Over kinderen, hun psychische problemen, hun ouders en hun behandelaars.

Behandeling beëindigen: ja of nee?

Het is soms lastig om te weten wanneer hulpverlening moet stoppen. Heb ik genoeg geleerd? Zijn er voldoende handvatten gegeven? Is alles eruit gehaald? Zijn de doelen behaald? Er komen een hoop vragen bij kijken. Soms zijn er echter verschillende meningen. Hoe ga je er mee om als een hulpverlener denkt dat een cliënt nog niet uitbehandeld is? Of omgekeerd: de cliënt wil nog behandeling, maar de hulpverlener ziet er geen heil meer in? In de eerste situatie kan er sprake zijn van een soort hulpverleningssyndroom, in het tweede geval misschien van afhankelijkheid. Het is moeilijk om hier uitsluitsel over te krijgen, maar in dit stuk belicht ik de meerdere scenario’s die mogelijk zijn en hoe je als hulpverlener en cliënt met deze complexe situaties kunt omgaan.

Meer lezen…

Het hinderlijke mechanisme bij hulp vragen: acceptatie

‘Ik kan dit wel alleen!’, ‘Ik wil gewoon mezelf zijn’, ‘Als jij het bedenkt doe ik het toch niet!’. Dit zijn zinnen die ik regelmatig opvang in mijn omgeving, zowel op mijn werk als daarbuiten. Het is een alledaags fenomeen; mensen die zelf hun problemen willen oplossen, zo zelfstandig mogelijk willen zijn. In deze blog ga ik op onderzoek uit om deze menselijke drang te verklaren en de gevolgen in kaart te brengen. En natuurlijk het belangrijkste, hoe ga je er mee om? Een tipje van de sluier: acceptatie door middel van kennis en ervaring.Meer lezen…