Over kinderen, hun psychische problemen, hun ouders en hun behandelaars.

Het belang van de transitie!

Hé, hoe zit dat nou? Ben ik van mening veranderd? Vind ik dat onze zorgen over de felbestreden transitie van de jeugd-ggz naar de gemeentes niet bewaarheid zijn geworden? Je ziet wel vaker bij mensen van mijn leeftijd dat ze opeens een ommezwaai maken.
Meer lezen…

Martin van Rijn, komt u nu ook uw oversteekdiploma inleveren?

‘Wat is het verschil tussen Daan en Thijs?’. Twee jongetjes op een poster. Ze lijken eigenlijk best op elkaar. Dat zal ook wel de bedoeling zijn geweest van die poster. Daan heeft een nierziekte. Thijs heeft autisme. Dat staat er ook. En er staat dat voor Thijs een probleem dreigt. De Jeugdwet maakte dat niet langer zorgverzekeraars maar gemeenten in 2015 verantwoordelijk werden voor de zorg aan kinderen met een psychische aandoening. Met deze advertentiecampagne over Daan en Thijs uitten verschillende ggz-partijen hun zorg dat een discriminerende en stigmatiserende situatie zou ontstaan. Het budget van  gemeenten zou de toegang tot medisch psychiatrische zorg bepalen voor de kinderen in hun regio. En er was de zorg dat ouders niet meer zelf konden kiezen voor een zorgaanbieder. Die campagne heeft niet geholpen. De transitie is een feit.

Meer lezen…

“Je lijkt wel een ambtenaar…”

Ik hou van autorijden. Op mooie wegen. En liefst harder dan eigenlijk mag. Ik heb het besproken in mijn leertherapie. Het heeft niet geholpen. Hoeft ook niet. Ik kan altijd nog zeggen dat niets menselijks mij vreemd is. Afgelopen zomer. Vakantie. Genoten van bochtige wegen, het terugschakelen, de toeren van de motor en mijn automoment. En dan, uit het niets: de motor viel stil. Alles wat op het dashboard kon branden lichtte op. Foutmeldingen op het display. Mijn trots, die ik uit zorg vaak met de hand in de wax zet, liet mij in de steek. Zonder genade. En ‘die’ van mij zou mij altijd thuisbrengen. Ik vertelde het iedereen. Alleen als kind heb ik mij weleens zo beteuterd gevoeld toen hij door de sleepdienst werd opgeladen. Mijn supervisor vroeg naar mijn vakantie. Ik biechtte op dat mijn budget voor de auto er voor dit jaar in één keer door heen was gegaan. Mijn supervisor moest lachen; ‘ik leek wel een ambtenaar’. De ambtenaar doet met de geestelijke gezondheidszorg voor kinderen en jongeren namelijk net zoiets.Meer lezen…

Beter ten halve gekeerd dan ten hele gedwaald

Je zal maar in de situatie zitten dat je een kind of jongere thuis hebt met complexe psychiatrische problemen en dat hij of zij niet de zorg kan krijgen die nodig is. Omdat het geld bij de gemeente op is, omdat de voor jouw kind passende zorg niet is ingekocht, omdat je de reiskosten of eigen bijdrage niet kunt betalen, omdat er bepaald wordt dat je eerst opvoedondersteuning moet krijgen, of omdat je met je kind naar een specifieke psychiater wilt, maar er door de transitie geen vrije artsenkeuze meer is.
Meer lezen…

Decentralisatie en specialistische zorg: een beleidscontradictie

Het klinkt zo goed: maximale vrijheid op lokaal, gemeentelijk niveau om zorg op maat te realiseren. De decentralisatie is bedoeld om gefragmenteerde slecht op elkaar afgestemde zorg tegen te gaan. Zo komen patiënten sneller bij de juiste behandelaar, krijgen ze de best passende zorg en is er goede regie. Daar kunnen we alleen maar voor zijn. Maar waarom werkt dat nu juist niet voor de specialistische zorg zoals de kinder- en jeugdpsychiatrie?
Meer lezen…

All quiet, all well?

De transitie van de kinder- en jeugdpsychiatrie naar de gemeenten is twee maanden oud. Na een stroom aan eerst protesten en later zorgen lijkt het nu betrekkelijk stil aan het front. Betekent dit dat alles nu onverwacht goed gaat? Alle aandacht voor de transitie jeugdzorg vorig jaar heeft er toe geleid dat er inderdaad veel goed gaat. Maar er zijn ook nog wel veel zorgen en hoofdbrekens. Toch houden we moed!

Meer lezen…

Landelijk samenwerken, lokaal innoveren in 2015

Er is in 2014 enorm veel gebeurd om het nieuwe jeugdstelsel goed door te voeren. Waar veel organisaties voor kinder- en jeugdpsychiatrie en gemeenten elkaar 10 maanden geleden nog argwanend aankeken, zijn inmiddels mooie samenwerkingsverbanden ontstaan. En landelijk wordt er hard gewerkt aan een kennisagenda, om ook in het nieuwe jeugdstelsel de beste zorg voor kinderen te kunnen bieden.

