Over kinderen, hun psychische problemen, hun ouders en hun behandelaars.

Afscheid

De afgelopen jaren heeft het schrijven van stapels blogs me door veel moeilijke periodes geholpen. Enkele onderwerpen waren te heftig en belandden in de prullenmand, andere werden geplaatst op verschillende websites zoals De Kennis – Blogs van het Kenniscentrum Kinder- en Jeugdpsychiatrie, de ADHD-glossy, Balans Digitaal, de CDA-website, Balans Magazine, KissItForward, Hoezo Anders, Helden in Spijkerbroek en Het Kind.

De vele positieve reacties uit mijn omgeving en op social media gaven me de kracht om door te gaan. De wetenschap dat we niet het enige gezin waren die zo hard moesten strijden maakte me verdrietig maar gaf me ook steun.

Meer lezen…

2016 – 2017

2016 was voor velen een heftig jaar, politici vlogen elkaar in de haren, staatsgrepen en dictaturen volgden elkaar in rap tempo op, de media bleek nog steeds vooringenomen over Psychofarmaceutica, en wat betreft de Jeugdwet kwam (helaas) zo’n beetje alles uit wat ouders en professionals voorspelden. We kregen veelal het gevoel dat de wereld elke dag een beetje slechter werd.

Maar was dat wel zo?

Was 2016 werkelijk zo… en zo ja, wat gaan we er dan doen in 2017?
Meer lezen…

Het wachtlijstenmonster

De gemeente Almere heeft besloten tot 1 januari een stop te zetten op jeugdzorg met verblijf en zorg vanuit de kinder- en jeugdpsychiatrie, tenzij sprake is van een crisissituatie. In de kranten volgt berichtgeving of dit wettelijk nu wel of niet mag, de staatssecretaris spreekt er schande van en de wethouder pareert. De bal lijkt nu te liggen bij de gemeenteraad van Almere en bij ouders die voldoende puf hebben om naar een rechter te stappen. Het is een ingewikkelde kwestie. Een gemeente moet niet zodanig in financiële problemen komen dat zij toekomstige jeugdhulp niet meer kan inkopen en zoekt dus naar een oplossing. Het is dan makkelijk met het vingertje wijzen vanaf de zijlijn. Maar voor ouders en kinderen is het gruwelijk als je dagelijks bezig bent met overleven, je de zorg echt oprecht nodig hebt, je je kind ziet verslechteren en kennelijk eerst tot de bodem moet gaan voor je toch nog hulp krijgt. Het zou in een beschaafd land niet voor moeten komen. 
Meer lezen…

18 plus maar het stopt niet

Veel generatiegenoten met kinderen in onze leeftijd (21 en 23 jaar) gaan van een tweede leven genieten. Nog op wereldreis, de favoriete band achterna reizen, een camper aanschaffen… Sommigen worden opa en oma, ook een heel ander leven. Oppassen, lopen met de kleine door het bos. Ik deel graag hun foto’s op social media. Bijvoorbeeld van het kleintje in een jurkje dat ik heb gebreid. Ik geniet van hun geluk.Meer lezen…

Leve de Barbaren!

Het volgende stukje is gewaagd en roept zelfs bij het schrijven mijn eigen ambivalentie op. Nu ja, ik vat moed en leg het toch maar aan u voor. Meer lezen…

Passend onderwijs: te mooi om waar te zijn?

Sander Dekker is er helemaal vol van: Passend onderwijs, dé oplossing voor alle problemen waarbij kinderen optimaal kunnen presteren tegen veel lagere kosten. In theorie is de Wet Passend onderwijs een briljant idee: ieder kind krijgt een opleiding op maat, daarbij rekening houdend met de achtergrond en de bagage van het kind zelf. De praktijk blijkt in vele gevallen verre van ideaal te zijn. 
Meer lezen…

Mantelzorg

Nu steeds meer verlangd wordt van de Participatiesamenleving is er gelukkig steeds meer aandacht voor mantelzorg. Niet altijd positief. Veel mantelzorgers geven aan onvoldoende ondersteund te worden en overbelast te zijn. 
Meer lezen…

Wat doen ze in Amerika nou anders als het op passend onderwijs aankomt?

Dit is de vraag die mij steeds wordt gesteld. De vraag is niet in één zin te beantwoorden. Gelukkig maar, want dat zou impliceren dat passend onderwijs makkelijk te implementeren is. Ook hier is passend onderwijs een kwestie van afwegen, overleggen, hoop, kansen, mogelijkheden, maar vooral ook een kwestie van doen. 
Meer lezen…

De aanslagen in Brussel en wat die met onze kinderen doen

Vanaf die ochtend, 9.00 uur – Ik word wakker met het bericht vanuit Brussel, een aanslag op het vliegveld. Ik maak mijn oudste wakker met het bericht, en hij zet meteen de televisie aan. De berichten komen hard binnen, zeker nadat bekend wordt dat ook een aanslag gepleegd is op het metrostation Maalbeek.

Meer lezen…

Nieuw Begin

Afgelopen zomer waren mijn man en ik op vakantie. Het ging super met beide kinderen. Ze genoten volop en deden het fantastisch en wij genoten van hun. Ik keek vol trots en bewondering naar mijn jongste en naar mijn oudste. Beide speelde de hele dag buiten, met heel veel kinderen tegelijkertijd. Dit is voor velen wellicht niet bijzonder, maar het is niet altijd zo geweest. Mijn oudste heeft autisme, met veel kinderen tegelijkertijd spelen vond hij vroeger moeilijk. Ik verbaas mij hoe hij hierin gegroeid is, vind het knap van hem.
Meer lezen…

Vol (maar waarom?)

Je ziet het aan me maar je snapt het niet. Hoe hard ik ook probeer, ik kan me nergens toe zetten. Mijn hoofd zit vol. Overvol met gevoelens, gedachten en emoties die keihard door elkaar schreeuwen om de meeste aandacht.
Meer lezen…

Kabouter 2.0

Lang is het stil geweest, maar ik heb niet stilgezeten. En de jongens thuis ook niet. Vooral de jongste is enorm actief. Hij pakt de wereld met twee handen aan en pakt dit cadeautje met plezier uit. Hij geniet van mensen, van sporten en van theater en tv. Ook is hij zijn verslavingen in zo groot mogelijke porties tot zich aan het nemen. 
Meer lezen…

Het grote dilemma van het loslaten

Ik heb een zoon van 23. Hij heeft autisme en een licht verstandelijke beperking en woont begeleid in een kleinschalige woonvoorziening op Ijburg, Amsterdam. Zijn broer (20) woont in hetzelfde appartement. Hij heeft een Wajong en een jobcoach. We moeten hem loslaten. Maar tegelijkertijd kan dat nooit helemaal. We moeten hem zijn zelfstandigheid gunnen, maar die begeleiding op de achtergrond is hard nodig.

Meer lezen…