Over kinderen, hun psychische problemen, hun ouders en hun behandelaars.

Niet ideaal

Onze zoon was net drie jaar toen hij de diagnose “klassiek autisme en een verstandelijke beperking” kreeg. In de eerste jaren na deze diagnose gingen mijn man en ik eens in de drie maanden samen naar het Centrum Autisme voor ouderbegeleiding. Dat was prettig en gaf ons steun. Even spuien tegen iemand die ‘er’ veel van wist, elkaar horen praten over onze wijzigende toekomstverwachtingen. Natuurlijk praatten we ook samen wel over wat ons bezighield, maar deze gesprekken met een psycholoog/orthopedagoog, luchtten ons op en deden ons goed. We huilden, lachten, en reden weer naar huis. Meer lezen…

Anders dan verwacht

Het is somber weer. Er waren sombere berichten. Ik herinner me sombere verhalen.

Ik kwam als wijkverpleegkundige om zijn vrouw te helpen douchen, zo nodig een wondje te verzorgen –ze bezeerde zich nogal eens – en haar medicatie te geven. De wanhoop van de man was groot. Zijn lieve, zachte vrouw was langzaamaan veranderd in een halsstarrige, incontinente vrouw met het gedrag van een peuter. Soms, heel even, keek ze me recht aan en glimlachte ze naar me. “Lavendel.” De geur van de zeep waarmee ik haar waste. Meer lezen…

Stop de eenzijdige discussie omtrent ADHD

Mijn kinderen hebben de diagnose ADHD. Twee jongens met beide hun eigen karakter. Mijn oudste zoon kampt daarnaast ook met een meervoudige ontwikkelingsstoornis binnen het autistisch spectrum. De wereld zoals hoe hij deze beleeft in vergelijking met die van ons is soms ongrijpbaar, soms intrigerend en soms ook erg zorgelijk. Mijn tienjarige heeft te horen gekregen dat hij drugs slikt vanwege de ADHD en drugs zijn eng. En dit is meteen waar mijn zorgen omslaan naar angst. Omdat ik weet wat het betekent als hij (10 jaar) zijn medicatie niet meer durft in te nemen. Mijn ventje vervalt weer terug in het gedrag wat het onmogelijk maakt om hem weer thuis te kunnen laten wonen. Meer lezen…

Nog een diagnose: diabetes

Ik ging de laatste tijd wat minder zien dus ik had al het plan opgevat om na de vakantie eens langs de opticien te gaan. Ook had ik last van een droge mond. Maar ja…warm weer. Maar op vakantie viel het mijn man echt op dat de frisdrank niet aan te slepen was en ik het ene na het andere glas wegklokte. Zaten we op een terras dan was mijn glas na vijf minuten leeg terwijl hij rustig zat te nippen. En toen mijn geklok ook aanhield bij 16 graden besloot ik toch maar eens langs de dokter te gaan.
Meer lezen…

Melatonine

En weer haal ik Tom al na een paar uur uit school, heb ik opvang voor m’n dochter geregeld, en weer regelde mijn man een ruime halve dag vrij. Een eind uit de buurt is het dit keer. Na een paar slechte nachten. Maar ach, daarom gaan we ook. Eerst naar de neuroloog in het ziekenhuis in Ede, daarna naar het slaapcentrum in Wekerom.

Meer lezen…

Om moe van te worden – slaapproblemen bij jongeren met autisme

112, 113, 114… Die schapen heb je nu wel een keer gezien, maar moe worden? Ho maar. Wat nu… Warme melk, even TV kijken, nog even Facebook checken (niks nieuws, want al je vrienden kunnen wél slapen…). Pfff het is alweer 04:18 uur… Herkenbaar? Dan zijn je slaapproblemen waarschijnlijk een nachtmerrie op zich.Meer lezen…

Alsjeblieft: stop met het labelen en medicaliseren van kinderen

Het is 2015 en we leven in een wereld waarin deskundigen kinderen aan de lopende band psychiatrisch labelen. Veel kinderen krijgen niet alleen te horen dat ze een psychiatrische stoornis hebben, maar ook het onjuiste verhaal dat ze een hersenstoornis hebben, dat hun hersenen kleiner zijn, dat ze een neurobiologische stoornis hebben, hun hersenen anders werken of dat zij “stofjes” missen. Terwijl er voor geen enkele psychische stoornis een biologische test is en wetenschappers elkaar al jarenlang voortdurend tegenspreken, lijken deskundigen het toch volkomen acceptabel en ethisch verantwoord te vinden om kinderen in een medisch model te persen en ze op te zadelen met ernstige ziektebeelden. Dat dit enorm schadelijk is voor deze kinderen, daarvan ben ik overtuigd. Net als dat ik er overigens van overtuigd ben dat de meeste deskundigen zich niet of nauwelijks bewust zijn van de schade die zij hiermee aanrichten, dat zij meestal enorm betrokken zijn bij kinderen, en dat zij kinderen en jongeren vaak met de beste bedoelingen medicaliseren.
Meer lezen…

A day in the life of a visiting child-psychiatrist in Addis Ababa – part 2

Henrikje Klasen took six months leave from her job as Head of Training in Child Psychiatry in The Hague, Netherlands, to move to Ethiopia with her family. There she supports the Psychiatry Department of the University of Addis Ababa in the development of their child mental health services. This week, she tells about some of her experiences in three posts on De Kennis – Blogs.
Meer lezen…

A day in the life of a visiting child-psychiatrist in Addis Ababa – part 1

Henrikje Klasen took six months leave from her job as Head of Training in Child Psychiatry in The Hague, Netherlands, to move to Ethiopia with her family. There she supports the Psychiatry Department of the University of Addis Ababa in the development of their child mental health services. This week, she tells about some of her experiences in three posts on De Kennis – Blogs.
Meer lezen…

Ritalin te vaak voorgeschreven?

Vorige week waren te gast bij RTL Late Night mijn vriendin Angelique Bergsma en professor en kinder- en jeugdpsychiater Robert Vermeiren. Beide ken ik goed. Van tevoren maakte ik mij erg bezorgd. Medicatie is op dit moment in ons gezin een gevoelig onderwerp, omdat mijn oudste na veel aanvaringen zelf weer op het idee was gekomen om zijn medicatie, in ons geval Risperdal, toch weer in te nemen. En hoe je het wendt of keert, het voelt toch een beetje als falen. Want zoon ging er vanuit dat hij makkelijk zonder kon. Maar de problemen stapelden zich op. Met iedereen. Alles kwam heel heftig binnen en alles nam hij heel persoonlijk.
Meer lezen…

Depressiviteit onder tieners; streef naar collectieve imperfectie

Nederlandse kinderen zijn het gelukkigst in vergelijking met kinderen uit andere westerse landen, volgens een vrij recent rapport van de wereld gezondheidsorganisatie (WHO). Op basis van deze bevinding zou je denken dat achterover leunen en genieten van het enorme welbevinden van de Nederlandse jeugd gerechtvaardigd is. Echter, ook deze medaille heeft een andere zijde; met een substantiële groep jongeren in Nederland is het namelijk helemaal niet zo welgesteld. Jaarlijks zijn in Nederland 37.000 (4%) adolescenten depressief. Vanaf de pubertijd neemt de prevalentie (hoe vaak een aandoening voorkomt) flink toe. Ongeveer 20% van de adolescenten heeft daarnaast last van forse depressieve stemmingen. Volgens de WHO zal in 2020 depressie volksziekte nummer 1 zijn in de ontwikkelde wereld. Ondanks dat het soms anders doet vermoeden behoren wij als Nederland tot deze ontwikkelde wereld, en is deze depressie-epidemie ook in ons land hard op weg om de verwachte cijfers waar te maken. Meer lezen…