Over kinderen, hun psychische problemen, hun ouders en hun behandelaars.

De eerste week in de eetkliniek

“Mam, ik heb tien nieuwe dingen geproefd!” Via WhatsApp krijg ik dit geweldige bericht binnen. Onvoorstelbaar! Om stil van te worden. Ik had eerlijk gezegd de moed al bijna opgegeven. Maar nu, na de afgelopen week, geloof ik dat het allemaal goed gaat komen.Meer lezen…

Pokemon Go

Straks komt Jelle, ik kijk even naar buiten en check de buienradar. Jelle op bezoek betekent namelijk naar buiten, drie kwartier lopen, langs Pokestops, Pokegyms en samen eieren uitbroeden. Soms vangen we een Magikarp of een Pidgey, niets bijzonders. Hoewel ik laatst een Ponyta had uitgebroed, dat leverde me een klein glimlachje van Jelle op. Mocht u na het lezen van bovenstaande geen idee hebben waar dit op slaat, dan heeft u de afgelopen periode hoogstwaarschijnlijk onder een steen geleefd. Jelle en ik, we spelen Pokemon Go. 
Meer lezen…

Het wachtlijstenmonster

De gemeente Almere heeft besloten tot 1 januari een stop te zetten op jeugdzorg met verblijf en zorg vanuit de kinder- en jeugdpsychiatrie, tenzij sprake is van een crisissituatie. In de kranten volgt berichtgeving of dit wettelijk nu wel of niet mag, de staatssecretaris spreekt er schande van en de wethouder pareert. De bal lijkt nu te liggen bij de gemeenteraad van Almere en bij ouders die voldoende puf hebben om naar een rechter te stappen. Het is een ingewikkelde kwestie. Een gemeente moet niet zodanig in financiële problemen komen dat zij toekomstige jeugdhulp niet meer kan inkopen en zoekt dus naar een oplossing. Het is dan makkelijk met het vingertje wijzen vanaf de zijlijn. Maar voor ouders en kinderen is het gruwelijk als je dagelijks bezig bent met overleven, je de zorg echt oprecht nodig hebt, je je kind ziet verslechteren en kennelijk eerst tot de bodem moet gaan voor je toch nog hulp krijgt. Het zou in een beschaafd land niet voor moeten komen. 
Meer lezen…

Chronisch Vermoeidheid Syndroom, een echte ziekte of gewoon wat aanstellerij?

Altijd moe. Zelfs nadat je een trap op loopt sta je te puffen. En nee, het was geen wild weekend met uitgaan en veel drinken. Ik ben gewoon om negen uur naar bed gegaan en heb geen druppel alcohol gedronken (want ja, dat mag niet onder de 18). Zo lusteloos kom ik op school, zonder echt te weten waar het vandaan komt. Maar goed, vanavond weer lekker vroeg naar bed en dan komt alles weer goed. Meer lezen…

Maatwerk is niet mogelijk zonder protocollen

De laatste tijd is er veel discussie over de vermeende tegenstelling tussen protocollair werken en zorg op maat. Bij wijkteams jeugd, bij wethouders, en ook bij professionals in de jeugdzorg en de jeugd-ggz. De angst is dat medewerkers die bijvoorbeeld met complexe problematiek bij gezinnen werken, gedwongen worden zich aan protocollen of richtlijnen te houden terwijl kinderen en ouders net bij iets anders gebaat zijn. Dat merkte ik al toen ik nog als Directeur Zorg in de jeugd-ggz werkte in de discussie over de zorgprogramma’s. En ik zie hetzelfde nu ik bij het Nederlands Jeugdinstituut werk over bijvoorbeeld de richtlijnen jeugdhulp en jeugdbescherming.
Meer lezen…

Meer bureaucratie en versnippering na de transitie

De Jeugdwet zou de knelpunten in het jeugdstelsel oplossen, zeiden staatssecretarissen Martin van Rijn en Fred Teeven een paar jaar geleden. Het nieuwe stelsel ging de regeldruk verminderen en een einde maken aan bureaucratie en versnippering. Ik merk er nog niet veel van.
Meer lezen…

Mantelzorg

Nu steeds meer verlangd wordt van de Participatiesamenleving is er gelukkig steeds meer aandacht voor mantelzorg. Niet altijd positief. Veel mantelzorgers geven aan onvoldoende ondersteund te worden en overbelast te zijn. 
Meer lezen…

Wat doen ze in Amerika nou anders als het op passend onderwijs aankomt?

