Over kinderen, hun psychische problemen, hun ouders en hun behandelaars.

Beoogd doel transitie raakt uit zicht

De transitie was ooit bedacht om de samenwerking in de zorg rondom multi-problem gezinnen te verbeteren en als psychiater in een FACT-jeugdteam, waarin we vooral met multi-problem gezinnen te maken hebben, kon ik een dergelijke doelstelling natuurlijk alleen maar toejuichen. Maar toen kregen we met Sybren te maken. En zijn moeder. En de instanties die over het ouderlijk gezag beslissen.
Meer lezen…

Jeugdhulp, onderwijs en heel veel innovatieve participatie – deel 1

Onlangs heeft in mijn regio een grote onderwijsreus voor speciaal onderwijs laten weten dat zij fors moeten inkrimpen omdat het passend onderwijs, per 1 augustus 2014 officieel ingetreden, nauwelijks nog leerlingen doorverwijst. Velen menen dat het passend onderwijs daarmee ‘dus’ is geslaagd. Anderen, waaronder ik, zijn het hier absoluut niet mee eens. Het passend onderwijs is feitelijk gezien nog maar net begonnen aan zijn ontwikkeling.
Meer lezen…

Over ODD, onderscheiden, advies, vroeger, familie en (h)erkenning – deel 4

Het heeft enige tijd geduurd voordat ik het aandurfde samen met mijn dochter een blog schrijven en online te plaatsen. Ik vond het ook nogal wat: niet alleen gaf ik mensen inkijk in behoorlijk gevoelige informatie over ons gezin, ik vroeg ook nog eens mijn dochter om daar actief aan mee te doen.
Voor kwetsende opmerkingen of negatieve reacties uit onze omgeving maakte ik mij niet zo druk. De houding van sommige mensen op social media baarde mij echter wel wat zorgen.

Deze zorgen bleken gelukkig onterecht. Op een enkele amateurpsycholoog, met het standaard AD(H)D-bestaat-niet riedeltje na, waren de reacties overwegend positief. Vooral de wijze waarop Emely in het leven stond en de wijze waarop ze dit project te lijf ging ontving veel waardering en complimenten.

Vragen kregen we ook. Via telefoon, WhatsApp, Facebook en Twitter. Enkele van die vragen beantwoorden in deze vierde #duoblog.

Meer lezen…

Melatonine

En weer haal ik Tom al na een paar uur uit school, heb ik opvang voor m’n dochter geregeld, en weer regelde mijn man een ruime halve dag vrij. Een eind uit de buurt is het dit keer. Na een paar slechte nachten. Maar ach, daarom gaan we ook. Eerst naar de neuroloog in het ziekenhuis in Ede, daarna naar het slaapcentrum in Wekerom.

Meer lezen…

Mensen hebben dit in de basis nodig

Het is allemaal begonnen in een hele warme zomer, een paar jaar geleden. Het was zo warm dat de jongeren en ik niet in de zaal konden werken. Ik ben toen begonnen met het geven van aandachtsoefeningen. Ik was er zelf wat mee bezig vanuit mijn eigen interesse. We deden ademhalingsmeditaties, bodyscans onder de bomen in de schaduw. Na een paar weken moest ik natuurlijk verslagen schrijven voor de behandelplanbesprekingen. Toen kreeg ik het wat benauwd, want hadden we wel aan de doelen gewerkt?Meer lezen…

Crisis en de Ardennen; over mijn vak en mijzelf

Lisette wiebelt met haar zitvlak op de rand van de balustrade. Vermoeid weet haar moeder met wat humor nog te vertellen dat dit niet het hoogste balkon van het huis is. Die avond daarvoor heeft Lisette een keukenmes teruggegeven. Lisette had dit mes onder haar kussen verstopt. Het gaat niet meer. Laat in de middag zie ik Lisette en haar moeder voor een beoordeling van de crisis. Lisette is duidelijk. Met licht overslaande stem zegt zij zichzelf niet meer in de hand te hebben. Tegen het einde van de beoordeling stelt mijn collega voor om met de opnameafdeling te overleggen of er een bed beschikbaar is. Ik voel mij bijna een slechte hulpverlener wanneer ik Lisette toch nog vraag wat zij met de opname hoopt te bereiken. Lisette zegt dat zij dan therapie zal krijgen. Ik leg Lisette uit dat haar therapie niet sneller zal starten vanwege de crisisopname. Lisette veert op. Zij pakt de hand van haar moeder, kijkt haar indringend aan en zegt dat zij een paar dagen bij haar vriendin Mirte wil logeren. Direct daarop vertelt Lisette volgende week met haar klas op survival te gaan. In de Ardennen. Ook dat is leuk. Opgelucht en toch ook vertwijfeld schud ik Lisette en haar moeder bij het gedag zeggen de hand.Meer lezen…

Over de omgeving, Nederland, onderwijs en de toekomst – deel 3

Wat vindt je omgeving?

