Over kinderen, hun psychische problemen, hun ouders en hun behandelaars.

De KanjerKetting in de kindergeneeskunde: goedbedoeld maar ondoordacht ingevoerd

In de kindergeneeskunde werken professionals met de zogeheten KanjerKetting. Deze ketting, bedoeld als beloningssysteem en wegwijzer voor kinderen met kanker tijdens de zware behandeling, is ontwikkeld door de Vereniging Ouders Kinderen en Kanker. Ongetwijfeld zullen de intenties om deze ketting te introduceren goed geweest zijn. Wat echter op het eerste gezicht misschien hartverwarmend is en pedagogisch verantwoord lijkt te zijn, kan wel eens een heel andere uitwerking hebben op zieke kinderen.

Meer lezen…

De waarde van dagbehandeling voor (zeer) jonge kinderen

In het Parool een artikel over Het Kabouterhuis. Vorig jaar opende Amsterdamse Wethouder Pieter Hilhorst het vernieuwde hoofdverblijf. Juichend sprak men van het vernieuwde jeugdbeleid dat al in 2012 werd ingezet op het Kabouterhuis. In de zomer hoorde ik al verontruste berichten over het terugbrengen van dagbehandeling, waardoor kinderen nog maar beperkte dagdelen op de groep terecht kunnen en meer ambulante begeleiding krijgen. Er zullen 200 van de 2000 plekken verdwijnen. En dat is niet goed.

Meer lezen…

Ik wil hulp, geen vragenlijsten

Iedereen die hulp zoekt in de ggz wordt, nog voor de start van de behandeling, gevraagd om vragenlijsten in te vullen. Ouders moeten lijsten over de problemen en het functioneren van hun kind invullen en kinderen ouder dan 12 jaar zelf ook. Als onderzoeker ben ik daar blij mee, omdat het veel en interessant materiaal oplevert, maar toen ik onlangs zelf zo’n lijst moest invullen ontdekte ik hoe vreselijk het is om al die stomme vragen te beantwoorden.Meer lezen…

Diagnose, stoornissen en behandeling. Een andere weg.

Begin 1997 was mijn zoon 11 jaar oud toen een korte poliklinische behandeling, een ernstige crisis, een spoedopname en een intensieve behandeling van anderhalf jaar elkaar opvolgden. De diagnose: ADHD, PDD-NOS, Gilles de la Tourette en LVG. Na de opname wilde ik mijn zoon beslist thuis laten wonen, ondanks dat het behandelteam van mening was dat dit waarschijnlijk niet zou gaan lukken. De prognose was slecht: hij zou altijd van zijn ouders en van de hulpverlening afhankelijk blijven. Hij zou nooit een normaal sociaal leven kunnen hebben, nooit zelfstandig kunnen wonen en nooit kunnen werken in een reguliere baan. Kortom, een rampscenario!Meer lezen…

Bijzondere ervaringen: een aanleg voor psychose

Een belangrijke ontwikkeling in de psychiatrie is de vroegonderkenning van psychose. Met een korte behandeling aan jongeren met bijzondere ervaringen wordt voorkomen dat zij het contact met de realiteit verliezen. Daardoor kan in de helft van de gevallen worden voorkomen dat iemand afglijdt naar een psychose. Dat is een grote winst, want iemand met een psychose is slecht voor rede en hulp vatbaar. Voorkomen is dus beter dan genezen. Is deze strategie ook geschikt voor jongeren tussen de twaalf en achttien jaar?

Meer lezen…

Effectieve medicatie: penny wise, pound foolish

De geestelijke gezondheidszorg (GGZ) inclusief de psychiatrie staat in Nederland niet hoog aangeschreven. Nu de DSM-5 is verschenen, is de storm van DSM-bashing enigszins geluwd. Maar blijven hangen is een breed geëtaleerd gevoel dat mensen met psychische en gedragsproblemen, jong of oud, man of vrouw, blank of allochtoon, op een tamelijk willekeurige wijze worden geëtiketteerd, afgestempeld en in het verkeerde vakje gestopt, waar ze onnodige en niet-effectieve medicatie krijgen voorgeschreven.

