Over kinderen, hun psychische problemen, hun ouders en hun behandelaars.

Jongeren, muziek en emotie

Muziek is overal om ons heen. Een cd’tje in de auto, dat nummer van de top 40 dat speelt in de supermarkt tijdens het doen van je boodschappen. Muziek via de oordopjes van je iPod of de radio van de buschauffeur. We kunnen er niet omheen: muziek is overal. Dat maakt het niet minder bijzonder of speciaal: hoewel we het soms niet eens meer opmerken, muziek doet iets met je emoties. Of je je hier nu bewust van bent of niet. Wij deden een onderzoek naar wat voor invloed muziek heeft onder jongeren van 12 tot 18 jaar op hun emotieregulatie. Eerst even kort over emoties, hoe die werken en hoe dit in relatie staat tot muziek. Hierna gaan we dieper in op de resultaten van het onderzoek. Meer lezen…

Chronisch Vermoeidheid Syndroom, een echte ziekte of gewoon wat aanstellerij?

Altijd moe. Zelfs nadat je een trap op loopt sta je te puffen. En nee, het was geen wild weekend met uitgaan en veel drinken. Ik ben gewoon om negen uur naar bed gegaan en heb geen druppel alcohol gedronken (want ja, dat mag niet onder de 18). Zo lusteloos kom ik op school, zonder echt te weten waar het vandaan komt. Maar goed, vanavond weer lekker vroeg naar bed en dan komt alles weer goed. Meer lezen…

Hoe het was om niet naar school te gaan

Hallo, ik ben Alex en ik heb autisme en vandaag ga ik jullie vertellen hoe het voor mij was om niet naar school te gaan. Vandaag ga ik vertellen hoe het voor mij was om een thuiszitter te worden.
Meer lezen…

Over ODD, onderscheiden, advies, vroeger, familie en (h)erkenning – deel 4

Het heeft enige tijd geduurd voordat ik het aandurfde samen met mijn dochter een blog schrijven en online te plaatsen. Ik vond het ook nogal wat: niet alleen gaf ik mensen inkijk in behoorlijk gevoelige informatie over ons gezin, ik vroeg ook nog eens mijn dochter om daar actief aan mee te doen.
Voor kwetsende opmerkingen of negatieve reacties uit onze omgeving maakte ik mij niet zo druk. De houding van sommige mensen op social media baarde mij echter wel wat zorgen.

Deze zorgen bleken gelukkig onterecht. Op een enkele amateurpsycholoog, met het standaard AD(H)D-bestaat-niet riedeltje na, waren de reacties overwegend positief. Vooral de wijze waarop Emely in het leven stond en de wijze waarop ze dit project te lijf ging ontving veel waardering en complimenten.

Vragen kregen we ook. Via telefoon, WhatsApp, Facebook en Twitter. Enkele van die vragen beantwoorden in deze vierde #duoblog.

Meer lezen…

Over de omgeving, Nederland, onderwijs en de toekomst – deel 3

Wat vindt je omgeving?

Mattijs: Met enige moeite vertelden wij het aan onze ouders. Deze reageerden allen verschillend. Begrip voor het starten van de onderzoeken was er bij allen, maar tussen de regels door voelden we ook de twijfels. MKD? Psychiater? Medicatie? Is dit niet gewoon hoe je zoon is? (Waarmee ze dus eigenlijk zeiden dat hij een brutaal, agressief vervelend rotjoch was.) Dit waren vragen die we om ons heen hoorden. Na een weekend in een huisje in Duitsland, waar een bijna anderhalf uur durende woedeaanval met verbaal en ook lichamelijk geweld iedereen in paniek bracht, ontstond er naar mijn idee voor het eerst begrip.Meer lezen…

Over diagnose, hulp, medicatie en jezelf kunnen zijn – deel 2

Een diagnose, een weg naar hulp of ongewenste bagage?

Mattijs: Onze zoon was vanaf zijn geboorte een ondernemend ventje, voordat hij 9 maanden was liep hij en klom hij zonder problemen via een stoel op de eettafel om vervolgens de fruitmand te plunderen. Ondanks zijn enorme hoeveelheid energie en avontuurlijke karakter leverde het weinig problemen op. Omstreeks de tijd dat hij naar de peuterspeelzaal ging veranderde er iets met Kris. Zo kreeg hij problemen met slapen en sloeg hij af en toe zonder aantoonbare reden zijn zus Emely. Kris had veel boosheid in zich, hij kon zich in die tijd al prima uitdrukken, maar een verklaring voor die boosheid kon hij niet geven.Meer lezen…

Transitie door de bril van jongeren

Soms, heel soms, zo heel af en toe, heeft het als 19-jarige scholier op het voortgezet onderwijs voordelen om een zorgkindje te zijn. Zo moest ik voor het vak Nederlands een artikel schrijven over een actualiteit en terwijl de schoolbanken van mijn medeleerlingen vol lagen met allerlei artikelen uit meerdere kranten had ik slechts pen en papier nodig. Mijn actualiteit was al helemaal duidelijk: de transitie. Zo schreef ik mijn artikel en kreeg ik lof van mijn docente Nederlands omdat ze zich er over verbaasde hoeveel ik mij er in had verdiept. Ik wil hierbij nadrukkelijk vermelden dat dit artikel mijn algemene beeld, op dit moment, van de transitie weergeeft en dat de werkelijkheid hier wellicht van af wijkt. Maar, zoals mijn docente Nederlands beweert, ik heb mij erin verdiept. Meer lezen…

Het mooiste wat je kunt worden is jezelf!

“Het mooiste wat je kunt worden is jezelf”, is de zin die mij een tijd geleden trof. Want ik ben altijd nieuwsgierig naar wie we zijn, wat we doorstaan en wat we willen en kunnen worden, wat ons maakt tot wie we zijn. Maar jezelf worden; dat klinkt logisch en duidelijk, want wat meer dan jezelf kun je worden? Maar wat als je jezelf niet kunt zijn? Wanneer je niet weet wie je bent, waar je staat en hoe je kan accepteren dat je er mag zijn? En dat je dit van anderen ook mag vragen, dat je grenzen mag stellen en nee mag zeggen… Wat als je hiertoe niet weerbaar genoeg bent? Meer lezen…

Hou eens op met autist Einstein!

Einstein was een autist, Steve Jobs ook en Bill Gates is ook een autist. Dat weten we nu ook wel. Ze hebben veel bereikt. Een voorbeeld voor autisten met een goede intelligentie, want autisten zijn goed in vakken als wiskunde, natuurkunde en scheikunde. Voor techniek, informatica en archelogie zijn ze ook in de wieg gelegd. Zit in hun genen. Meer lezen…

De last van mijn diagnose ASS

In de serre op de hoogste plank van onze boekenkast ligt een map. En in die map zie je mijn jeugd beschreven door ambulant begeleiders, psychiaters, orthopedagogen, psychologen, jeugdzorg… Ik ontwijk die map alhoewel ik het soms lees. Heel soms. En wanneer ik de verslagen van deskundigen lees, denk ik dat ik in mijn jeugd per definitie mislukt ben en eigenlijk mijn zelfstandige leven moet omruilen voor een leven in een RIBW-instelling als Wajonger die naar de dagbesteding moet.

Meer lezen…