Mattijs: Met enige moeite vertelden wij het aan onze ouders. Deze reageerden allen verschillend. Begrip voor het starten van de onderzoeken was er bij allen, maar tussen de regels door voelden we ook de twijfels. MKD? Psychiater? Medicatie? Is dit niet gewoon hoe je zoon is? (Waarmee ze dus eigenlijk zeiden dat hij een brutaal, agressief vervelend rotjoch was.) Dit waren vragen die we om ons heen hoorden. Na een weekend in een huisje in Duitsland, waar een bijna anderhalf uur durende woedeaanval met verbaal en ook lichamelijk geweld iedereen in paniek bracht, ontstond er naar mijn idee voor het eerst begrip.Meer lezen…

Over bloggen, vijf jaar, iedereen en ons gezin – deel 1

In een tijd waarin werkelijk iedereen over elk onderwerp zijn of haar mening meent te moeten geven op de verschillende social media, is het een hele opgave positief te blijven rondom het onderwerp psychische aandoeningen. Voor- en tegenstanders van het stellen van een diagnose vliegen elkaar in de haren en een nuttige discussie is vaak ver te zoeken. Tegenstanders stellen in het algemeen dat een label of etiketje kinderen helemaal nergens mee helpt, voorstanders stellen dat zonder een diagnose de juiste hulp niet ingeschakeld kan worden en dat een label op een jampot zit. Zowel voor als tegenstanders vergeten in de discussie inmiddels waar het om gaat: een gezonde dialoog met respect voor elkaars meningen, houdt iedereen scherp en zorgt voor een betere hulpverlening.Meer lezen…

Om moe van te worden – slaapproblemen bij jongeren met autisme

112, 113, 114… Die schapen heb je nu wel een keer gezien, maar moe worden? Ho maar. Wat nu… Warme melk, even TV kijken, nog even Facebook checken (niks nieuws, want al je vrienden kunnen wél slapen…). Pfff het is alweer 04:18 uur… Herkenbaar? Dan zijn je slaapproblemen waarschijnlijk een nachtmerrie op zich.Meer lezen…

A day in the life of a visiting child-psychiatrist in Addis Ababa – part 2

Henrikje Klasen took six months leave from her job as Head of Training in Child Psychiatry in The Hague, Netherlands, to move to Ethiopia with her family. There she supports the Psychiatry Department of the University of Addis Ababa in the development of their child mental health services. This week, she tells about some of her experiences in three posts on De Kennis – Blogs.
Meer lezen…

Poen, poen poen poen: de waarde van ervaringsdeskundigheid

De laatste tijd hoor ik steeds vaker over het betalen van ervaringsdeskundigen. Zelf ben ik ook een ervaringsdeskundige. Ik praat mee over de agenda van de kinder- en jeugdpsychiatrie en inhoudelijke zaken zoals e-health en medicatie. Als ervaringsdeskundige laat ik me soms horen in een reactie via de media. Je maakt gebruik van die ervaringen die je hebt opgedaan. Ik heb twee kinderen met autisme en heb zelf ook die diagnose, en kan met die ervaringen goed aangeven waaraan mijn kinderen of ik behoefte hebben.Meer lezen…

Autisme in de hoofdrol

Het valt mij op dat er de afgelopen jaren in films en boeken veel aandacht voor autisme is, en voor mensen met autisme. Mogelijk wordt het succes van deze films en boeken bepaald doordat mensen het interessant vinden om in het hoofd van iemand met autisme te kijken. Het is voor mensen zonder autisme intrigerend en amusant om te zien hoe het autistisch brein werkt. Meer lezen…

Onbegrip

Het Algemeen Overleg in de Tweede Kamer over de Jeugdwet is verzet met een week. Reden: spoedoverleg over de vluchtelingenstroom per boot richting Italië. Natuurlijk heeft dat nu voorrang: vele levens, ook van kinderen, zijn hiermee gemoeid. Allemaal mensen op zoek naar een beter en veiliger bestaan.Meer lezen…