Over kinderen, hun psychische problemen, hun ouders en hun behandelaars.

Ontwikkelingen in de transformatie jeugdhulp

Kort geleden werd bekend dat bij een aantal gemeenten nogal wat euro’s op de plank blijven liggen die bedoeld zijn voor onder meer jeugdhulp. Soms verklaarbaar. Andere gemeenten komen juist weer geld te kort. Bezuinigen gemeenten te veel op specialistische jeugdhulp, en zetten ze te veel in op laagdrempelige, preventieve zorg? Sommige gemeenten doen het goed. Daar hoor je mijns inziens te weinig over. En dat is jammer, want juist van goede voorbeelden kunnen we leren! In Almere was even de vrees dat er helemaal geen geld voor zorg meer was, omdat de beurs leeg bleek. Daarnaast zijn er veel ontevreden ouders. Meer lezen…

Het wachtlijstenmonster

De gemeente Almere heeft besloten tot 1 januari een stop te zetten op jeugdzorg met verblijf en zorg vanuit de kinder- en jeugdpsychiatrie, tenzij sprake is van een crisissituatie. In de kranten volgt berichtgeving of dit wettelijk nu wel of niet mag, de staatssecretaris spreekt er schande van en de wethouder pareert. De bal lijkt nu te liggen bij de gemeenteraad van Almere en bij ouders die voldoende puf hebben om naar een rechter te stappen. Het is een ingewikkelde kwestie. Een gemeente moet niet zodanig in financiële problemen komen dat zij toekomstige jeugdhulp niet meer kan inkopen en zoekt dus naar een oplossing. Het is dan makkelijk met het vingertje wijzen vanaf de zijlijn. Maar voor ouders en kinderen is het gruwelijk als je dagelijks bezig bent met overleven, je de zorg echt oprecht nodig hebt, je je kind ziet verslechteren en kennelijk eerst tot de bodem moet gaan voor je toch nog hulp krijgt. Het zou in een beschaafd land niet voor moeten komen. 
Meer lezen…

Niet ideaal

Onze zoon was net drie jaar toen hij de diagnose “klassiek autisme en een verstandelijke beperking” kreeg. In de eerste jaren na deze diagnose gingen mijn man en ik eens in de drie maanden samen naar het Centrum Autisme voor ouderbegeleiding. Dat was prettig en gaf ons steun. Even spuien tegen iemand die ‘er’ veel van wist, elkaar horen praten over onze wijzigende toekomstverwachtingen. Natuurlijk praatten we ook samen wel over wat ons bezighield, maar deze gesprekken met een psycholoog/orthopedagoog, luchtten ons op en deden ons goed. We huilden, lachten, en reden weer naar huis. Meer lezen…

Martin van Rijn, komt u nu ook uw oversteekdiploma inleveren?

‘Wat is het verschil tussen Daan en Thijs?’. Twee jongetjes op een poster. Ze lijken eigenlijk best op elkaar. Dat zal ook wel de bedoeling zijn geweest van die poster. Daan heeft een nierziekte. Thijs heeft autisme. Dat staat er ook. En er staat dat voor Thijs een probleem dreigt. De Jeugdwet maakte dat niet langer zorgverzekeraars maar gemeenten in 2015 verantwoordelijk werden voor de zorg aan kinderen met een psychische aandoening. Met deze advertentiecampagne over Daan en Thijs uitten verschillende ggz-partijen hun zorg dat een discriminerende en stigmatiserende situatie zou ontstaan. Het budget van  gemeenten zou de toegang tot medisch psychiatrische zorg bepalen voor de kinderen in hun regio. En er was de zorg dat ouders niet meer zelf konden kiezen voor een zorgaanbieder. Die campagne heeft niet geholpen. De transitie is een feit.

Meer lezen…

“Je lijkt wel een ambtenaar…”

Ik hou van autorijden. Op mooie wegen. En liefst harder dan eigenlijk mag. Ik heb het besproken in mijn leertherapie. Het heeft niet geholpen. Hoeft ook niet. Ik kan altijd nog zeggen dat niets menselijks mij vreemd is. Afgelopen zomer. Vakantie. Genoten van bochtige wegen, het terugschakelen, de toeren van de motor en mijn automoment. En dan, uit het niets: de motor viel stil. Alles wat op het dashboard kon branden lichtte op. Foutmeldingen op het display. Mijn trots, die ik uit zorg vaak met de hand in de wax zet, liet mij in de steek. Zonder genade. En ‘die’ van mij zou mij altijd thuisbrengen. Ik vertelde het iedereen. Alleen als kind heb ik mij weleens zo beteuterd gevoeld toen hij door de sleepdienst werd opgeladen. Mijn supervisor vroeg naar mijn vakantie. Ik biechtte op dat mijn budget voor de auto er voor dit jaar in één keer door heen was gegaan. Mijn supervisor moest lachen; ‘ik leek wel een ambtenaar’. De ambtenaar doet met de geestelijke gezondheidszorg voor kinderen en jongeren namelijk net zoiets.Meer lezen…

Voorbij het wantrouwen, naar het vertrouwen. Voor een duurzame volksgezondheid.

