Over kinderen, hun psychische problemen, hun ouders en hun behandelaars.

Ontwikkelingen in de transformatie jeugdhulp

Kort geleden werd bekend dat bij een aantal gemeenten nogal wat euro’s op de plank blijven liggen die bedoeld zijn voor onder meer jeugdhulp. Soms verklaarbaar. Andere gemeenten komen juist weer geld te kort. Bezuinigen gemeenten te veel op specialistische jeugdhulp, en zetten ze te veel in op laagdrempelige, preventieve zorg? Sommige gemeenten doen het goed. Daar hoor je mijns inziens te weinig over. En dat is jammer, want juist van goede voorbeelden kunnen we leren! In Almere was even de vrees dat er helemaal geen geld voor zorg meer was, omdat de beurs leeg bleek. Daarnaast zijn er veel ontevreden ouders. Meer lezen…

Expertise én vakmensschap nodig in de eerstelijns jeugdhulp

Recentelijk bezocht ik de conferentie ‘Van wijk tot wetenschap’. Die had als thema hoe de kennis uit met name de kinder- en jeugdpsychiatrie beter beschikbaar kan worden gemaakt voor de mensen die in de eerste lijn van de jeugdhulp werken met kinderen en gezinnen; vaak medewerkers van wijkteams jeugd. 
Meer lezen…

F-ACT Jeugd Twente en de vierde dimensie, F-ACT into the Future!

Binnen F-ACT Jeugd Twente komen drie dimensies uit de jeugdzorg en volwassenenzorg samen door dat medewerkers vanuit LVB, ggz en jeugdzorg samen zorg bieden aan de jongeren tussen de 12 en 27 jaar. Dat is mooi! Veel verschillende inzichten, kennis en meningen, maar soms ook moeilijk. Mede daarom bevond ik mij in september opgepropt in een Sprinter tussen Utrecht en Eindhoven. De reis moest leiden naar het congres “F-ACT into Future” waar ik een workshop zou gaan geven over hoe we de financiering in Twente met elkaar geregeld hebben. Door alle vertragingen was het spannend of ik op tijd zou aankomen. 
Meer lezen…

Het wachtlijstenmonster

De gemeente Almere heeft besloten tot 1 januari een stop te zetten op jeugdzorg met verblijf en zorg vanuit de kinder- en jeugdpsychiatrie, tenzij sprake is van een crisissituatie. In de kranten volgt berichtgeving of dit wettelijk nu wel of niet mag, de staatssecretaris spreekt er schande van en de wethouder pareert. De bal lijkt nu te liggen bij de gemeenteraad van Almere en bij ouders die voldoende puf hebben om naar een rechter te stappen. Het is een ingewikkelde kwestie. Een gemeente moet niet zodanig in financiële problemen komen dat zij toekomstige jeugdhulp niet meer kan inkopen en zoekt dus naar een oplossing. Het is dan makkelijk met het vingertje wijzen vanaf de zijlijn. Maar voor ouders en kinderen is het gruwelijk als je dagelijks bezig bent met overleven, je de zorg echt oprecht nodig hebt, je je kind ziet verslechteren en kennelijk eerst tot de bodem moet gaan voor je toch nog hulp krijgt. Het zou in een beschaafd land niet voor moeten komen. 
Meer lezen…

Leve de Barbaren!

Het volgende stukje is gewaagd en roept zelfs bij het schrijven mijn eigen ambivalentie op. Nu ja, ik vat moed en leg het toch maar aan u voor. Meer lezen…

Maatwerk is niet mogelijk zonder protocollen

De laatste tijd is er veel discussie over de vermeende tegenstelling tussen protocollair werken en zorg op maat. Bij wijkteams jeugd, bij wethouders, en ook bij professionals in de jeugdzorg en de jeugd-ggz. De angst is dat medewerkers die bijvoorbeeld met complexe problematiek bij gezinnen werken, gedwongen worden zich aan protocollen of richtlijnen te houden terwijl kinderen en ouders net bij iets anders gebaat zijn. Dat merkte ik al toen ik nog als Directeur Zorg in de jeugd-ggz werkte in de discussie over de zorgprogramma’s. En ik zie hetzelfde nu ik bij het Nederlands Jeugdinstituut werk over bijvoorbeeld de richtlijnen jeugdhulp en jeugdbescherming.
Meer lezen…

Het belang van de transitie!

Hé, hoe zit dat nou? Ben ik van mening veranderd? Vind ik dat onze zorgen over de felbestreden transitie van de jeugd-ggz naar de gemeentes niet bewaarheid zijn geworden? Je ziet wel vaker bij mensen van mijn leeftijd dat ze opeens een ommezwaai maken.
Meer lezen…

Martin van Rijn, komt u nu ook uw oversteekdiploma inleveren?

