Over kinderen, hun psychische problemen, hun ouders en hun behandelaars.

Crisis en de Ardennen; over mijn vak en mijzelf

Lisette wiebelt met haar zitvlak op de rand van de balustrade. Vermoeid weet haar moeder met wat humor nog te vertellen dat dit niet het hoogste balkon van het huis is. Die avond daarvoor heeft Lisette een keukenmes teruggegeven. Lisette had dit mes onder haar kussen verstopt. Het gaat niet meer. Laat in de middag zie ik Lisette en haar moeder voor een beoordeling van de crisis. Lisette is duidelijk. Met licht overslaande stem zegt zij zichzelf niet meer in de hand te hebben. Tegen het einde van de beoordeling stelt mijn collega voor om met de opnameafdeling te overleggen of er een bed beschikbaar is. Ik voel mij bijna een slechte hulpverlener wanneer ik Lisette toch nog vraag wat zij met de opname hoopt te bereiken. Lisette zegt dat zij dan therapie zal krijgen. Ik leg Lisette uit dat haar therapie niet sneller zal starten vanwege de crisisopname. Lisette veert op. Zij pakt de hand van haar moeder, kijkt haar indringend aan en zegt dat zij een paar dagen bij haar vriendin Mirte wil logeren. Direct daarop vertelt Lisette volgende week met haar klas op survival te gaan. In de Ardennen. Ook dat is leuk. Opgelucht en toch ook vertwijfeld schud ik Lisette en haar moeder bij het gedag zeggen de hand.Meer lezen…

Over de omgeving, Nederland, onderwijs en de toekomst – deel 3

Wat vindt je omgeving?

Mattijs: Met enige moeite vertelden wij het aan onze ouders. Deze reageerden allen verschillend. Begrip voor het starten van de onderzoeken was er bij allen, maar tussen de regels door voelden we ook de twijfels. MKD? Psychiater? Medicatie? Is dit niet gewoon hoe je zoon is? (Waarmee ze dus eigenlijk zeiden dat hij een brutaal, agressief vervelend rotjoch was.) Dit waren vragen die we om ons heen hoorden. Na een weekend in een huisje in Duitsland, waar een bijna anderhalf uur durende woedeaanval met verbaal en ook lichamelijk geweld iedereen in paniek bracht, ontstond er naar mijn idee voor het eerst begrip.Meer lezen…

Over bloggen, vijf jaar, iedereen en ons gezin – deel 1

In een tijd waarin werkelijk iedereen over elk onderwerp zijn of haar mening meent te moeten geven op de verschillende social media, is het een hele opgave positief te blijven rondom het onderwerp psychische aandoeningen. Voor- en tegenstanders van het stellen van een diagnose vliegen elkaar in de haren en een nuttige discussie is vaak ver te zoeken. Tegenstanders stellen in het algemeen dat een label of etiketje kinderen helemaal nergens mee helpt, voorstanders stellen dat zonder een diagnose de juiste hulp niet ingeschakeld kan worden en dat een label op een jampot zit. Zowel voor als tegenstanders vergeten in de discussie inmiddels waar het om gaat: een gezonde dialoog met respect voor elkaars meningen, houdt iedereen scherp en zorgt voor een betere hulpverlening.Meer lezen…

Om moe van te worden – slaapproblemen bij jongeren met autisme

112, 113, 114… Die schapen heb je nu wel een keer gezien, maar moe worden? Ho maar. Wat nu… Warme melk, even TV kijken, nog even Facebook checken (niks nieuws, want al je vrienden kunnen wél slapen…). Pfff het is alweer 04:18 uur… Herkenbaar? Dan zijn je slaapproblemen waarschijnlijk een nachtmerrie op zich.Meer lezen…

A day in the life of a visiting child-psychiatrist in Addis Ababa – part 2

Henrikje Klasen took six months leave from her job as Head of Training in Child Psychiatry in The Hague, Netherlands, to move to Ethiopia with her family. There she supports the Psychiatry Department of the University of Addis Ababa in the development of their child mental health services. This week, she tells about some of her experiences in three posts on De Kennis – Blogs.
Meer lezen…

Poen, poen poen poen: de waarde van ervaringsdeskundigheid

De laatste tijd hoor ik steeds vaker over het betalen van ervaringsdeskundigen. Zelf ben ik ook een ervaringsdeskundige. Ik praat mee over de agenda van de kinder- en jeugdpsychiatrie en inhoudelijke zaken zoals e-health en medicatie. Als ervaringsdeskundige laat ik me soms horen in een reactie via de media. Je maakt gebruik van die ervaringen die je hebt opgedaan. Ik heb twee kinderen met autisme en heb zelf ook die diagnose, en kan met die ervaringen goed aangeven waaraan mijn kinderen of ik behoefte hebben.Meer lezen…

Autisme in de hoofdrol

Het valt mij op dat er de afgelopen jaren in films en boeken veel aandacht voor autisme is, en voor mensen met autisme. Mogelijk wordt het succes van deze films en boeken bepaald doordat mensen het interessant vinden om in het hoofd van iemand met autisme te kijken. