Over kinderen, hun psychische problemen, hun ouders en hun behandelaars.

Niet ideaal

Onze zoon was net drie jaar toen hij de diagnose “klassiek autisme en een verstandelijke beperking” kreeg. In de eerste jaren na deze diagnose gingen mijn man en ik eens in de drie maanden samen naar het Centrum Autisme voor ouderbegeleiding. Dat was prettig en gaf ons steun. Even spuien tegen iemand die ‘er’ veel van wist, elkaar horen praten over onze wijzigende toekomstverwachtingen. Natuurlijk praatten we ook samen wel over wat ons bezighield, maar deze gesprekken met een psycholoog/orthopedagoog, luchtten ons op en deden ons goed. We huilden, lachten, en reden weer naar huis. Meer lezen…

Vol (maar waarom?)

Je ziet het aan me maar je snapt het niet. Hoe hard ik ook probeer, ik kan me nergens toe zetten. Mijn hoofd zit vol. Overvol met gevoelens, gedachten en emoties die keihard door elkaar schreeuwen om de meeste aandacht.
Meer lezen…

Anders dan verwacht

Het is somber weer. Er waren sombere berichten. Ik herinner me sombere verhalen.

Ik kwam als wijkverpleegkundige om zijn vrouw te helpen douchen, zo nodig een wondje te verzorgen –ze bezeerde zich nogal eens – en haar medicatie te geven. De wanhoop van de man was groot. Zijn lieve, zachte vrouw was langzaamaan veranderd in een halsstarrige, incontinente vrouw met het gedrag van een peuter. Soms, heel even, keek ze me recht aan en glimlachte ze naar me. “Lavendel.” De geur van de zeep waarmee ik haar waste. Meer lezen…

Meer mijzelf

Nee, ik was echt niet ongeïnteresseerd de laatste keer dat we elkaar spraken. Ik probeerde werkelijk te volgen wat je me probeerde te vertellen. Ik discussieerde alleen mee met alle andere gesprekken die in de kamer plaatsvonden. Alleen niet hardop. Nee, ik was me niet bewust dat ik halverwege het gesprek ineens met iemand anders bezig was. Ik was toch al met hem in gesprek? O, wacht… Dat was niet hardop.

Meer lezen…

Stop de eenzijdige discussie omtrent ADHD

Mijn kinderen hebben de diagnose ADHD. Twee jongens met beide hun eigen karakter. Mijn oudste zoon kampt daarnaast ook met een meervoudige ontwikkelingsstoornis binnen het autistisch spectrum. De wereld zoals hoe hij deze beleeft in vergelijking met die van ons is soms ongrijpbaar, soms intrigerend en soms ook erg zorgelijk. Mijn tienjarige heeft te horen gekregen dat hij drugs slikt vanwege de ADHD en drugs zijn eng. En dit is meteen waar mijn zorgen omslaan naar angst. Omdat ik weet wat het betekent als hij (10 jaar) zijn medicatie niet meer durft in te nemen. Mijn ventje vervalt weer terug in het gedrag wat het onmogelijk maakt om hem weer thuis te kunnen laten wonen. Meer lezen…

Nog een diagnose: diabetes

Ik ging de laatste tijd wat minder zien dus ik had al het plan opgevat om na de vakantie eens langs de opticien te gaan. Ook had ik last van een droge mond. Maar ja…warm weer. Maar op vakantie viel het mijn man echt op dat de frisdrank niet aan te slepen was en ik het ene na het andere glas wegklokte. Zaten we op een terras dan was mijn glas na vijf minuten leeg terwijl hij rustig zat te nippen. En toen mijn geklok ook aanhield bij 16 graden besloot ik toch maar eens langs de dokter te gaan.
Meer lezen…

Melatonine

En weer haal ik Tom al na een paar uur uit school, heb ik opvang voor m’n dochter geregeld, en weer regelde mijn man een ruime halve dag vrij. Een eind uit de buurt is het dit keer. Na een paar slechte nachten. Maar ach, daarom gaan we ook. Eerst naar de neuroloog in het ziekenhuis in Ede, daarna naar het slaapcentrum in Wekerom.

