Over kinderen, hun psychische problemen, hun ouders en hun behandelaars.

Kind naar huis? Dan is het niet zeer zorgbehoeftig.

Kinderpsychiatrische instellingen dreigen miljoenen euro’s te moeten terugbetalen aan de zorgverzekeraars. Niet vanwege fraude, of omdat er onnodige of niet geleverde zorg betaald is. Nee, louter omdat de zorgverzekeraars de regels over in 2013 en 2014 geleverde zorg achteraf streng aanhalen. Eerder onderling gemaakte afspraken verdwijnen in de prullenmand.

Meer lezen…

Op reis met F-ACT Jeugd Twente

“It’s a Journey”, dat waren vrijdag de woorden waarmee onze stagiair Job de evaluatie van zijn leerproces van de afgelopen maanden bij F-ACT Jeugd Twente afsloot. Jong en nog een hele toekomst voor zich. Dat geldt ook voor de jongeren die hij tijdens zijn stage ontmoette, ondanks alle obstakels die zij in hun leven tegenkomen, lukte het hen toch om samen met de teamleden weer een stap in de goede richting te maken. 
Meer lezen…

393 doperwten

Ja, ik was er enthousiast door, toen het me werd gepresenteerd. Gemeenteambtenaren werken samen met zorgprofessionals aan een nieuw model voor bekostiging. Een integrale bekostiging die eenvoudiger zou zijn dan het huidige prestatiemodel. Ik werd er echt blij van …

… tot de realiteit van de dag me weer bij zinnen bracht. De realiteit dat elke gemeente het op zichzelf doet.

Meer lezen…

“Je lijkt wel een ambtenaar…”

Ik hou van autorijden. Op mooie wegen. En liefst harder dan eigenlijk mag. Ik heb het besproken in mijn leertherapie. Het heeft niet geholpen. Hoeft ook niet. Ik kan altijd nog zeggen dat niets menselijks mij vreemd is. Afgelopen zomer. Vakantie. Genoten van bochtige wegen, het terugschakelen, de toeren van de motor en mijn automoment. En dan, uit het niets: de motor viel stil. Alles wat op het dashboard kon branden lichtte op. Foutmeldingen op het display. Mijn trots, die ik uit zorg vaak met de hand in de wax zet, liet mij in de steek. Zonder genade. En ‘die’ van mij zou mij altijd thuisbrengen. Ik vertelde het iedereen. Alleen als kind heb ik mij weleens zo beteuterd gevoeld toen hij door de sleepdienst werd opgeladen. Mijn supervisor vroeg naar mijn vakantie. Ik biechtte op dat mijn budget voor de auto er voor dit jaar in één keer door heen was gegaan. Mijn supervisor moest lachen; ‘ik leek wel een ambtenaar’. De ambtenaar doet met de geestelijke gezondheidszorg voor kinderen en jongeren namelijk net zoiets.Meer lezen…

Voorbij het wantrouwen, naar het vertrouwen. Voor een duurzame volksgezondheid.

Op veel plekken zijn de afgelopen maanden en weken klimaatmarsen georganiseerd. Ze zijn de opmaat naar de belangrijke klimaattop volgende week in Parijs. Maatregelen zijn nodig om het tij te keren en de wereldwijde temperatuurstijging een halt toe te roepen. Duurzame interventies leveren over het algemeen niet direct rendement op, maar wel op de middenlange en lange termijn. En dat is waar het in de zorg ook over moet gaan. Kennis over mentale gezondheid om eigen regie en weerbaarheid te versterken of juist snel hulp te kunnen bieden om erger – en duurder – te voorkomen. Aandacht voor mentale gezondheid, kan een grote betekenis toevoegen aan de gehele gezondheid. Duurzaam en uiteindelijk goedkoper. Maar niet vandaag. Vandaag moeten we beginnen met investeren. Daarvoor is respect en vertrouwen nodig. Meer lezen…

Stop de eenzijdige discussie omtrent ADHD

Mijn kinderen hebben de diagnose ADHD. Twee jongens met beide hun eigen karakter. Mijn oudste zoon kampt daarnaast ook met een meervoudige ontwikkelingsstoornis binnen het autistisch spectrum. De wereld zoals hoe hij deze beleeft in vergelijking met die van ons is soms ongrijpbaar, soms intrigerend en soms ook erg zorgelijk. Mijn tienjarige heeft te horen gekregen dat hij drugs slikt vanwege de ADHD en drugs zijn eng. En dit is meteen waar mijn zorgen omslaan naar angst. Omdat ik weet wat het betekent als hij (10 jaar) zijn medicatie niet meer durft in te nemen. Mijn ventje vervalt weer terug in het gedrag wat het onmogelijk maakt om hem weer thuis te kunnen laten wonen. Meer lezen…

