Over kinderen, hun psychische problemen, hun ouders en hun behandelaars.

(Ont)Zorgen over de jeugd-ggz

Ouders hebben altijd zorgen over de toekomst van hun kinderen. De wereld wordt steeds harder, de focus is uitsluitend gericht op economische groei en de samenleving lijkt verder dan ooit af te stevenen op een gewelddadige climax. De zorgen van ouders met een zorgintensief kind liggen wat dichter bij huis. Een opsomming:
Meer lezen…

Een diagnose is normaal als je anders mág zijn

Al lange tijd probeer ik mijn standpunt duidelijk te maken wanneer het gaat om de discussie rondom ADHD. Inmiddels lijkt deze zijn schaamte voorbij te gaan. Er gaat een sterk generaliserende werking vanuit. Mensen, probeer nu eens allemaal een pas op de plaats te maken en ga terug naar de essentie. Laten we opnieuw en met een frisse blik gaan kijken naar waar we nu staan. Willen we niet allemaal hetzelfde? Een diagnose met passende behandeling waar deze onontbeerlijk is en (lichte) ondersteuning met passende behandeling waar deze mogelijk is. Willen we samen een transformatie succesvol maken, dan is het zeer onverstandig om elkaar de eigen wil en visie op te leggen. Veel vruchtbaarder is het om compromissen te sluiten met gezond verstand en de wil om naar elkaar te luisteren.
Meer lezen…

Diagnose normaal of abnormaal?

Op de dag van de psychische gezondheid is een nieuwe Suzan! verschenen en is de campagne @diagnosenormaal van start gegaan. Wat is er normaal of abnormaal aan een diagnose in de psychiatrie?

Meer lezen…

De kracht van ouders als lotgenoten

Met de komst van social media zijn ouders niet meer alleen afhankelijk van ouderverenigingen zoals Balans en de Nederlandse Vereniging voor Autisme (NVA). Nu vind ik deze ouderverenigingen zeker van toegevoegde waarde, en van wetenschappelijk niveau. Maar ik zie dat ouders zo’n vereniging niet meer nodig hebben om zich te organiseren. Lotgenotencontact – een woord waaraan ik een hartgrondige hekel heb, maar die wel de lading dekt – kan ook via een Facebook-groep. Daar kunnen ouders hun kracht heel goed in tonen, en deze vorm is bovendien echt onafhankelijk. Meer lezen…

De eeuwige excuses en verantwoording

Yvonne van Riemsdijk haalt in haar blog “Het wangedrag van ouders op social media en daarbuiten” scherp uit naar ouders en psychiaters. Ik herken dat discussies op Twitter, soms Facebook, soms gierend uit de bocht vliegen en een boze toon hebben. Hierdoor is discussie vaak niet meer mogelijk. Behalve dat de scherpte van tweets vaak een product is van de beperking van 140 tekens, raken discussies over stoornissen vooral ook je persoonlijke levenssfeer. Ouders voelen zich vaak verplicht zich te verantwoorden voor het gedrag van hun kind, en lopen aan tegen onbegrip, zelfs bij directe familie. Als er een kritische tweet is, of een artikel in de krant, of een item op tv, schieten veel ouders direct in de verdedigingsstand. Snel heb je het idee dat je kind veroordeeld wordt en maak je het daarmee heel persoonlijk. Als je kind in december erg hoest, en je gaat naar de dokter, je krijgt na een tweede bezoek een kuurtje, je probeert bij de drogist ook wat met middeltjes, maar eind april hoest het nog steeds…dan wil je wel weten wat je kind heeft. Waarom is dat bij psychiatrische stoornissen anders?
Meer lezen…

Gun ieder kind zijn eigen gebruiksaanwijzing!

De media maken zich op dit moment via de campagne ‘Gun ieder kind hun eigen label’ erg druk over het feit dat we zijn doorgeslagen in het ‘labelen’ van kinderen. Wij, de ouders van deze kinderen, gaan gewoon maar door, de emmer loopt bijna over maar daar staan we niet bij stil, daar is geen tijd en ruimte voor. Waar ik wel bij stil wil staan en wat niet weg te stoppen is, is de emotie die het artikel van de kindercoach Liesbeth Hop oproept in een artikel in de Metro van afgelopen woensdag 10 september over het feit dat we volgens haar zijn “doorgeslagen in het ‘labelen’ van onze kinderen”.Meer lezen…

