Over kinderen, hun psychische problemen, hun ouders en hun behandelaars.

Kinderrechten anno 2015

Rechten van kinderen die in Nederland geschonden worden, ‘met voeten getreden’? De feiten in het Jaarbericht Kinderrechten 2014 liegen er niet om. Asielkinderen die verdwijnen, een ongekende toename van online #seksgeweld en aanhoudend excessief gezinsgeweld. Ook kregen we afgelopen maand ons jaarrapport van de Verenigde Naties. De conclusies vrij vertaald: met deze resultaten gaan we niet over naar de volgende groep.
Meer lezen…

Decentralisatie en specialistische zorg: een beleidscontradictie

Het klinkt zo goed: maximale vrijheid op lokaal, gemeentelijk niveau om zorg op maat te realiseren. De decentralisatie is bedoeld om gefragmenteerde slecht op elkaar afgestemde zorg tegen te gaan. Zo komen patiënten sneller bij de juiste behandelaar, krijgen ze de best passende zorg en is er goede regie. Daar kunnen we alleen maar voor zijn. Maar waarom werkt dat nu juist niet voor de specialistische zorg zoals de kinder- en jeugdpsychiatrie?
Meer lezen…

Marathonroeien en de kinder- en jeugdpsychiatrie

Naast mijn drukke baan maak ik graag tijd voor mijn sportieve hobby: het roeien. Het is goed voor mijn lijf en mijn geest om me op zaterdagochtend met een ploeg ‘jongens’ helemaal leeg te roeien. En een paar keer per jaar roei ik een marathon: een langeafstandswedstrijd over minimaal 50 kilometer. Dat werkt erg goed tegen de stress van het werk en is ook gewoon erg leuk. En het biedt als metafoor een goede inspiratie voor mijn dagelijks werk: alleen wie niet opgeeft haalt de finish.

Meer lezen…

De brok in de keel, de schaar en het mes erop

Donderdagmiddag even voor half een. Tijd voor lunch op de dagbehandeling. Onderweg kom ik Mayke tegen. Om haar heen liggen een paar in tweeën gebroken potloden. Ik zie dat een volgend potlood het aflegt tegen de stalen spijlen van de trap. Met een verhit gezicht, nog net door haar sluike haren heen zichtbaar, schreeuwt ze met een hese stem “Rot op!”. Ik ga aan de tafel zitten. Wanneer ik de woonkamer rondkijk, vallen de gekleurde kaartjes op. Voor ieder kind een eigen kleur. Opgewekt en zonder de indruk te wekken werkelijk geïnteresseerd te zijn in het antwoord, begroet Sem mij met: “Wie ben jij?”. Inmiddels heb ik Sem 14 keer het antwoord gegeven. Precies het aantal weken dat Sem is opgenomen. Ik zou het missen wanneer hij het niet zou vragen. Wat ik ook ga missen is de groep en het team. Het hoort bij mijn opleiding dat ik na een jaar voor een andere zorglijn ga werken. Ik ben vervangbaar. Deze behandelvorm niet. En toch wordt haar het mes op de keel gezet.
Meer lezen…

All quiet, all well?

De transitie van de kinder- en jeugdpsychiatrie naar de gemeenten is twee maanden oud. Na een stroom aan eerst protesten en later zorgen lijkt het nu betrekkelijk stil aan het front. Betekent dit dat alles nu onverwacht goed gaat? Alle aandacht voor de transitie jeugdzorg vorig jaar heeft er toe geleid dat er inderdaad veel goed gaat. Maar er zijn ook nog wel veel zorgen en hoofdbrekens. Toch houden we moed!

Meer lezen…

De bezuinigingen in de jeugdzorg

We horen de berichten uit de jeugdzorg in de eerste week van januari. De crisisdienst is slecht bereikbaar voor ouders, dat wil zeggen dat gemeentes daar nauwelijks over communiceren. Verder hoor je met name kinder- en jeugdpsychiaters verbonden aan een instelling en ouders berichten over hun vrees dat er niet voldoende plek is voor hun patiëntjes. Hun goed recht, het is hun brood. Maar wel een verkokerde blik. Tijd, dacht ik, om ook eens wat andere zorgen over de nieuwe Jeugdwet te beschrijven. Want de jeugdzorg is ruimer dan plekken jeugd-ggz. Om te beginnen zal ik twee aspecten benoemen in dit blog: het kortdurend verblijf en begeleid wonen.
Meer lezen…

Landelijk samenwerken, lokaal innoveren in 2015

Er is in 2014 enorm veel gebeurd om het nieuwe jeugdstelsel goed door te voeren. Waar veel organisaties voor kinder- en jeugdpsychiatrie en gemeenten elkaar 10 maanden geleden nog argwanend aankeken, zijn inmiddels mooie samenwerkingsverbanden ontstaan. En landelijk wordt er hard gewerkt aan een kennisagenda, om ook in het nieuwe jeugdstelsel de beste zorg voor kinderen te kunnen bieden.

Meer lezen…

Op naar de gemeente …

“Of ik ‘diep triest’ ben omdat het bijna 1 januari 2015 is?”, vroeg iemand me laatst. Vanaf dan valt de kinderpsychiatrie immers niet meer onder de zorgverzekeraar, maar onder de gemeente. De ons allen welbekende transitie. Nee hoor, triest ben ik geenszins. Bezorgd wel. Niemand weet immers hoe de ‘big bang’ uiteindelijk zal uitpakken.
Meer lezen…

De weg kwijt… gemeenten komen er niet uit

Station Alphen aan de Rijn. Een doordeweekse dag. Er ligt een jongetje op de tramrails van de RijnGouwelijn. Het jongetje ligt uitgestrekt op de grond. Als hij zijn rechteroor op een rail legt is hij precies groot genoeg om met zijn hakken de andere rail te raken. Wanneer de moeder haar zoontje van de rails wil trekken, scheldt de jongen haar met overslaande stem uit. Omstanders weten zich geen houding te geven. Zachtjes vragen mensen aan elkaar of dit jongetje zelfmoord wil plegen? Een paar mensen bellen al naar het alarmnummer. Anderen lopen hoofdschuddend door. Mark heeft specialistische zorg nodig. Nog maar even en de gemeente waar Mark woont is daar verantwoordelijk voor. In de gemeente van Mark is geen specialistische zorg beschikbaar. In een gemeente 26 kilometer verderop is er wel een passend zorgaanbod. Maar wie is er dan verantwoordelijk voor vergoedingen gemoeid met de zorg voor Mark? De ambtenaren komen er nu al niet uit. En dit gaat ten koste van de zorg. Meer lezen…

Big bang voelbaar nog vóór de transitie is gestart

Het is nu december 2014. Het is de maand dat ik, al dan niet tijdelijk, mijn zoontje van 9 veel te vroeg los heb moeten laten. Een kind dat het merendeel van zijn leventje in een fantasiewereld leeft. Het kind dat reeds de consequenties ondervindt van de vergaande bezuinigingen binnen de zorg in ons land. Meer lezen…

(Ont)Zorgen over de jeugd-ggz

Ouders hebben altijd zorgen over de toekomst van hun kinderen. De wereld wordt steeds harder, de focus is uitsluitend gericht op economische groei en de samenleving lijkt verder dan ooit af te stevenen op een gewelddadige climax. De zorgen van ouders met een zorgintensief kind liggen wat dichter bij huis. Een opsomming:
Meer lezen…

Een diagnose is normaal als je anders mág zijn

Al lange tijd probeer ik mijn standpunt duidelijk te maken wanneer het gaat om de discussie rondom ADHD. Inmiddels lijkt deze zijn schaamte voorbij te gaan. Er gaat een sterk generaliserende werking vanuit. Mensen, probeer nu eens allemaal een pas op de plaats te maken en ga terug naar de essentie. Laten we opnieuw en met een frisse blik gaan kijken naar waar we nu staan. Willen we niet allemaal hetzelfde? Een diagnose met passende behandeling waar deze onontbeerlijk is en (lichte) ondersteuning met passende behandeling waar deze mogelijk is. Willen we samen een transformatie succesvol maken, dan is het zeer onverstandig om elkaar de eigen wil en visie op te leggen. Veel vruchtbaarder is het om compromissen te sluiten met gezond verstand en de wil om naar elkaar te luisteren.
Meer lezen…

Destigmatiseren door met z’n allen te transformeren

De verschillen tussen kinderen met een diagnose zijn dezelfde als de verschillen tussen kinderen zonder een diagnose. Dat is een van de belangrijkste destigmatiserende resultaten die ik in mijn proefschrift beschrijf. Wat in de maatschappij als ‘gek’ wordt gezien, wijkt dus niet zo gek veel af van dat wat we als ‘normaal’ beschouwen. Anders gezegd; het verschil tussen kinderen met een stoornis is geworteld in de verschillen tussen kinderen zonder een stoornis. Tijdens de proefschriftverdediging heb ik geprobeerd uit te leggen wat de consequenties van deze bevinding kunnen zijn. Ik pleitte toen voor een verrijking van het onderwijs. Natuurlijk zijn het ontwikkelen van voldoende reken- en taalvaardigheid van cruciaal belang om mee te kunnen draaien in de maatschappij. En ook creatieve vakken, aardrijkskunde, geschiedenis en gymnastiek zijn onontbeerlijk. Toch zou ik graag zoiets als ‘vaardigheid in het omgaan met diversiteit’ aan het curriculum willen toevoegen. Meer lezen…