Over kinderen, hun psychische problemen, hun ouders en hun behandelaars.

Herstellen van geestelijke kindermishandeling

Iemand die slachtoffer is van kindermishandeling is de rest van zijn of haar leven bezig met herstel. Niet elke dag, soms heftig. Zoals tijdens de week van de kindermishandeling. Jazeker, er worden soms onterecht meldingen gedaan. Daarom is zorgvuldigheid geboden. Maar niet alle ouders zien in dat zij hun kind mishandelen, weet ik uit eigen ervaring. In de discussie van het onterecht melden hoorde ik niet één keer het woord ‘kind’. En dat doet mij het ergste vrezen! Het kind hoort gehoord te worden en centraal te staan. Want wat als een kind niet gezien wordt?

Meer lezen…

Chronisch Vermoeidheid Syndroom, een echte ziekte of gewoon wat aanstellerij?

Altijd moe. Zelfs nadat je een trap op loopt sta je te puffen. En nee, het was geen wild weekend met uitgaan en veel drinken. Ik ben gewoon om negen uur naar bed gegaan en heb geen druppel alcohol gedronken (want ja, dat mag niet onder de 18). Zo lusteloos kom ik op school, zonder echt te weten waar het vandaan komt. Maar goed, vanavond weer lekker vroeg naar bed en dan komt alles weer goed. Meer lezen…

Jeugd-ggz in de jaren 80

Ik sta er nauwelijks nog bij stil. Soms dacht ik eraan toen de gemeente verantwoordelijk werd voor jeugdzorg, inclusief de jeugd-ggz. Daar ben ik fel op tegen, en ik heb dan ook de petitie ondertekend. Ik ben in de jaren ‘80 op mijn zeventiende in een jeugdkliniek terechtgekomen omdat ik nogal agressief was en voortdurend wegliep. Ik wilde het ook zelf, thuis hield ik het niet uit. Ik moest óf weg, óf mezelf uit de weg ruimen.

Meer lezen…

Mantelzorg

Nu steeds meer verlangd wordt van de Participatiesamenleving is er gelukkig steeds meer aandacht voor mantelzorg. Niet altijd positief. Veel mantelzorgers geven aan onvoldoende ondersteund te worden en overbelast te zijn. 
Meer lezen…

Evidence-based practice: gewoon doen wat werkt!

Ik ben een fervent pleitbezorger van de evidence-based practice in de jeugd-ggz en in de brede jeugdhulp. Regelmatig constateer ik dat mensen het beeld hebben dat evidence-based zou inhouden dat je alleen werkt op basis van wetenschappelijke kennis; en dat je dan bijna niets meer zou kunnen doen. In deze post wil ik duidelijk maken dat dat juist niet het geval is. De kern is dat “evidence” niet hetzelfde is als “proof”; twee woorden die in het Engels een totaal verschillende betekenis hebben, maar in het Nederlands vaak slordig allebei worden vertaald als “bewijs”. Evidence-based werken is eigenlijk niet meer dan gewoon doen wat werkt.

Meer lezen…

Nog een diagnose: diabetes

Ik ging de laatste tijd wat minder zien dus ik had al het plan opgevat om na de vakantie eens langs de opticien te gaan. Ook had ik last van een droge mond. Maar ja…warm weer. Maar op vakantie viel het mijn man echt op dat de frisdrank niet aan te slepen was en ik het ene na het andere glas wegklokte. Zaten we op een terras dan was mijn glas na vijf minuten leeg terwijl hij rustig zat te nippen. En toen mijn geklok ook aanhield bij 16 graden besloot ik toch maar eens langs de dokter te gaan.
Meer lezen…

Crisis en de Ardennen; over mijn vak en mijzelf

Lisette wiebelt met haar zitvlak op de rand van de balustrade. Vermoeid weet haar moeder met wat humor nog te vertellen dat dit niet het hoogste balkon van het huis is. Die avond daarvoor heeft Lisette een keukenmes teruggegeven. Lisette had dit mes onder haar kussen verstopt. Het gaat niet meer. Laat in de middag zie ik Lisette en haar moeder voor een beoordeling van de crisis. Lisette is duidelijk. Met licht overslaande stem zegt zij zichzelf niet meer in de hand te hebben. Tegen het einde van de beoordeling stelt mijn collega voor om met de opnameafdeling te overleggen of er een bed beschikbaar is. Ik voel mij bijna een slechte hulpverlener wanneer ik Lisette toch nog vraag wat zij met de opname hoopt te bereiken. Lisette zegt dat zij dan therapie zal krijgen. Ik leg Lisette uit dat haar therapie niet sneller zal starten vanwege de crisisopname. Lisette veert op. Zij pakt de hand van haar moeder, kijkt haar indringend aan en zegt dat zij een paar dagen bij haar vriendin Mirte wil logeren. Direct daarop vertelt Lisette volgende week met haar klas op survival te gaan. In de Ardennen. Ook dat is leuk. Opgelucht en toch ook vertwijfeld schud ik Lisette en haar moeder bij het gedag zeggen de hand.Meer lezen…