Meer lezen…

Over de omgeving, Nederland, onderwijs en de toekomst – deel 3

Wat vindt je omgeving?

Mattijs: Met enige moeite vertelden wij het aan onze ouders. Deze reageerden allen verschillend. Begrip voor het starten van de onderzoeken was er bij allen, maar tussen de regels door voelden we ook de twijfels. MKD? Psychiater? Medicatie? Is dit niet gewoon hoe je zoon is? (Waarmee ze dus eigenlijk zeiden dat hij een brutaal, agressief vervelend rotjoch was.) Dit waren vragen die we om ons heen hoorden. Na een weekend in een huisje in Duitsland, waar een bijna anderhalf uur durende woedeaanval met verbaal en ook lichamelijk geweld iedereen in paniek bracht, ontstond er naar mijn idee voor het eerst begrip.Meer lezen…

Over diagnose, hulp, medicatie en jezelf kunnen zijn – deel 2

Een diagnose, een weg naar hulp of ongewenste bagage?

Mattijs: Onze zoon was vanaf zijn geboorte een ondernemend ventje, voordat hij 9 maanden was liep hij en klom hij zonder problemen via een stoel op de eettafel om vervolgens de fruitmand te plunderen. Ondanks zijn enorme hoeveelheid energie en avontuurlijke karakter leverde het weinig problemen op. Omstreeks de tijd dat hij naar de peuterspeelzaal ging veranderde er iets met Kris. Zo kreeg hij problemen met slapen en sloeg hij af en toe zonder aantoonbare reden zijn zus Emely. Kris had veel boosheid in zich, hij kon zich in die tijd al prima uitdrukken, maar een verklaring voor die boosheid kon hij niet geven.Meer lezen…

Om moe van te worden – slaapproblemen bij jongeren met autisme

112, 113, 114… Die schapen heb je nu wel een keer gezien, maar moe worden? Ho maar. Wat nu… Warme melk, even TV kijken, nog even Facebook checken (niks nieuws, want al je vrienden kunnen wél slapen…). Pfff het is alweer 04:18 uur… Herkenbaar? Dan zijn je slaapproblemen waarschijnlijk een nachtmerrie op zich.Meer lezen…

Alsjeblieft: stop met het labelen en medicaliseren van kinderen

Het is 2015 en we leven in een wereld waarin deskundigen kinderen aan de lopende band psychiatrisch labelen. Veel kinderen krijgen niet alleen te horen dat ze een psychiatrische stoornis hebben, maar ook het onjuiste verhaal dat ze een hersenstoornis hebben, dat hun hersenen kleiner zijn, dat ze een neurobiologische stoornis hebben, hun hersenen anders werken of dat zij “stofjes” missen. Terwijl er voor geen enkele psychische stoornis een biologische test is en wetenschappers elkaar al jarenlang voortdurend tegenspreken, lijken deskundigen het toch volkomen acceptabel en ethisch verantwoord te vinden om kinderen in een medisch model te persen en ze op te zadelen met ernstige ziektebeelden. Dat dit enorm schadelijk is voor deze kinderen, daarvan ben ik overtuigd. Net als dat ik er overigens van overtuigd ben dat de meeste deskundigen zich niet of nauwelijks bewust zijn van de schade die zij hiermee aanrichten, dat zij meestal enorm betrokken zijn bij kinderen, en dat zij kinderen en jongeren vaak met de beste bedoelingen medicaliseren.
Meer lezen…

A day in the life of a visiting child-psychiatrist in Addis Ababa – part 2

Henrikje Klasen took six months leave from her job as Head of Training in Child Psychiatry in The Hague, Netherlands, to move to Ethiopia with her family. There she supports the Psychiatry Department of the University of Addis Ababa in the development of their child mental health services. This week, she tells about some of her experiences in three posts on De Kennis – Blogs.
Meer lezen…

A day in the life of a visiting child-psychiatrist in Addis Ababa – part 1

Henrikje Klasen took six months leave from her job as Head of Training in Child Psychiatry in The Hague, Netherlands, to move to Ethiopia with her family. There she supports the Psychiatry Department of the University of Addis Ababa in the development of their child mental health services. This week, she tells about some of her experiences in three posts on De Kennis – Blogs.
Meer lezen…