Over kinderen, hun psychische problemen, hun ouders en hun behandelaars.

Stop de eenzijdige discussie omtrent ADHD

Mijn kinderen hebben de diagnose ADHD. Twee jongens met beide hun eigen karakter. Mijn oudste zoon kampt daarnaast ook met een meervoudige ontwikkelingsstoornis binnen het autistisch spectrum. De wereld zoals hoe hij deze beleeft in vergelijking met die van ons is soms ongrijpbaar, soms intrigerend en soms ook erg zorgelijk. Mijn tienjarige heeft te horen gekregen dat hij drugs slikt vanwege de ADHD en drugs zijn eng. En dit is meteen waar mijn zorgen omslaan naar angst. Omdat ik weet wat het betekent als hij (10 jaar) zijn medicatie niet meer durft in te nemen. Mijn ventje vervalt weer terug in het gedrag wat het onmogelijk maakt om hem weer thuis te kunnen laten wonen. Meer lezen…

Melatonine

En weer haal ik Tom al na een paar uur uit school, heb ik opvang voor m’n dochter geregeld, en weer regelde mijn man een ruime halve dag vrij. Een eind uit de buurt is het dit keer. Na een paar slechte nachten. Maar ach, daarom gaan we ook. Eerst naar de neuroloog in het ziekenhuis in Ede, daarna naar het slaapcentrum in Wekerom.

Meer lezen…

Het nut van de nooduitgang

De overheid bindt de strijd aan met medicalisering. Demedicalisering is een hoofddoel van de stelselwijziging. We denken te snel in medische termen over het ‘normaal menselijk bestaan’ en gaan te makkelijk met onze kinderen naar de specialist. Sommige professionals zijn het met de overheid eens. Is er sprake van een inflatie van psychische diagnoses en medicalisering van normaal gedrag? En zo ja, hoe lossen we dat op?

Meer lezen…

Brief aan mijn zoon: het spijt me.

Lieve zoon,

Ik schrijf je deze brief omdat ik spijt heb, spijt van zoveel dingen. Hoewel we het er al zo vaak over gehad hebben, we alles al tientallen keren uitgediept hebben en jij mij niets (meer) verwijt, vind ik toch dat ik dit moet doen. Als een soort ode aan jou en je broers, maar vooral ook voor degenen die deze brief zullen lezen. Omdat er zoveel mis is gegaan. Fouten die gemaakt zijn door mijzelf, maar nog veel meer door professionals. Professionals die zich alleen nog maar op stoornissen en ‘hersenafwijkingen’ van het kind lijken te focussen.

Meer lezen…

Oproep aan de Transitiecommissie

Geachte voorzitter en leden van de commissie,

Als ouders met hun kind naar de kinderpsychiater gaan, dan is dat noodgedwongen. Ze hebben zorgen omdat hun kind het niet redt op school. Zorgen omdat het geen vriendjes heeft. Zorgen omdat het zich thuis niet kan handhaven. Met hun handen in het haar, zo komen ze bij ons. Noodgedwongen. Dat dit toenemend gebeurt, willen we geen van allen.

Meer lezen…

Transitie Jeugdzorg komt dichterbij. Wat wacht ons?

Jeugdzorg is geen verzekerd recht meer. Toen onze jongens Jerry en Sidney de diagnoses autisme, ADHD, en een licht verstandelijke beperking kregen, werd meteen een vervolgtraject ingezet. Wel zo prettig, want je hebt op zo’n moment ook best veel te verwerken. Het geeft een goed gevoel: er gebeurt wat! Nu verdwijnt de behandeling voor ADHD uit het basispakket: demedicalisering. Na de Transitie Jeugdzorg gaat een ambtenaar beslissen over de behandeling. Weten de mensen achter het loket bij de gemeente wel over wie ze het hebben, wat onze kinderen nodig hebben? Of je krijgt een regisseur. Die gaat voor jou bepalen wie wel en wie niet. Maar wacht eens… kan ik dat als ouder zelf niet bepalen?

Meer lezen…

Nieuw-Zeeland: ‘softe’ bestrijding van jeugdcriminaliteit leidt tot keiharde resultaten

Nederland staat nog steeds bovenaan in Europa wat betreft het aantal gedetineerde minderjarigen, terwijl in bijvoorbeeld Nieuw-Zeeland bijna geen jongeren opgesloten zitten. Hoe we van de Nieuw-Zeelanders kunnen leren om echte crime-fighters te worden.

Meer lezen…