Het wangedrag van ouders op sociale media en daarbuiten

Al enige tijd zijn er veranderingen te bespeuren in het gedrag van ouders van kinderen met ADHD en ASS op sociale media. Waar zij voorheen vooral steun hadden aan elkaar en informatie uitwisselden over de stoornissen en problematiek van hun kinderen, lijken velen van hen zich tegenwoordig alleen nog maar bezig te houden met het bestrijden van de visie van andersdenkenden. De methodes die ze daarvoor hanteren en het bijbehorende taalgebruik zijn inmiddels zo berucht dat geen weldenkend mens zich nog wil branden aan een discussie of een gewone conversatie over ADHD en autisme. De dappere eenling die (per ongeluk) toch een poging waagt wacht direct een groepsaanval en een complete virtuele lynchpartij.
Meer lezen…

Ik en mijn onzichtbare ADHD

Ik ben en blijf anders. En ik vind dat oké. Veel mensen in mijn omgeving zullen nu waarschijnlijk zeggen dat zij mij helemaal niet anders vinden. En daar zit nu precies waar ik voor vecht: het onzichtbare. Het onzichtbare, mijn ADHD, zit namelijk in mijn hoofd en ik krijg het er niet uit. Ik beteugel het met medicatie, dán gaat het beter. Maar ik zal altijd anders blijven. Gelukkig maar, want het geeft een zeker bite aan mijn leven.

Meer lezen…

Pareltjes in de prullenbak; achterdocht in onderwijs kent vele grillige vormen

Mijn leven mist een aantal mijlpalen. Ze waren er wel, maar de herinnering aan deze momenten bestaat uit niet meer dan mijn beleving, beelden in mijn gedachten. Ik mis foto’s, tekeningen, brieven en speelgoed. Pareltjes om in te neuzen, als bewijs dat alles gaat zoals het hoort te gaan.  Dat maakt me verdrietig, nu ik zie dat de geschiedenis zich herhaalt bij mijn zoon. Meer lezen…

Sociale domein: internetabonnement of vervoer voor behandeling?

Hoe ga ik het vanaf 1 januari 2015 redden nu vrijwel álle regelingen voor tegemoetkomingen in de zorg en de laagste inkomens komen te vervallen? Zoals het er nu naar uitziet is het nog maar afwachten of en hoe ik op termijn de zorgafspraken voor mijn zoontje kan inlossen. Als blijkt dat mijn zoontje in een volstrekt andere provincie wel die specifieke zorg kan krijgen die hij nodig heeft, hoe zal ik de intensieve samenwerking met de hulpverleners dan kunnen handhaven? Mijn financiën zijn nu al vaker een rommeltje doordat ik eerst de vervoerskosten moet voorschieten. Meer lezen…

Tijd voor goed nieuws, hoewel…

Ons gezinsleven gaat met ups en downs. Een middenweg is er nauwelijks. Je kunt zeggen dat het bij ons nooit saai is. Meer lezen…

Onvoorspelbaar vanzelfsprekend: avondvierdaagse met autisme

Dé avondvierdaagse. Vier dagen achter elkaar 5 kilometer lopen. Dat ging vorig jaar – ondanks de vele prikkels – vrij goed met de oudste (7, ADHD/ASS) en dit jaar besloten dat ook broer van 6 (ADHD/ODD) mee zou lopen. Nu wil het feit dat ze nog geen minuut zonder toezicht in elkaars nabijheid kunnen verkeren; dankzij hun beperkingen kunnen ze niets van elkaar hebben, ze zijn elkaars grootste prikkel. En trigger. Maar, zo dacht ik hoopvol, ik loop er tenslotte tussenin. Hij wilde zelf zo graag en de ontlading die achteraf komt door de overprikkeling, die calculeren we tegenwoordig gewoon in. Meer lezen…

De KanjerKetting in de kindergeneeskunde: goedbedoeld maar ondoordacht ingevoerd

In de kindergeneeskunde werken professionals met de zogeheten KanjerKetting. Deze ketting, bedoeld als beloningssysteem en wegwijzer voor kinderen met kanker tijdens de zware behandeling, is ontwikkeld door de Vereniging Ouders Kinderen en Kanker. Ongetwijfeld zullen de intenties om deze ketting te introduceren goed geweest zijn. Wat echter op het eerste gezicht misschien hartverwarmend is en pedagogisch verantwoord lijkt te zijn, kan wel eens een heel andere uitwerking hebben op zieke kinderen.

Meer lezen…