Over kinderen, hun psychische problemen, hun ouders en hun behandelaars.

Een ‘gewone’ werkdag

Samen met een collega ga ik op pad voor een intake. Na heel wat bochtjes te hebben gereden komen we in het juiste flatgebouw. Binnen blijkt het nog een klus om de weg naar boven te vinden. We nemen tot drie keer toe de verkeerde deur. Moeder ziet ons. Ze lacht en laat ons binnen in een overvol huis. Hebben ze nou zoveel spullen, of is hun huis zo klein?

Meer lezen…

Alweer een jaar fulltime school in Amerika

Alweer een jaar gaat Alex naar school in Amerika. Een jaar fulltime en volgende maand krijgt hij zijn diploma, volgend jaar gaat hij naar high school. Vol trots bewonder ik het vele werk wat hij mee naar huis heeft genomen. Wie had dit gedacht? In Nederland werd hij niet leerbaar genoemd. Ik kijk naar zijn rekenen (breuken), het opstel dat hij in het Engels heeft geschreven (vergeet niet, toen we uit Nederland verhuisde schreef hij nog niet, ook niet in het Nederlands). Hij heeft hier op voetbal gezeten, basketbal, atletiek, doet mee met het schoolkoor is de schoolmascotte geweest, gaat naar verjaardagsfeestjes en schoolfeesten, doet volgend jaar mee met de school marching band. Allemaal binnen een jaar. Het kan dus wel.

Protest art van Alex

Meer lezen…

Thuiszitters voorkomen? Koester wat al werkt!

Er wordt veel ontwikkeld om te voorkomen dat de schoolgang van kinderen stagneert. In de media lees ik regelmatig over nieuwe initiatieven of adviezen voor betere samenwerking tussen allerlei partijen, gericht op de aanpak van de thuiszittersproblematiek. Geweldig natuurlijk, want deelname aan onderwijs is enorm belangrijk voor de ontwikkeling van een kind. Wat ik in al die plannen een beetje mis is oog voor behoud van wat al goed gaat. Aan de ene kant wordt geïnvesteerd in allerlei nieuwe initiatieven, aan de andere kant wordt bezuinigd op vormen van speciaal onderwijs waarmee een deel van de voormalige thuiszitters op dit moment geholpen is.

Meer lezen…

Leesproblemen – in 5 stappen van leeshaat naar leeshonger

Voor het behandelen van leesproblemen is een goede samenhang noodzakelijk tussen de ondersteuning thuis, op school en eventuele externe specialistische zorg. Partnerschap is cruciaal. Graag deel ik met jullie in deze post mijn persoonlijke ervaringen in leesproblemen aanpakken met de kracht van Samen. Van de 5 stappen van mijn negenjarige zoon-met-leeshaat in groep 5, samen met zijn juf, samen met ons als ouders. Zijn leesontwikkeling laat gelukkig weer een opwaartse lijn zien! Hoe is dat gebeurd?

Meer lezen…

Samenwerking in onderwijs en jeugdzorg: samen een nieuwe taal ontwerpen?

Bij de jeugdzorginstelling is Kevin cliënt, op zijn basisschool is hij leerling. Bij de jeugdzorginstelling heeft de gezinsbehandelaar een hulpverleningsplan voor thuis geschreven, op school heeft de intern begeleider een ontwikkelingsperspectief voor Kevin opgesteld. Verschillende benamingen en typeringen, maar… het gaat hier om hetzelfde kind! Wat betekenen die verschillende talen eigenlijk voor Kevin? Hieronder ga ik in op de risico’s, en schets ik vooral de kansen van samen, want samenwerking in onderwijs en jeugdzorg is bijzonder waardevol voor het kind.Meer lezen…

Stop de eenzijdige discussie omtrent ADHD

Mijn kinderen hebben de diagnose ADHD. Twee jongens met beide hun eigen karakter. Mijn oudste zoon kampt daarnaast ook met een meervoudige ontwikkelingsstoornis binnen het autistisch spectrum. De wereld zoals hoe hij deze beleeft in vergelijking met die van ons is soms ongrijpbaar, soms intrigerend en soms ook erg zorgelijk. Mijn tienjarige heeft te horen gekregen dat hij drugs slikt vanwege de ADHD en drugs zijn eng. En dit is meteen waar mijn zorgen omslaan naar angst. Omdat ik weet wat het betekent als hij (10 jaar) zijn medicatie niet meer durft in te nemen. Mijn ventje vervalt weer terug in het gedrag wat het onmogelijk maakt om hem weer thuis te kunnen laten wonen. Meer lezen…