Meer lezen…

Op naar de gemeente …

“Of ik ‘diep triest’ ben omdat het bijna 1 januari 2015 is?”, vroeg iemand me laatst. Vanaf dan valt de kinderpsychiatrie immers niet meer onder de zorgverzekeraar, maar onder de gemeente. De ons allen welbekende transitie. Nee hoor, triest ben ik geenszins. Bezorgd wel. Niemand weet immers hoe de ‘big bang’ uiteindelijk zal uitpakken.
Meer lezen…

De weg kwijt… gemeenten komen er niet uit

Station Alphen aan de Rijn. Een doordeweekse dag. Er ligt een jongetje op de tramrails van de RijnGouwelijn. Het jongetje ligt uitgestrekt op de grond. Als hij zijn rechteroor op een rail legt is hij precies groot genoeg om met zijn hakken de andere rail te raken. Wanneer de moeder haar zoontje van de rails wil trekken, scheldt de jongen haar met overslaande stem uit. Omstanders weten zich geen houding te geven. Zachtjes vragen mensen aan elkaar of dit jongetje zelfmoord wil plegen? Een paar mensen bellen al naar het alarmnummer. Anderen lopen hoofdschuddend door. Mark heeft specialistische zorg nodig. Nog maar even en de gemeente waar Mark woont is daar verantwoordelijk voor. In de gemeente van Mark is geen specialistische zorg beschikbaar. In een gemeente 26 kilometer verderop is er wel een passend zorgaanbod. Maar wie is er dan verantwoordelijk voor vergoedingen gemoeid met de zorg voor Mark? De ambtenaren komen er nu al niet uit. En dit gaat ten koste van de zorg. Meer lezen…

Big bang voelbaar nog vóór de transitie is gestart

Het is nu december 2014. Het is de maand dat ik, al dan niet tijdelijk, mijn zoontje van 9 veel te vroeg los heb moeten laten. Een kind dat het merendeel van zijn leventje in een fantasiewereld leeft. Het kind dat reeds de consequenties ondervindt van de vergaande bezuinigingen binnen de zorg in ons land. Meer lezen…

(Ont)Zorgen over de jeugd-ggz

Ouders hebben altijd zorgen over de toekomst van hun kinderen. De wereld wordt steeds harder, de focus is uitsluitend gericht op economische groei en de samenleving lijkt verder dan ooit af te stevenen op een gewelddadige climax. De zorgen van ouders met een zorgintensief kind liggen wat dichter bij huis. Een opsomming:
Meer lezen…

Een diagnose is normaal als je anders mág zijn

Al lange tijd probeer ik mijn standpunt duidelijk te maken wanneer het gaat om de discussie rondom ADHD. Inmiddels lijkt deze zijn schaamte voorbij te gaan. Er gaat een sterk generaliserende werking vanuit. Mensen, probeer nu eens allemaal een pas op de plaats te maken en ga terug naar de essentie. Laten we opnieuw en met een frisse blik gaan kijken naar waar we nu staan. Willen we niet allemaal hetzelfde? Een diagnose met passende behandeling waar deze onontbeerlijk is en (lichte) ondersteuning met passende behandeling waar deze mogelijk is. Willen we samen een transformatie succesvol maken, dan is het zeer onverstandig om elkaar de eigen wil en visie op te leggen. Veel vruchtbaarder is het om compromissen te sluiten met gezond verstand en de wil om naar elkaar te luisteren.
Meer lezen…

Destigmatiseren door met z’n allen te transformeren

De verschillen tussen kinderen met een diagnose zijn dezelfde als de verschillen tussen kinderen zonder een diagnose. Dat is een van de belangrijkste destigmatiserende resultaten die ik in mijn proefschrift beschrijf. Wat in de maatschappij als ‘gek’ wordt gezien, wijkt dus niet zo gek veel af van dat wat we als ‘normaal’ beschouwen. Anders gezegd; het verschil tussen kinderen met een stoornis is geworteld in de verschillen tussen kinderen zonder een stoornis. Tijdens de proefschriftverdediging heb ik geprobeerd uit te leggen wat de consequenties van deze bevinding kunnen zijn. Ik pleitte toen voor een verrijking van het onderwijs. Natuurlijk zijn het ontwikkelen van voldoende reken- en taalvaardigheid van cruciaal belang om mee te kunnen draaien in de maatschappij. En ook creatieve vakken, aardrijkskunde, geschiedenis en gymnastiek zijn onontbeerlijk. Toch zou ik graag zoiets als ‘vaardigheid in het omgaan met diversiteit’ aan het curriculum willen toevoegen. Meer lezen…