Beoogd doel transitie raakt uit zicht

De transitie was ooit bedacht om de samenwerking in de zorg rondom multi-problem gezinnen te verbeteren en als psychiater in een FACT-jeugdteam, waarin we vooral met multi-problem gezinnen te maken hebben, kon ik een dergelijke doelstelling natuurlijk alleen maar toejuichen. Maar toen kregen we met Sybren te maken. En zijn moeder. En de instanties die over het ouderlijk gezag beslissen.
Meer lezen…

Jeugdhulp, onderwijs en heel veel innovatieve participatie – deel 2

Mijn zoontje van tien jaar ontvangt anderhalf uur onderwijs per week, binnenkort zelfs twee uur. Een prachtige ontwikkeling voor kinderen als hij. De toekomst is erg onzeker omdat ik inmiddels het vermoeden krijg dat hij langer intern moet blijven omdat het onderwijs bij hem thuis niet meer aansluit aan zijn behoefte. Met een beetje meer liefde en aandacht (en ja, dat kost ook geld) komt ook dit kind veel beter tot ontplooiing. Maar waar kunnen wij dit plekje eigenlijk kunnen vinden?
Meer lezen…

Jeugdhulp, onderwijs en heel veel innovatieve participatie – deel 1

Onlangs heeft in mijn regio een grote onderwijsreus voor speciaal onderwijs laten weten dat zij fors moeten inkrimpen omdat het passend onderwijs, per 1 augustus 2014 officieel ingetreden, nauwelijks nog leerlingen doorverwijst. Velen menen dat het passend onderwijs daarmee ‘dus’ is geslaagd. Anderen, waaronder ik, zijn het hier absoluut niet mee eens. Het passend onderwijs is feitelijk gezien nog maar net begonnen aan zijn ontwikkeling.
Meer lezen…

De gemeenteambtenaar mailt.

Of we een jongetje snel konden zien, mailde een betrokken ambtenaar ons. Het kind was nog geen 10 jaar en uitte doodswensen. Maanden wachten op een eerste gesprek was dus geen optie.
De zorg is overduidelijk dichterbij gekomen. Ambtenaren die ons mailen als hen schrijnende situaties ter ore komen, het is geen uitzondering. Zo mailde een week eerder een gemeenteraadslid me over hetzelfde jongetje. Betrokken mails van beleidsmensen die goede zorg willen voor de kinderen in hun gemeente. Het is nieuw.

Meer lezen…

Bijna 4.000 kinderen zitten thuis: wat doet de ggz?

“De scholen zijn weer begonnen!” Wie kent ze niet, de posters op straat die ieder jaar weer langs de weg staan om automobilisten uit te nodigen voorzichtig te rijden. Maar is de school voor iedereen begonnen? Bijna 4.000 kinderen in Nederland zitten thuis, en gaan helemaal niet naar school. Een kleine 10.000 heeft verzuim. Velen van hen om een psychische reden: angstig, in de war, somber of onhanteerbaar gedrag, bijvoorbeeld door extreme vasthoudendheid bij autisme of druk en impulsief gedrag bij ADHD.  En dan hebben we het nog niet eens over al die vluchtelingenkinderen die met onverwerkte trauma’s rondlopen.

Meer lezen…

Wachtlijsten: simpel? Neen!

Sinds de transitie van de jeugdhulp naar de gemeenten is de aandacht voor wachtlijsten en wachttijden toegenomen. Zowel in de media als bij de inkopers en de aanbieders van zorg. De discussie over wachtlijsten gaat uit van een simpel concept: een kind wacht op zorg – en dat is ongewenst. Toch is de werkelijkheid complexer dan dat; en de oplossing ook.
Meer lezen…

Beter ten halve gekeerd dan ten hele gedwaald

Je zal maar in de situatie zitten dat je een kind of jongere thuis hebt met complexe psychiatrische problemen en dat hij of zij niet de zorg kan krijgen die nodig is. Omdat het geld bij de gemeente op is, omdat de voor jouw kind passende zorg niet is ingekocht, omdat je de reiskosten of eigen bijdrage niet kunt betalen, omdat er bepaald wordt dat je eerst opvoedondersteuning moet krijgen, of omdat je met je kind naar een specifieke psychiater wilt, maar er door de transitie geen vrije artsenkeuze meer is.
Meer lezen…