Op veel plekken zijn de afgelopen maanden en weken klimaatmarsen georganiseerd. Ze zijn de opmaat naar de belangrijke klimaattop volgende week in Parijs. Maatregelen zijn nodig om het tij te keren en de wereldwijde temperatuurstijging een halt toe te roepen. Duurzame interventies leveren over het algemeen niet direct rendement op, maar wel op de middenlange en lange termijn. En dat is waar het in de zorg ook over moet gaan. Kennis over mentale gezondheid om eigen regie en weerbaarheid te versterken of juist snel hulp te kunnen bieden om erger – en duurder – te voorkomen. Aandacht voor mentale gezondheid, kan een grote betekenis toevoegen aan de gehele gezondheid. Duurzaam en uiteindelijk goedkoper. Maar niet vandaag. Vandaag moeten we beginnen met investeren. Daarvoor is respect en vertrouwen nodig. Meer lezen…

Wachtlijsten: simpel? Neen!

Sinds de transitie van de jeugdhulp naar de gemeenten is de aandacht voor wachtlijsten en wachttijden toegenomen. Zowel in de media als bij de inkopers en de aanbieders van zorg. De discussie over wachtlijsten gaat uit van een simpel concept: een kind wacht op zorg – en dat is ongewenst. Toch is de werkelijkheid complexer dan dat; en de oplossing ook.
Meer lezen…

De weg kwijt… gemeenten komen er niet uit

Station Alphen aan de Rijn. Een doordeweekse dag. Er ligt een jongetje op de tramrails van de RijnGouwelijn. Het jongetje ligt uitgestrekt op de grond. Als hij zijn rechteroor op een rail legt is hij precies groot genoeg om met zijn hakken de andere rail te raken. Wanneer de moeder haar zoontje van de rails wil trekken, scheldt de jongen haar met overslaande stem uit. Omstanders weten zich geen houding te geven. Zachtjes vragen mensen aan elkaar of dit jongetje zelfmoord wil plegen? Een paar mensen bellen al naar het alarmnummer. Anderen lopen hoofdschuddend door. Mark heeft specialistische zorg nodig. Nog maar even en de gemeente waar Mark woont is daar verantwoordelijk voor. In de gemeente van Mark is geen specialistische zorg beschikbaar. In een gemeente 26 kilometer verderop is er wel een passend zorgaanbod. Maar wie is er dan verantwoordelijk voor vergoedingen gemoeid met de zorg voor Mark? De ambtenaren komen er nu al niet uit. En dit gaat ten koste van de zorg. Meer lezen…

Curium 60 jaar: waar is dat feestje?

Curium-LUMC bestaat volgend jaar 60 jaar. Het wordt hoogstwaarschijnlijk helaas geen feestjaar. Onze nieuwe broodheren, de gemeenten, stellen ons voor ongekende uitdagingen. Een schier onmogelijke combinatie van forse bezuinigingen en aanpassing van het zorgaanbod. Gezinnen en kinderen continuïteit van zorg bieden wordt in dat geheel een hele opgave. Feesten zit er niet in.
Meer lezen…

Prinsjesdag: plusjes voor mensen die zorg krijgen?

“Een voorzichtige begroting met waar mogelijk wat plusjes.” Zo typeerde minister Dijsselbloem het begrotingsakkoord dat onlangs bereikt is. Zoals gewoonlijk zijn er weinig verrassingen te verwachten op Prinsjesdag. Nou ja de hoedjes wellicht. Maar de plannen die vorig jaar werden gepresenteerd, hebben wel enorme gevolgen voor mensen die zorg nodig hebben. En dat zal dit jaar weinig anders zijn. Meer lezen…

Mijn Transformatie

De nieuwe Jeugdwet is door de Eerste Kamer geaccepteerd. Natuurlijk voelde ik die bui al aankomen. Maar was toch verdrietig. De democratie had gesproken. De meerderheid vindt dat ouders van kinderen die geestelijke gezondheidszorg nodig hebben het beste door het wijkteam geholpen kunnen worden. Hoeven ze niet naar de kinder- en jeugdpsychiater. Scheelt een klap geld. Dat idee. Wij als ouders zullen verder moeten met een voorziening in plaats van een recht. Meer lezen…

De schoolfoto van de wethouder (een stemadvies)

Een tijdje terug was ik op een studiedag waar mensen uit de jeugdhulpverlening met elkaar van gedachten wisselden over de meest effectieve manier om kinderen met problemen te helpen. Omdat de verantwoordelijkheid voor alle jeugdzorg binnenkort bij de gemeente komt te liggen, was de plaatselijke wethouder uitgenodigd om een praatje te houden. Zijn verhaal bracht me op een stemadvies voor de gemeenteraadsverkiezingen: stem op een kandidaat die een kind met een stoornis heeft!
Meer lezen…

Is er nog jeugd-GGZ na de Jeugdwet?

Op 5 september was de hoorzitting van de vaste Kamercommissie van VWS over de Jeugdwet. Voor deze hoorzitting waren 36 mensen uitgenodigd, maar de vertegenwoordiging uit de GGZ was wel heel beperkt. Niet qua kwaliteit, want Robert Vermeiren is natuurlijk een zwaargewicht, maar in feite was hij de enige, die echt namens de jeugd-GGZ sprak. Hier is te zien wat hij heeft gezegd. Desirée van Dooremalen van Transitie Jeugdzorg Ouders heeft ook nog wel iets gezegd over de jeugd-GGZ, maar verder was het beperkt.

Meer lezen…