Over kinderen, hun psychische problemen, hun ouders en hun behandelaars.

Hoe media en ouders op grote schaal de privacy van kwetsbare kinderen schenden

Al langere tijd overschrijden zowel media als ouders de grenzen van het ontoelaatbare wanneer het gaat om de privacy van kwetsbare kinderen. Soms doelbewust, veel vaker onbewust. Beide partijen portretteren kinderen en jongeren geregeld alsof ze last hebben van een simpel griepje, terwijl ze vaak ernstig psychisch ziek zijn of lijden aan een aanverwante stoornis. Al dan niet herkenbare jongeren die zichzelf beschadigen, psychotisch of suïcidaal zijn, kinderen die agressief gedrag vertonen of ronduit depressief zijn. Het lijkt allemaal geen enkel probleem meer te zijn om dit voor het voetlicht te brengen.

Meer lezen…

Over opvoeden en zo…

We schrijven 2018 en nog steeds voert het woord ‘opvoeden’ niet de boventoon in de kinder- en jeugdpsychiatrie. Sterker: er lijkt soms zelfs een taboe op te rusten. Want wanneer je het belang van opvoeden ter sprake bent, begint menigeen te steigeren. Het is ook vaak het startschot voor verhitte debatten, het bevechten van elkaars standpunt, en last-but-not-least: het met man en zwaard verdedigen van het medisch specialisme. Natuurlijk kennen kinder- en jeugdpsychiaters het belang van goede opvoeding. Maar waarom zien we hier dan zo bitter weinig van terug in de spreekkamer? Hoe kan het toch dat zoiets elementairs als opvoeden nog steeds een ondergeschoven kindje is binnen de specialistische jeugdhulp? Veel verder dan wat psycho-educatie hier en daar komt men meestal niet. Want psychische stoornissen, zo redeneert men, die hebben nu eenmaal weinig van doen met opvoeden.

Meer lezen…

Gesproken blogpost: Lieve zoon

Onderstaand betoog – in de vorm van een fictieve brief aan mijn zoon – hield ik onlangs in een workshop over de JIM-aanpak van ontwikkelaar Levi van Dam tijdens het kenniscongres Van wijk tot wetenschap. JIM staat voor Jouw Ingebrachte Mentor en is de oom, tante, buur of goede kennis die een jongere ondersteunt in een moeilijke periode in zijn of haar leven en wanneer er sprake is van een dreigende uithuisplaatsing. Wanneer hulpverleners de hulp aan kinderen en jongeren breder zouden trekken en gebruik zouden maken van steunfiguren binnen het eigen netwerk, zou er een enorme sprong voorwaarts gemaakt kunnen worden in de hulpverlening.

Meer lezen…

De eerste week in de eetkliniek

“Mam, ik heb tien nieuwe dingen geproefd!” Via WhatsApp krijg ik dit geweldige bericht binnen. Onvoorstelbaar! Om stil van te worden. Ik had eerlijk gezegd de moed al bijna opgegeven. Maar nu, na de afgelopen week, geloof ik dat het allemaal goed gaat komen.Meer lezen…

Alweer een jaar fulltime school in Amerika

Alweer een jaar gaat Alex naar school in Amerika. Een jaar fulltime en volgende maand krijgt hij zijn diploma, volgend jaar gaat hij naar high school. Vol trots bewonder ik het vele werk wat hij mee naar huis heeft genomen. Wie had dit gedacht? In Nederland werd hij niet leerbaar genoemd. Ik kijk naar zijn rekenen (breuken), het opstel dat hij in het Engels heeft geschreven (vergeet niet, toen we uit Nederland verhuisde schreef hij nog niet, ook niet in het Nederlands). Hij heeft hier op voetbal gezeten, basketbal, atletiek, doet mee met het schoolkoor is de schoolmascotte geweest, gaat naar verjaardagsfeestjes en schoolfeesten, doet volgend jaar mee met de school marching band. Allemaal binnen een jaar. Het kan dus wel.

