Over kinderen, hun psychische problemen, hun ouders en hun behandelaars.

Krappe schoenen, Passend Onderwijs – deel 1

Mijn jongens zijn nog vrij jong. Net als alle jonge kinderen hebben ze veel speelruimte nodig. Ook met weinig financiële middelen blijft er nog voldoende over om met ze te doen. Zwemmen in de recreatieplas bijvoorbeeld of bezoekjes aan speeltuinen in de omgeving. Deze twee broertjes reageren, handelen en denken heel verschillend. Ze spelen eigenlijk alleen maar met elkaar. Ze zijn voor elkaar voorspelbaar en dat voelt veilig. Het heeft ook zijn nadelen. Ze hebben hierdoor sneller en vaker ruzie.Meer lezen…

Allemaal meedoen!

Het autisme, ADHD, en/of de licht verstandelijke beperking van onze zonen Jerry en Sidney: mensen houden er niet altijd rekening mee. Soms worden ze er keihard op afgewezen. Toen ze klein waren waarschuwden andere ouders hun kinderen niet met onze jongens te spelen. Niet alle ouders. Ik kon me het ook wel voorstellen. Je wist immers maar nooit wat er in ze opkwam.

Meer lezen…

Anders, net zo normaal

Het is 26 december 2004. Onze oudste zoon wordt twee weken te vroeg geboren. Urenlang heeft hij klem gezeten in het bekken. Een enorme blauwe plek, zo groot als een sinaasappel als stille getuige van een moeizame bevalling. Zijn huiltje en het kreunen alarmerend, de kraamverzorging, een zeer ervaren vroedvrouw, leek het als normaal te beschouwen. Ik ging er daarom vanuit dat het toch wel in orde zou zijn. Al gauw in de kraamperiode begon hij te fladderen met zijn handjes, de hele dag door, tot hij ongeveer 5 maanden was. Daarna volgde een periode van angsten en overgevoeligheid voor geluid.
Meer lezen…

Vakantie: plannen, plannen, plannen

Toen onze jongens nog klein waren bestond onze vakantie uit plannen, plannen en nog eens plannen. Ik had een groot ‘things-to-do’-boek gemaakt met foto’s, uitgeknipte plaatjes uit de Libelle en tekeningen. Uit nostalgie zal ik het wel bewaard hebben. Daarmee maakten we plannen, want zomaar zien wat de dag ons bracht zat er niet in. Ook waren ze niet dol op spontane invallen en beloofd was beloofd.

Meer lezen…

Autisme en seksualiteit: hot topic?

Moeten we met autistische jongeren over seksualiteit praten? Niet zo heel lang geleden hoorde ik collega-hulpverleners nog wel eens zeggen dat we ‘geen slapende honden moesten wakker maken’. Ondertussen lijkt het eerder een populair thema.

Meer lezen…

Hoe we met bedden deuren openen

In een bedompte, sterk verduisterde slaapkamer van een eengezinswoning in Rijnsburg stelt een kinder- en jeugdpsychiater zich voor aan Lex. De ouders van Lex leggen met zachte stem uit hoe hij al dagenlang in foetushouding in bed ligt.

Meer lezen…

Transitie Jeugdzorg komt dichterbij. Wat wacht ons?

Jeugdzorg is geen verzekerd recht meer. Toen onze jongens Jerry en Sidney de diagnoses autisme, ADHD, en een licht verstandelijke beperking kregen, werd meteen een vervolgtraject ingezet. Wel zo prettig, want je hebt op zo’n moment ook best veel te verwerken. Het geeft een goed gevoel: er gebeurt wat! Nu verdwijnt de behandeling voor ADHD uit het basispakket: demedicalisering. Na de Transitie Jeugdzorg gaat een ambtenaar beslissen over de behandeling. Weten de mensen achter het loket bij de gemeente wel over wie ze het hebben, wat onze kinderen nodig hebben? Of je krijgt een regisseur. Die gaat voor jou bepalen wie wel en wie niet. Maar wacht eens… kan ik dat als ouder zelf niet bepalen?

Meer lezen…