Over kinderen, hun psychische problemen, hun ouders en hun behandelaars.

Team F-ACT Jeugd Breda: “We zijn gecertificeerd!”

Van brainstormend clubje naar gecertificeerde zorg binnen iets meer dan twee jaar. Daarvoor heb je een team nodig dat gemotiveerd is om de complexe doelgroep, de zorgmijdende en overlast veroorzakende jongeren, als een uitdaging te benaderen. Niet meteen resultaatgericht, maar contactgericht, om juist vanuit dat contact een verandering te krijgen. Samen met de jongere op pad, verbinden en vertrouwen herstellen, zodat zij weer zelfvertrouwen krijgen om hun leven vorm en inhoud te geven. 

Meer lezen…

Passend onderwijs: te mooi om waar te zijn?

Sander Dekker is er helemaal vol van: Passend onderwijs, dé oplossing voor alle problemen waarbij kinderen optimaal kunnen presteren tegen veel lagere kosten. In theorie is de Wet Passend onderwijs een briljant idee: ieder kind krijgt een opleiding op maat, daarbij rekening houdend met de achtergrond en de bagage van het kind zelf. De praktijk blijkt in vele gevallen verre van ideaal te zijn. 
Meer lezen…

E-health als ondersteuning bij emotieregulatie: APP-soluut

Die deur hè, die je keihard dichtsmeet, of die vaas die met een rotgang op de grond in duizend stukjes uit een spat, die kennen we allemaal toch? Achteraf denk je: ‘nergens voor nodig geweest’, op het moment zelf een actie waar je totaal geen controle over lijkt te hebben. Woede, frustratie, verdriet. Allemaal emoties die we tegenkomen in ons leven en soms zelfs weleens de overhand nemen. Meestal kun je die extreme reacties op je emoties onder controle houden. Maar bij ADHD, ODD of CD is dat niet zo vanzelfsprekend. Meer lezen…

Over ODD, onderscheiden, advies, vroeger, familie en (h)erkenning – deel 4

Het heeft enige tijd geduurd voordat ik het aandurfde samen met mijn dochter een blog schrijven en online te plaatsen. Ik vond het ook nogal wat: niet alleen gaf ik mensen inkijk in behoorlijk gevoelige informatie over ons gezin, ik vroeg ook nog eens mijn dochter om daar actief aan mee te doen.
Voor kwetsende opmerkingen of negatieve reacties uit onze omgeving maakte ik mij niet zo druk. De houding van sommige mensen op social media baarde mij echter wel wat zorgen.

Deze zorgen bleken gelukkig onterecht. Op een enkele amateurpsycholoog, met het standaard AD(H)D-bestaat-niet riedeltje na, waren de reacties overwegend positief. Vooral de wijze waarop Emely in het leven stond en de wijze waarop ze dit project te lijf ging ontving veel waardering en complimenten.

Vragen kregen we ook. Via telefoon, WhatsApp, Facebook en Twitter. Enkele van die vragen beantwoorden in deze vierde #duoblog.

Meer lezen…

Over de omgeving, Nederland, onderwijs en de toekomst – deel 3

Wat vindt je omgeving?

Mattijs: Met enige moeite vertelden wij het aan onze ouders. Deze reageerden allen verschillend. Begrip voor het starten van de onderzoeken was er bij allen, maar tussen de regels door voelden we ook de twijfels. MKD? Psychiater? Medicatie? Is dit niet gewoon hoe je zoon is? (Waarmee ze dus eigenlijk zeiden dat hij een brutaal, agressief vervelend rotjoch was.) Dit waren vragen die we om ons heen hoorden. Na een weekend in een huisje in Duitsland, waar een bijna anderhalf uur durende woedeaanval met verbaal en ook lichamelijk geweld iedereen in paniek bracht, ontstond er naar mijn idee voor het eerst begrip.Meer lezen…

Over diagnose, hulp, medicatie en jezelf kunnen zijn – deel 2

Een diagnose, een weg naar hulp of ongewenste bagage?

