Over kinderen, hun psychische problemen, hun ouders en hun behandelaars.

Jeugd-ggz in de jaren 80

Ik sta er nauwelijks nog bij stil. Soms dacht ik eraan toen de gemeente verantwoordelijk werd voor jeugdzorg, inclusief de jeugd-ggz. Daar ben ik fel op tegen, en ik heb dan ook de petitie ondertekend. Ik ben in de jaren ‘80 op mijn zeventiende in een jeugdkliniek terechtgekomen omdat ik nogal agressief was en voortdurend wegliep. Ik wilde het ook zelf, thuis hield ik het niet uit. Ik moest óf weg, óf mezelf uit de weg ruimen.

Meer lezen…

Vol (maar waarom?)

Je ziet het aan me maar je snapt het niet. Hoe hard ik ook probeer, ik kan me nergens toe zetten. Mijn hoofd zit vol. Overvol met gevoelens, gedachten en emoties die keihard door elkaar schreeuwen om de meeste aandacht.
Meer lezen…

De last van mijn diagnose ASS

In de serre op de hoogste plank van onze boekenkast ligt een map. En in die map zie je mijn jeugd beschreven door ambulant begeleiders, psychiaters, orthopedagogen, psychologen, jeugdzorg… Ik ontwijk die map alhoewel ik het soms lees. Heel soms. En wanneer ik de verslagen van deskundigen lees, denk ik dat ik in mijn jeugd per definitie mislukt ben en eigenlijk mijn zelfstandige leven moet omruilen voor een leven in een RIBW-instelling als Wajonger die naar de dagbesteding moet.

Meer lezen…

Dankwoord aan de kinderpsychiater: Au! Het is me wat!

De regering is op dit moment druk doende om de kinder- en jeugdpsychiatrie over te hevelen naar de gemeentes. Een transitie waarvan men verwacht dat er een normaliserende werking van uit gaat. Dat veel kinderen binnen de hulpverlening met structuur, een goed ontbijt en veel liefde zijn te helpen. Probleem opgelost. Met het schaamrood op de kaken moet ik bekennen dat ik ook zo dacht. Oprecht dacht ik dat ik het juiste deed. Niet aanstellen, hup, gewoon die maatschappij in. Medicijnen? Die zijn voor zieke kinderen, niet voor kinderen met autisme. Pas toen het mis ging, kwam ik tot bezinning.
Meer lezen…