Protest art van Alex

Meer lezen…

Ontwikkelingen in de transformatie jeugdhulp

Kort geleden werd bekend dat bij een aantal gemeenten nogal wat euro’s op de plank blijven liggen die bedoeld zijn voor onder meer jeugdhulp. Soms verklaarbaar. Andere gemeenten komen juist weer geld te kort. Bezuinigen gemeenten te veel op specialistische jeugdhulp, en zetten ze te veel in op laagdrempelige, preventieve zorg? Sommige gemeenten doen het goed. Daar hoor je mijns inziens te weinig over. En dat is jammer, want juist van goede voorbeelden kunnen we leren! In Almere was even de vrees dat er helemaal geen geld voor zorg meer was, omdat de beurs leeg bleek. Daarnaast zijn er veel ontevreden ouders. Meer lezen…

Onverteerbaar

Halverwege maart 2016 kregen wij te horen dat een deel van de zorg voor onze zoon met autisme en een verstandelijke beperking niet meer gegarandeerd kon worden. Hieronder viel ook de logeervoorziening, waar onze zoon net een beetje aan het wennen was. En waarvan wij de vruchten gingen plukken. Want, hoe moeilijk deze stap ook was, het was voor ons gezin hard nodig om af en toe te kunnen bijkomen en opladen. De dingen te kunnen doen die met mijn zoon erbij niet kunnen, een paar nachten goed te kunnen slapen en vooral veel aandacht te kunnen geven aan onze dochter. Meer lezen…

Keuzestress en autisme

Mijn zoon doet een MBO-4-opleiding Detailhandel. Hij wil meer stage lopen en minder in de schoolbanken. Naast zijn twee postwijken op zaterdag liep hij stage bij HEMA. Het filiaal stopte en een stageplek bij het nieuwe filiaal laat op zich wachten. Daarom is zoonlief nu op zoek naar een stageplek. Dat blijkt minder eenvoudig dan gedacht. Op een gegeven moment kwam hij bij Blokker. Daar kreeg hij het aanbod intern een opleiding te volgen. Twee dagen in de week naar school en veel huiswerk. En werk!Meer lezen…

Het wachtlijstenmonster

De gemeente Almere heeft besloten tot 1 januari een stop te zetten op jeugdzorg met verblijf en zorg vanuit de kinder- en jeugdpsychiatrie, tenzij sprake is van een crisissituatie. In de kranten volgt berichtgeving of dit wettelijk nu wel of niet mag, de staatssecretaris spreekt er schande van en de wethouder pareert. De bal lijkt nu te liggen bij de gemeenteraad van Almere en bij ouders die voldoende puf hebben om naar een rechter te stappen. Het is een ingewikkelde kwestie. Een gemeente moet niet zodanig in financiële problemen komen dat zij toekomstige jeugdhulp niet meer kan inkopen en zoekt dus naar een oplossing. Het is dan makkelijk met het vingertje wijzen vanaf de zijlijn. Maar voor ouders en kinderen is het gruwelijk als je dagelijks bezig bent met overleven, je de zorg echt oprecht nodig hebt, je je kind ziet verslechteren en kennelijk eerst tot de bodem moet gaan voor je toch nog hulp krijgt. Het zou in een beschaafd land niet voor moeten komen. 
Meer lezen…

18 plus maar het stopt niet

Veel generatiegenoten met kinderen in onze leeftijd (21 en 23 jaar) gaan van een tweede leven genieten. Nog op wereldreis, de favoriete band achterna reizen, een camper aanschaffen… Sommigen worden opa en oma, ook een heel ander leven. Oppassen, lopen met de kleine door het bos. Ik deel graag hun foto’s op social media. Bijvoorbeeld van het kleintje in een jurkje dat ik heb gebreid. Ik geniet van hun geluk.Meer lezen…

Mantelzorg

Nu steeds meer verlangd wordt van de Participatiesamenleving is er gelukkig steeds meer aandacht voor mantelzorg. Niet altijd positief. Veel mantelzorgers geven aan onvoldoende ondersteund te worden en overbelast te zijn. 
Meer lezen…

Wat doen ze in Amerika nou anders als het op passend onderwijs aankomt?

Dit is de vraag die mij steeds wordt gesteld. De vraag is niet in één zin te beantwoorden. Gelukkig maar, want dat zou impliceren dat passend onderwijs makkelijk te implementeren is. Ook hier is passend onderwijs een kwestie van afwegen, overleggen, hoop, kansen, mogelijkheden, maar vooral ook een kwestie van doen. 
Meer lezen…

De aanslagen in Brussel en wat die met onze kinderen doen

Vanaf die ochtend, 9.00 uur – Ik word wakker met het bericht vanuit Brussel, een aanslag op het vliegveld. Ik maak mijn oudste wakker met het bericht, en hij zet meteen de televisie aan. De berichten komen hard binnen, zeker nadat bekend wordt dat ook een aanslag gepleegd is op het metrostation Maalbeek.

Meer lezen…