Mattijs: Onze zoon was vanaf zijn geboorte een ondernemend ventje, voordat hij 9 maanden was liep hij en klom hij zonder problemen via een stoel op de eettafel om vervolgens de fruitmand te plunderen. Ondanks zijn enorme hoeveelheid energie en avontuurlijke karakter leverde het weinig problemen op. Omstreeks de tijd dat hij naar de peuterspeelzaal ging veranderde er iets met Kris. Zo kreeg hij problemen met slapen en sloeg hij af en toe zonder aantoonbare reden zijn zus Emely. Kris had veel boosheid in zich, hij kon zich in die tijd al prima uitdrukken, maar een verklaring voor die boosheid kon hij niet geven.Meer lezen…

A day in the life of a visiting child-psychiatrist in Addis Ababa – part 1

Henrikje Klasen took six months leave from her job as Head of Training in Child Psychiatry in The Hague, Netherlands, to move to Ethiopia with her family. There she supports the Psychiatry Department of the University of Addis Ababa in the development of their child mental health services. This week, she tells about some of her experiences in three posts on De Kennis – Blogs.
Meer lezen…

F-ACT-team voorkomt uithuisplaatsing Wesley (13)

Wesley is een jongen van 13 jaar met een licht verstandelijke beperking, ADHD en oppositioneel gedrag. Thuis en op school was hij niet te hanteren. Instanties zagen nog maar een oplossing: uithuisplaatsing. Door intensieve behandeling van het Idris FACT-team is het gelukt om dat te voorkomen.

Meer lezen…

Outside the box, into the boat: een kijkje bij het F-ACT Jeugd-team en Peter

Een uitgewoond scheepje bleek een belangrijke stap te zijn in de hulp aan de zorgmijdende Peter. Hij kon met dit dak boven zijn hoofd weer starten met een regelmatiger leven. Een kijkje in het dagelijks werk van een jeugd-F-ACT-team in de Zaanstreek.

Meer lezen…

ADHD + medicijn = oplossing? Was het maar zo simpel

Iets meer dan een jaar geleden schreef ik mijn eerste blog waarin ik de zoektocht naar de juiste medicatie voor mijn zoon Kris (inmiddels 5) beschreef. Er ging destijds geen dag voorbij zonder dat er potloden, pennen en scharen door de klas en door huis werden geslingerd. Na een intensieve zoektocht ging Kris over naar het speciaal onderwijs en startte hij met het slikken van het medicijn methylfenidaat. Wat gebeurde daarna? Werkte de medicatie zoals we wilden? Was er vrede in huis? Wat voor dromen hadden we voor de toekomst?
Meer lezen…

Stekeblind

Stekeblind moeten we de afgelopen jaren zijn geweest. Stekeblind, moeten ook de leraren, huisartsen en psychologen zijn geweest toen we om hulp vroegen met de problemen die we tegenkwamen met onze dochter. De signalen waren er: slaapproblemen, concentratieproblemen, cijfers op school die vanaf groep vier achteruit gingen, hoofdpijn, buikpijn, stemmen in haar hoofd, onverklaarbare stemmingswisselingen en onverwachte heftige reacties op kleine problemen.Meer lezen…

Zelfcontrole en zelfbeheersing

Voor kinderen van negen tot dertien jaar met gedragsstoornissen (agressief en oppositioneel gedrag) bestaat een groepstraining. In elf zittingen werkt de groep aan het verbeteren van sociale vaardigheden, het vergroten van zelfbeheersing en het verminderen van impulsief gedrag. Ook ouders en leerkrachten worden bij deze, door psychologen of orthopedagogen gegeven, training betrokken. De behandeling heet ‘Zelfcontrole’ en is effectief gebleken om kinderen beter te leren omgaan met hun agressie. Zo’n effectieve behandeling is natuurlijk belangrijk, maar ik word agressief van de term ‘zelfcontrole’!

Meer lezen…

Hoe gevaarlijk zijn gewelddadige games?

Onlangs stond ik midden in de nacht in de rij voor Game Mania. De winkel ging om middernacht open omdat de vijfde editie van Grand Theft Auto (GTA) uitkwam. Ik heb twee zonen (15 en 17) die deze game (18+ trouwens) graag spelen. Zij moesten de volgende ochtend gewoon naar school, dus stond ik in de rij. De volgende ochtend voor het ontbijt werd de nieuwe GTA-wereld verkend, zodat ze op school konden opscheppen.

Meer lezen…