Jeugdhulp, onderwijs en heel veel innovatieve participatie – deel 2

Mijn zoontje van tien jaar ontvangt anderhalf uur onderwijs per week, binnenkort zelfs twee uur. Een prachtige ontwikkeling voor kinderen als hij. De toekomst is erg onzeker omdat ik inmiddels het vermoeden krijg dat hij langer intern moet blijven omdat het onderwijs bij hem thuis niet meer aansluit aan zijn behoefte. Met een beetje meer liefde en aandacht (en ja, dat kost ook geld) komt ook dit kind veel beter tot ontplooiing. Maar waar kunnen wij dit plekje eigenlijk kunnen vinden?
Meer lezen…

Jeugdhulp, onderwijs en heel veel innovatieve participatie – deel 1

Onlangs heeft in mijn regio een grote onderwijsreus voor speciaal onderwijs laten weten dat zij fors moeten inkrimpen omdat het passend onderwijs, per 1 augustus 2014 officieel ingetreden, nauwelijks nog leerlingen doorverwijst. Velen menen dat het passend onderwijs daarmee ‘dus’ is geslaagd. Anderen, waaronder ik, zijn het hier absoluut niet mee eens. Het passend onderwijs is feitelijk gezien nog maar net begonnen aan zijn ontwikkeling.
Meer lezen…

Bijna 4.000 kinderen zitten thuis: wat doet de ggz?

“De scholen zijn weer begonnen!” Wie kent ze niet, de posters op straat die ieder jaar weer langs de weg staan om automobilisten uit te nodigen voorzichtig te rijden. Maar is de school voor iedereen begonnen? Bijna 4.000 kinderen in Nederland zitten thuis, en gaan helemaal niet naar school. Een kleine 10.000 heeft verzuim. Velen van hen om een psychische reden: angstig, in de war, somber of onhanteerbaar gedrag, bijvoorbeeld door extreme vasthoudendheid bij autisme of druk en impulsief gedrag bij ADHD.  En dan hebben we het nog niet eens over al die vluchtelingenkinderen die met onverwerkte trauma’s rondlopen.

Meer lezen…

Kan ADHD onzichtbaar zijn?

‘Op school zijn er geen problemen, maar thuis is hij niet te handhaven’. Geregeld hoor ik dit van ouders. Hun kind kan zich goed houden op school, maar ontlaadt thuis helemaal in druk, ongecontroleerd gedrag. Andersom komt ook voor: ouders ervaren thuis weinig problemen, maar de leerkracht rapporteert duidelijk aanwezige kenmerken van ADHD die voor (over)last zorgen. Dit roept de vraag op: ‘Kan ADHD onzichtbaar zijn?’.Meer lezen…

Intramurale jeugd-ggz

Bijna vier maanden geleden is zoonlief tijdelijk ergens anders gaan wonen. In deze korte tijd is er veel gebeurd. Het is geenszins gemakkelijk gegaan. Mijn zoontje met angsten, levend in een fantasiewereld, kon niet eens bij opa en oma logeren, laat staan in een huis 80 km van papa en mama vandaan. De laatste vier maanden stonden voor mijn kind in het teken van wennen, aftasten, ‘manipuleren’, boosheid en veel verdriet. Het is met geen pen te beschrijven hoe zwaar het is om je kind, waar je zo vreselijk veel van houdt, los te moeten laten. Hoe zwaar het mij viel toen ik besefte dat ik mijn eigen kind niet kon opvoeden zoals het zou moeten. Ik zou hem nooit kunnen bieden wat hij nodig had. En het blijkt dat hij veel nodig heeft.Meer lezen…

Bewustzijn en kennis van eigen voorkeuren en verwachtingen helpen bij het verbeteren van schoolprestaties

Natuurlijk willen we allemaal graag die persoon zijn die nooit oordeelt over anderen of te hoge verwachtingen heeft. Helaas is dit niet de realiteit. Iedereen heeft voorkeuren en verwachtingen. Met het oog op passend onderwijs is het belangrijk om hierbij stil te staan. Voorkeuren en verwachtingen hebben namelijk wel degelijk effect op de schoolprestaties van kinderen. Het is de taak van de docenten om hier adequaat mee om te gaan.
Meer lezen…

F-ACT-team voorkomt uithuisplaatsing Wesley (13)

Wesley is een jongen van 13 jaar met een licht verstandelijke beperking, ADHD en oppositioneel gedrag. Thuis en op school was hij niet te hanteren. Instanties zagen nog maar een oplossing: uithuisplaatsing. Door intensieve behandeling van het Idris FACT-team is het gelukt om dat te voorkomen.

Meer lezen…