paar dagen bij haar vriendin Mirte wil logeren. Direct daarop vertelt Lisette volgende week met haar klas op survival te gaan. In de Ardennen. Ook dat is leuk. Opgelucht en toch ook vertwijfeld schud ik Lisette en haar moeder bij het gedag zeggen de hand.Meer lezen…

Wachtlijsten: simpel? Neen!

Sinds de transitie van de jeugdhulp naar de gemeenten is de aandacht voor wachtlijsten en wachttijden toegenomen. Zowel in de media als bij de inkopers en de aanbieders van zorg. De discussie over wachtlijsten gaat uit van een simpel concept: een kind wacht op zorg – en dat is ongewenst. Toch is de werkelijkheid complexer dan dat; en de oplossing ook.
Meer lezen…

Decentralisatie en specialistische zorg: een beleidscontradictie

Het klinkt zo goed: maximale vrijheid op lokaal, gemeentelijk niveau om zorg op maat te realiseren. De decentralisatie is bedoeld om gefragmenteerde slecht op elkaar afgestemde zorg tegen te gaan. Zo komen patiënten sneller bij de juiste behandelaar, krijgen ze de best passende zorg en is er goede regie. Daar kunnen we alleen maar voor zijn. Maar waarom werkt dat nu juist niet voor de specialistische zorg zoals de kinder- en jeugdpsychiatrie?
Meer lezen…

Destigmatiseren door met z’n allen te transformeren

De verschillen tussen kinderen met een diagnose zijn dezelfde als de verschillen tussen kinderen zonder een diagnose. Dat is een van de belangrijkste destigmatiserende resultaten die ik in mijn proefschrift beschrijf. Wat in de maatschappij als ‘gek’ wordt gezien, wijkt dus niet zo gek veel af van dat wat we als ‘normaal’ beschouwen. Anders gezegd; het verschil tussen kinderen met een stoornis is geworteld in de verschillen tussen kinderen zonder een stoornis. Tijdens de proefschriftverdediging heb ik geprobeerd uit te leggen wat de consequenties van deze bevinding kunnen zijn. Ik pleitte toen voor een verrijking van het onderwijs. Natuurlijk zijn het ontwikkelen van voldoende reken- en taalvaardigheid van cruciaal belang om mee te kunnen draaien in de maatschappij. En ook creatieve vakken, aardrijkskunde, geschiedenis en gymnastiek zijn onontbeerlijk. Toch zou ik graag zoiets als ‘vaardigheid in het omgaan met diversiteit’ aan het curriculum willen toevoegen. Meer lezen…

Het mooiste wat je kunt worden is jezelf!

“Het mooiste wat je kunt worden is jezelf”, is de zin die mij een tijd geleden trof. Want ik ben altijd nieuwsgierig naar wie we zijn, wat we doorstaan en wat we willen en kunnen worden, wat ons maakt tot wie we zijn. Maar jezelf worden; dat klinkt logisch en duidelijk, want wat meer dan jezelf kun je worden? Maar wat als je jezelf niet kunt zijn? Wanneer je niet weet wie je bent, waar je staat en hoe je kan accepteren dat je er mag zijn? En dat je dit van anderen ook mag vragen, dat je grenzen mag stellen en nee mag zeggen… Wat als je hiertoe niet weerbaar genoeg bent? Meer lezen…