Over kinderen, hun psychische problemen, hun ouders en hun behandelaars.

Boterhammen eten met de minister en Ritalin slikken met Arie Boomsma

Aan het begin van iedere lunchmaaltijd op het Van Krevelenhuis, een klinische behandelgroep voor kinderen met een stoornis binnen het autismespectrum, moeten de kinderen eerst een boterham met hartig eten en mogen er daarna een met zoet. Nietsvermoedend had ik aardbeienjam op mijn eerste en ook nog eens witte boterham gesmeerd. Was mijn onkunde in deze maar de enige misvatting waarmee het werkveld van de geestelijke gezondheidszorg voor kinderen en jeugdigen geconfronteerd werd. Helaas bleek onlangs eens te meer dat de onkunde over de kinder- en jeugdpsychiatrie bij onder andere opiniemakers en politici vele malen groter is. En laatstgenoemden worden dankzij de jeugdwet in de nabije toekomst geacht het beleid in de sector te bepalen.Meer lezen…

(On)duidelijk communiceren

Onlangs kwam er op Facebook een grap voorbij over pakken melk in Belgische supermarkten. Ze moesten terug naar de leverancier om de aanwijzing op de verpakking aan te passen van HIER OPENEN naar THUIS OPENEN. Het zou zomaar van toepassing kunnen zijn in huize Wijnbergen. Ondanks dat we proberen zo duidelijk mogelijk te communiceren, ontglipt ons wel eens een spreekwoord of gezegde, of vatten onze jongens niet dat iets als grapje is bedoeld.Meer lezen…

Als alles anders gaat

De regelmatige lezer van mijn bijdragen op deze website weet dat mijn kinderen beide een GGZ-dossier hebben. Wat veel mensen in Nederland niet weten, is de impact van psychische problematiek op het gezin, haar omgeving, en vooral op het kind zelf. Dat alles niet vanzelf gaat binnen gezinnen is overal. Ouders en opvoeders moeten er vaak hard voor werken om hun kroost voldoende zelfstandig en welopgevoed een zetje richting maatschappij te duwen. Meestal lukt dat ook aardig. En heimelijk kloppen we onszelf allemaal stiekem op de borst.Meer lezen…

Diagnose, stoornissen en behandeling. Een andere weg.

Begin 1997 was mijn zoon 11 jaar oud toen een korte poliklinische behandeling, een ernstige crisis, een spoedopname en een intensieve behandeling van anderhalf jaar elkaar opvolgden. De diagnose: ADHD, PDD-NOS, Gilles de la Tourette en LVG. Na de opname wilde ik mijn zoon beslist thuis laten wonen, ondanks dat het behandelteam van mening was dat dit waarschijnlijk niet zou gaan lukken. De prognose was slecht: hij zou altijd van zijn ouders en van de hulpverlening afhankelijk blijven. Hij zou nooit een normaal sociaal leven kunnen hebben, nooit zelfstandig kunnen wonen en nooit kunnen werken in een reguliere baan. Kortom, een rampscenario!Meer lezen…

Dankwoord aan de kinderpsychiater: Au! Het is me wat!

De regering is op dit moment druk doende om de kinder- en jeugdpsychiatrie over te hevelen naar de gemeentes. Een transitie waarvan men verwacht dat er een normaliserende werking van uit gaat. Dat veel kinderen binnen de hulpverlening met structuur, een goed ontbijt en veel liefde zijn te helpen. Probleem opgelost. Met het schaamrood op de kaken moet ik bekennen dat ik ook zo dacht. Oprecht dacht ik dat ik het juiste deed. Niet aanstellen, hup, gewoon die maatschappij in. Medicijnen? Die zijn voor zieke kinderen, niet voor kinderen met autisme. Pas toen het mis ging, kwam ik tot bezinning.
Meer lezen…

Over piemels, erecties, schaamhaar en vrijen

Dokter Corrie vertelt over meer dan seks. Ze bracht een boeiend debat op gang over de rol van ouders en school in relationele en seksuele voorlichting, en ze is ook een mooi rolmodel voor ouders en hulpverleners.Meer lezen…

Krappe schoenen, Passend Onderwijs – deel 2

Al sinds de eerste dag dat ons oudste kind naar school gaat, komt hij uiterst boos en agressief thuis. Zodra hij na schooltijd één voet op de deurmat zet, gaan de wenkbrauwen omlaag en komen de meest onzalige woorden en dito bedreigingen uit zijn mond. Voor ons als ouders werd het steeds meer duidelijk dat het aantal uren, de geluiden en andere prikkels op school hem overweldigen.Meer lezen…

Krappe schoenen, Passend Onderwijs – deel 1

Mijn jongens zijn nog vrij jong. Net als alle jonge kinderen hebben ze veel speelruimte nodig. Ook met weinig financiële middelen blijft er nog voldoende over om met ze te doen. Zwemmen in de recreatieplas bijvoorbeeld of bezoekjes aan speeltuinen in de omgeving. Deze twee broertjes reageren, handelen en denken heel verschillend. Ze spelen eigenlijk alleen maar met elkaar. Ze zijn voor elkaar voorspelbaar en dat voelt veilig. Het heeft ook zijn nadelen. Ze hebben hierdoor sneller en vaker ruzie.Meer lezen…

Allemaal meedoen!

Het autisme, ADHD, en/of de licht verstandelijke beperking van onze zonen Jerry en Sidney: mensen houden er niet altijd rekening mee. Soms worden ze er keihard op afgewezen. Toen ze klein waren waarschuwden andere ouders hun kinderen niet met onze jongens te spelen. Niet alle ouders. Ik kon me het ook wel voorstellen. Je wist immers maar nooit wat er in ze opkwam.

Meer lezen…

Anders, net zo normaal

Het is 26 december 2004. Onze oudste zoon wordt twee weken te vroeg geboren. Urenlang heeft hij klem gezeten in het bekken. Een enorme blauwe plek, zo groot als een sinaasappel als stille getuige van een moeizame bevalling. Zijn huiltje en het kreunen alarmerend, de kraamverzorging, een zeer ervaren vroedvrouw, leek het als normaal te beschouwen. Ik ging er daarom vanuit dat het toch wel in orde zou zijn. Al gauw in de kraamperiode begon hij te fladderen met zijn handjes, de hele dag door, tot hij ongeveer 5 maanden was. Daarna volgde een periode van angsten en overgevoeligheid voor geluid.
Meer lezen…

Vakantie: plannen, plannen, plannen

Toen onze jongens nog klein waren bestond onze vakantie uit plannen, plannen en nog eens plannen. Ik had een groot ‘things-to-do’-boek gemaakt met foto’s, uitgeknipte plaatjes uit de Libelle en tekeningen. Uit nostalgie zal ik het wel bewaard hebben. Daarmee maakten we plannen, want zomaar zien wat de dag ons bracht zat er niet in. Ook waren ze niet dol op spontane invallen en beloofd was beloofd.

Meer lezen…

Autisme en seksualiteit: hot topic?

Moeten we met autistische jongeren over seksualiteit praten? Niet zo heel lang geleden hoorde ik collega-hulpverleners nog wel eens zeggen dat we ‘geen slapende honden moesten wakker maken’. Ondertussen lijkt het eerder een populair thema.

Meer lezen…

Hoe we met bedden deuren openen

In een bedompte, sterk verduisterde slaapkamer van een eengezinswoning in Rijnsburg stelt een kinder- en jeugdpsychiater zich voor aan Lex. De ouders van Lex leggen met zachte stem uit hoe hij al dagenlang in foetushouding in bed ligt.

Meer lezen…