Over kinderen, hun psychische problemen, hun ouders en hun behandelaars.

Over opvoeden en zo…

We schrijven 2018 en nog steeds voert het woord ‘opvoeden’ niet de boventoon in de kinder- en jeugdpsychiatrie. Sterker: er lijkt soms zelfs een taboe op te rusten. Want wanneer je het belang van opvoeden ter sprake bent, begint menigeen te steigeren. Het is ook vaak het startschot voor verhitte debatten, het bevechten van elkaars standpunt, en last-but-not-least: het met man en zwaard verdedigen van het medisch specialisme. Natuurlijk kennen kinder- en jeugdpsychiaters het belang van goede opvoeding. Maar waarom zien we hier dan zo bitter weinig van terug in de spreekkamer? Hoe kan het toch dat zoiets elementairs als opvoeden nog steeds een ondergeschoven kindje is binnen de specialistische jeugdhulp? Veel verder dan wat psycho-educatie hier en daar komt men meestal niet. Want psychische stoornissen, zo redeneert men, die hebben nu eenmaal weinig van doen met opvoeden.

Meer lezen…

Herstellen van geestelijke kindermishandeling

Iemand die slachtoffer is van kindermishandeling is de rest van zijn of haar leven bezig met herstel. Niet elke dag, soms heftig. Zoals tijdens de week van de kindermishandeling. Jazeker, er worden soms onterecht meldingen gedaan. Daarom is zorgvuldigheid geboden. Maar niet alle ouders zien in dat zij hun kind mishandelen, weet ik uit eigen ervaring. In de discussie van het onterecht melden hoorde ik niet één keer het woord ‘kind’. En dat doet mij het ergste vrezen! Het kind hoort gehoord te worden en centraal te staan. Want wat als een kind niet gezien wordt?

Meer lezen…

Alweer een jaar fulltime school in Amerika

Alweer een jaar gaat Alex naar school in Amerika. Een jaar fulltime en volgende maand krijgt hij zijn diploma, volgend jaar gaat hij naar high school. Vol trots bewonder ik het vele werk wat hij mee naar huis heeft genomen. Wie had dit gedacht? In Nederland werd hij niet leerbaar genoemd. Ik kijk naar zijn rekenen (breuken), het opstel dat hij in het Engels heeft geschreven (vergeet niet, toen we uit Nederland verhuisde schreef hij nog niet, ook niet in het Nederlands). Hij heeft hier op voetbal gezeten, basketbal, atletiek, doet mee met het schoolkoor is de schoolmascotte geweest, gaat naar verjaardagsfeestjes en schoolfeesten, doet volgend jaar mee met de school marching band. Allemaal binnen een jaar. Het kan dus wel.

Protest art van Alex

Meer lezen…

Het wachtlijstenmonster

De gemeente Almere heeft besloten tot 1 januari een stop te zetten op jeugdzorg met verblijf en zorg vanuit de kinder- en jeugdpsychiatrie, tenzij sprake is van een crisissituatie. In de kranten volgt berichtgeving of dit wettelijk nu wel of niet mag, de staatssecretaris spreekt er schande van en de wethouder pareert. De bal lijkt nu te liggen bij de gemeenteraad van Almere en bij ouders die voldoende puf hebben om naar een rechter te stappen. Het is een ingewikkelde kwestie. Een gemeente moet niet zodanig in financiële problemen komen dat zij toekomstige jeugdhulp niet meer kan inkopen en zoekt dus naar een oplossing. Het is dan makkelijk met het vingertje wijzen vanaf de zijlijn. Maar voor ouders en kinderen is het gruwelijk als je dagelijks bezig bent met overleven, je de zorg echt oprecht nodig hebt, je je kind ziet verslechteren en kennelijk eerst tot de bodem moet gaan voor je toch nog hulp krijgt. Het zou in een beschaafd land niet voor moeten komen. 
Meer lezen…

18 plus maar het stopt niet

Veel generatiegenoten met kinderen in onze leeftijd (21 en 23 jaar) gaan van een tweede leven genieten. Nog op wereldreis, de favoriete band achterna reizen, een camper aanschaffen… Sommigen worden opa en oma, ook een heel ander leven. Oppassen, lopen met de kleine door het bos. Ik deel graag hun foto’s op social media. Bijvoorbeeld van het kleintje in een jurkje dat ik heb gebreid. Ik geniet van hun geluk.Meer lezen…

Leve de Barbaren!