‘Wat is het verschil tussen Daan en Thijs?’. Twee jongetjes op een poster. Ze lijken eigenlijk best op elkaar. Dat zal ook wel de bedoeling zijn geweest van die poster. Daan heeft een nierziekte. Thijs heeft autisme. Dat staat er ook. En er staat dat voor Thijs een probleem dreigt. De Jeugdwet maakte dat niet langer zorgverzekeraars maar gemeenten in 2015 verantwoordelijk werden voor de zorg aan kinderen met een psychische aandoening. Met deze advertentiecampagne over Daan en Thijs uitten verschillende ggz-partijen hun zorg dat een discriminerende en stigmatiserende situatie zou ontstaan. Het budget van  gemeenten zou de toegang tot medisch psychiatrische zorg bepalen voor de kinderen in hun regio. En er was de zorg dat ouders niet meer zelf konden kiezen voor een zorgaanbieder. Die campagne heeft niet geholpen. De transitie is een feit.

Meer lezen…

Nutteloze wetenschap?

Mede-auteurs: Martine van Dongen-Boomsma, Wouter Groen, Rik Knipschild, Iris Servatius, Janne Visser, Marieke Zwaanswijk

Bestaat er zoiets als nutteloze wetenschap? Daar zijn de meningen over verdeeld. Er bestaan wel heuse competities voor het meest nutteloze onderzoek, zoals bijvoorbeeld de IG-Nobelprijzen. Maar bij nadere inspectie blijken uitverkoren onderzoeken eerder grappig of schunnig dan echt nutteloos. De kernvraag is: wanneer is onderzoek nutteloos? Is het nutteloos om iets aan te tonen wat al aangetoond is? De meeste wetenschappers vinden dit juist een kerntaak van de wetenschap. Dit speelt bijvoorbeeld in wetenschappelijk onderzoek naar de erfelijke factoren die psychiatrische ziektes veroorzaken. 
Meer lezen…

Kind naar huis? Dan is het niet zeer zorgbehoeftig.

Kinderpsychiatrische instellingen dreigen miljoenen euro’s te moeten terugbetalen aan de zorgverzekeraars. Niet vanwege fraude, of omdat er onnodige of niet geleverde zorg betaald is. Nee, louter omdat de zorgverzekeraars de regels over in 2013 en 2014 geleverde zorg achteraf streng aanhalen. Eerder onderling gemaakte afspraken verdwijnen in de prullenmand.

Meer lezen…

Het pgb, weg ermee!

In 1996 werd het welbekende persoonsgebonden budget ingevoerd. Geheel in lijn met de marktwerking en onze vercommercialiseerde samenleving, kregen patiënten en hun naasten de regie over hun eigen zorg en werden zij tevens een soort zelfstandig ondernemer. Dat massa’s mensen hier inmiddels van gebruik maken is logisch. Wanneer je als overheid de zorg tot op het bot uitkleedt, zorgverleners alleen zorg mogen verlenen in strakke schema’s en afgepaste uren, en je zieken aan de onderkant van het financiële bestaan laat bungelen, dan creëer je als vanzelf een monster dat bijna niet meer terug in zijn hok te krijgen is.

Meer lezen…

Evidence-based practice: gewoon doen wat werkt!

Ik ben een fervent pleitbezorger van de evidence-based practice in de jeugd-ggz en in de brede jeugdhulp. Regelmatig constateer ik dat mensen het beeld hebben dat evidence-based zou inhouden dat je alleen werkt op basis van wetenschappelijke kennis; en dat je dan bijna niets meer zou kunnen doen. In deze post wil ik duidelijk maken dat dat juist niet het geval is. De kern is dat “evidence” niet hetzelfde is als “proof”; twee woorden die in het Engels een totaal verschillende betekenis hebben, maar in het Nederlands vaak slordig allebei worden vertaald als “bewijs”. Evidence-based werken is eigenlijk niet meer dan gewoon doen wat werkt.

Meer lezen…

393 doperwten

Ja, ik was er enthousiast door, toen het me werd gepresenteerd. Gemeenteambtenaren werken samen met zorgprofessionals aan een nieuw model voor bekostiging. Een integrale bekostiging die eenvoudiger zou zijn dan het huidige prestatiemodel. Ik werd er echt blij van …

… tot de realiteit van de dag me weer bij zinnen bracht. De realiteit dat elke gemeente het op zichzelf doet.

Meer lezen…