A day in the life of a visiting child-psychiatrist in Addis Ababa – part 2

Henrikje Klasen took six months leave from her job as Head of Training in Child Psychiatry in The Hague, Netherlands, to move to Ethiopia with her family. There she supports the Psychiatry Department of the University of Addis Ababa in the development of their child mental health services. This week, she tells about some of her experiences in three posts on De Kennis – Blogs.
Meer lezen…

A day in the life of a visiting child-psychiatrist in Addis Ababa – part 1

Henrikje Klasen took six months leave from her job as Head of Training in Child Psychiatry in The Hague, Netherlands, to move to Ethiopia with her family. There she supports the Psychiatry Department of the University of Addis Ababa in the development of their child mental health services. This week, she tells about some of her experiences in three posts on De Kennis – Blogs.
Meer lezen…

Het hinderlijke mechanisme bij hulp vragen: acceptatie

‘Ik kan dit wel alleen!’, ‘Ik wil gewoon mezelf zijn’, ‘Als jij het bedenkt doe ik het toch niet!’. Dit zijn zinnen die ik regelmatig opvang in mijn omgeving, zowel op mijn werk als daarbuiten. Het is een alledaags fenomeen; mensen die zelf hun problemen willen oplossen, zo zelfstandig mogelijk willen zijn. In deze blog ga ik op onderzoek uit om deze menselijke drang te verklaren en de gevolgen in kaart te brengen. En natuurlijk het belangrijkste, hoe ga je er mee om? Een tipje van de sluier: acceptatie door middel van kennis en ervaring.Meer lezen…

Kan ADHD onzichtbaar zijn?

‘Op school zijn er geen problemen, maar thuis is hij niet te handhaven’. Geregeld hoor ik dit van ouders. Hun kind kan zich goed houden op school, maar ontlaadt thuis helemaal in druk, ongecontroleerd gedrag. Andersom komt ook voor: ouders ervaren thuis weinig problemen, maar de leerkracht rapporteert duidelijk aanwezige kenmerken van ADHD die voor (over)last zorgen. Dit roept de vraag op: ‘Kan ADHD onzichtbaar zijn?’.Meer lezen…

De ADHD-epidemie: een probleem van ons allemaal

Al jarenlang is het volstrekt normaal om kinderen met gedrags- en concentratieproblemen direct door te verwijzen naar de kinder- en jeugdpsychiatrie. Zowel deskundigen als ouders zijn het eens: een combinatie van specialistische hulp en een multidisciplinair team is het beste voor het kind. Nu er steeds meer geluiden uit de samenleving komen om een andere koers te gaan varen is er een soort lobby ontstaan van ouders en professionals om kinderen toch vooral te laten diagnosticeren en medicatie te geven. Dit terwijl kinderen die hyperactief en ongeconcentreerd zijn en hierdoor problemen ondervinden, ook goed geholpen kunnen worden met hulp op een ‘lager’ niveau.
Meer lezen…

Het nut van de nooduitgang

De overheid bindt de strijd aan met medicalisering. Demedicalisering is een hoofddoel van de stelselwijziging. We denken te snel in medische termen over het ‘normaal menselijk bestaan’ en gaan te makkelijk met onze kinderen naar de specialist. Sommige professionals zijn het met de overheid eens. Is er sprake van een inflatie van psychische diagnoses en medicalisering van normaal gedrag? En zo ja, hoe lossen we dat op?

Meer lezen…

Het Kenniscentrum Kinder- en Jeugdpsychiatrie maakt gebruik van cookies voor analyse van het gebruik van deze website en om de website optimaal te laten werken. Uw bezoek blijft daarbij anoniem. Voor meer informatie, zie onze privacyverklaring

De cookie-instellingen op deze website zijn ingesteld op 'toestaan cookies "om u de beste surfervaring mogelijk. Als u doorgaat met deze website te gebruiken zonder het wijzigen van uw cookie-instellingen of u klikt op "Accepteren" hieronder dan bent u akkoord met deze instellingen.

Sluiten