Het volgende stukje is gewaagd en roept zelfs bij het schrijven mijn eigen ambivalentie op. Nu ja, ik vat moed en leg het toch maar aan u voor. Meer lezen…

Mantelzorg

Nu steeds meer verlangd wordt van de Participatiesamenleving is er gelukkig steeds meer aandacht voor mantelzorg. Niet altijd positief. Veel mantelzorgers geven aan onvoldoende ondersteund te worden en overbelast te zijn. 
Meer lezen…

Wat doen ze in Amerika nou anders als het op passend onderwijs aankomt?

Dit is de vraag die mij steeds wordt gesteld. De vraag is niet in één zin te beantwoorden. Gelukkig maar, want dat zou impliceren dat passend onderwijs makkelijk te implementeren is. Ook hier is passend onderwijs een kwestie van afwegen, overleggen, hoop, kansen, mogelijkheden, maar vooral ook een kwestie van doen. 
Meer lezen…

De aanslagen in Brussel en wat die met onze kinderen doen

Vanaf die ochtend, 9.00 uur – Ik word wakker met het bericht vanuit Brussel, een aanslag op het vliegveld. Ik maak mijn oudste wakker met het bericht, en hij zet meteen de televisie aan. De berichten komen hard binnen, zeker nadat bekend wordt dat ook een aanslag gepleegd is op het metrostation Maalbeek.

Meer lezen…

Nieuw Begin

Afgelopen zomer waren mijn man en ik op vakantie. Het ging super met beide kinderen. Ze genoten volop en deden het fantastisch en wij genoten van hun. Ik keek vol trots en bewondering naar mijn jongste en naar mijn oudste. Beide speelde de hele dag buiten, met heel veel kinderen tegelijkertijd. Dit is voor velen wellicht niet bijzonder, maar het is niet altijd zo geweest. Mijn oudste heeft autisme, met veel kinderen tegelijkertijd spelen vond hij vroeger moeilijk. Ik verbaas mij hoe hij hierin gegroeid is, vind het knap van hem.
Meer lezen…

Kabouter 2.0

Lang is het stil geweest, maar ik heb niet stilgezeten. En de jongens thuis ook niet. Vooral de jongste is enorm actief. Hij pakt de wereld met twee handen aan en pakt dit cadeautje met plezier uit. Hij geniet van mensen, van sporten en van theater en tv. Ook is hij zijn verslavingen in zo groot mogelijke porties tot zich aan het nemen. 
Meer lezen…

Het grote dilemma van het loslaten

Ik heb een zoon van 23. Hij heeft autisme en een licht verstandelijke beperking en woont begeleid in een kleinschalige woonvoorziening op Ijburg, Amsterdam. Zijn broer (20) woont in hetzelfde appartement. Hij heeft een Wajong en een jobcoach. We moeten hem loslaten. Maar tegelijkertijd kan dat nooit helemaal. We moeten hem zijn zelfstandigheid gunnen, maar die begeleiding op de achtergrond is hard nodig.

Meer lezen…

Op reis met F-ACT Jeugd Twente

“It’s a Journey”, dat waren vrijdag de woorden waarmee onze stagiair Job de evaluatie van zijn leerproces van de afgelopen maanden bij F-ACT Jeugd Twente afsloot. Jong en nog een hele toekomst voor zich. Dat geldt ook voor de jongeren die hij tijdens zijn stage ontmoette, ondanks alle obstakels die zij in hun leven tegenkomen, lukte het hen toch om samen met de teamleden weer een stap in de goede richting te maken. 
Meer lezen…