Meer lezen…

Hebben allochtone kinderen minder psychische problemen?

Kinderen en adolescenten uit alle bevolkingsgroepen hebben ongeveer even vaak psychische problemen. Volgens sommige onderzoeken hebben allochtone kinderen zelfs meer problemen. Je zou dus verwachten dat de cliënten van de instellingen in de grote steden die jongeren met psychische problemen helpen een afspiegeling van de multiculturele bevolking zijn. Dat is echter niet zo: er krijgen naar verhouding maar weinig kinderen van migranten een psychiatrische behandeling. Hoe kan dat?

Meer lezen…

Weinig neuroimaging onderzoek bij getraumatiseerde kinderen en adolescenten

Er is nog niet veel neuroimaging onderzoek gedaan bij kinderen en jongeren na een traumatische ervaring, vooral naar het effect van behandeling. Veel minder dan bijvoorbeeld bij ADHD of autisme. En dat is vreemd als je ziet hoe belangrijk de gevolgen van trauma’s kunnen zijn. Door te onderzoeken welke (delen van) therapieën samenhangen met welke veranderingen in de hersenen, kunnen we misschien straks beter zeggen wie we het best met welke therapie kunnen helpen.
Meer lezen…

Een nieuwe behandeling voor kinderen met angst en dwang: anders leren denken

Cognitieve gedragstherapie is voor veel problemen de beste behandeling. Ook voor problemen met angst en dwang. Die therapie is echter niet altijd even makkelijk. Vooral het cognitieve gedeelte ervan is voor veel kinderen en hun behandelaars ingewikkeld. We hebben nu een andere methode: Cognitive Bias Modification (CBM). Deze methode is heel wat eenvoudiger dan de gebruikelijke. We gaan onderzoeken of deze methode goed werkt.

Meer lezen…

De aanhouder wint

Volharding loont bij de behandeling van kinderen en jongeren met een dwangstoornis. Als aan het einde van een standaardbehandeling de dwangklachten niet over zijn, kan het zin hebben om de cognitieve gedragstherapie langer voort te zetten, ook zonder medicatie.

Meer lezen…

Eigen kracht is niet altijd de oplossing

In de nieuwe Wet op de Jeugdzorg spreekt onze regering vrijwel alleen over eigen kracht, eigen verantwoordelijkheid, ontzorgen, inschakelen van sociale netwerken, demedicaliseren en normaliseren. Die nieuwe wet gaat over alle hulp aan jongeren: de jeugdzorg, de zorg voor kinderen met een verstandelijke beperking, de kinderbescherming, de reclassering, de forensische hulpverlening en de jeugd-ggz. Geldt die wet echt voor de kinderen die bij de kinder- en jeugdpsychiatrie komen? Ik kan het bijna niet geloven.Meer lezen…

Betrek ouders met een kind in detentie!

Zodra een kind in een Justitiële Jeugdinrichting (JJI) terecht komt, is samenwerking met de ouders nodig voor een succesvolle behandeling en een goede terugkeer in de samenleving. Tot een paar jaar geleden kwamen ouders vaak pas aan het einde van een traject in beeld; veel te laat. De laatste jaren wilden JJI’s ouders met een kind in detentie meer betrekken, maar hoe?

Meer lezen…

Hoe we met bedden deuren openen

In een bedompte, sterk verduisterde slaapkamer van een eengezinswoning in Rijnsburg stelt een kinder- en jeugdpsychiater zich voor aan Lex. De ouders van Lex leggen met zachte stem uit hoe hij al dagenlang in foetushouding in bed ligt.

Meer lezen…

Het Kenniscentrum Kinder- en Jeugdpsychiatrie maakt gebruik van cookies voor analyse van het gebruik van deze website en om de website optimaal te laten werken. Uw bezoek blijft daarbij anoniem. Voor meer informatie, zie onze privacyverklaring

De cookie-instellingen op deze website zijn ingesteld op 'toestaan cookies "om u de beste surfervaring mogelijk. Als u doorgaat met deze website te gebruiken zonder het wijzigen van uw cookie-instellingen of u klikt op "Accepteren" hieronder dan bent u akkoord met deze instellingen.

Sluiten