Dit is de vraag die mij steeds wordt gesteld. De vraag is niet in één zin te beantwoorden. Gelukkig maar, want dat zou impliceren dat passend onderwijs makkelijk te implementeren is. Ook hier is passend onderwijs een kwestie van afwegen, overleggen, hoop, kansen, mogelijkheden, maar vooral ook een kwestie van doen. 
Meer lezen…

Hoe het was om niet naar school te gaan

Hallo, ik ben Alex en ik heb autisme en vandaag ga ik jullie vertellen hoe het voor mij was om niet naar school te gaan. Vandaag ga ik vertellen hoe het voor mij was om een thuiszitter te worden.
Meer lezen…

Behandeling beëindigen: ja of nee?

Het is soms lastig om te weten wanneer hulpverlening moet stoppen. Heb ik genoeg geleerd? Zijn er voldoende handvatten gegeven? Is alles eruit gehaald? Zijn de doelen behaald? Er komen een hoop vragen bij kijken. Soms zijn er echter verschillende meningen. Hoe ga je er mee om als een hulpverlener denkt dat een cliënt nog niet uitbehandeld is? Of omgekeerd: de cliënt wil nog behandeling, maar de hulpverlener ziet er geen heil meer in? In de eerste situatie kan er sprake zijn van een soort hulpverleningssyndroom, in het tweede geval misschien van afhankelijkheid. Het is moeilijk om hier uitsluitsel over te krijgen, maar in dit stuk belicht ik de meerdere scenario’s die mogelijk zijn en hoe je als hulpverlener en cliënt met deze complexe situaties kunt omgaan.

Meer lezen…

Nieuw Begin

Afgelopen zomer waren mijn man en ik op vakantie. Het ging super met beide kinderen. Ze genoten volop en deden het fantastisch en wij genoten van hun. Ik keek vol trots en bewondering naar mijn jongste en naar mijn oudste. Beide speelde de hele dag buiten, met heel veel kinderen tegelijkertijd. Dit is voor velen wellicht niet bijzonder, maar het is niet altijd zo geweest. Mijn oudste heeft autisme, met veel kinderen tegelijkertijd spelen vond hij vroeger moeilijk. Ik verbaas mij hoe hij hierin gegroeid is, vind het knap van hem.
Meer lezen…

Samenwerking in onderwijs en jeugdzorg: samen een nieuwe taal ontwerpen?

Bij de jeugdzorginstelling is Kevin cliënt, op zijn basisschool is hij leerling. Bij de jeugdzorginstelling heeft de gezinsbehandelaar een hulpverleningsplan voor thuis geschreven, op school heeft de intern begeleider een ontwikkelingsperspectief voor Kevin opgesteld. Verschillende benamingen en typeringen, maar… het gaat hier om hetzelfde kind! Wat betekenen die verschillende talen eigenlijk voor Kevin? Hieronder ga ik in op de risico’s, en schets ik vooral de kansen van samen, want samenwerking in onderwijs en jeugdzorg is bijzonder waardevol voor het kind.Meer lezen…

Martin van Rijn, komt u nu ook uw oversteekdiploma inleveren?

‘Wat is het verschil tussen Daan en Thijs?’. Twee jongetjes op een poster. Ze lijken eigenlijk best op elkaar. Dat zal ook wel de bedoeling zijn geweest van die poster. Daan heeft een nierziekte. Thijs heeft autisme. Dat staat er ook. En er staat dat voor Thijs een probleem dreigt. De Jeugdwet maakte dat niet langer zorgverzekeraars maar gemeenten in 2015 verantwoordelijk werden voor de zorg aan kinderen met een psychische aandoening. Met deze advertentiecampagne over Daan en Thijs uitten verschillende ggz-partijen hun zorg dat een discriminerende en stigmatiserende situatie zou ontstaan. Het budget van  gemeenten zou de toegang tot medisch psychiatrische zorg bepalen voor de kinderen in hun regio. En er was de zorg dat ouders niet meer zelf konden kiezen voor een zorgaanbieder. Die campagne heeft niet geholpen. De transitie is een feit.

Meer lezen…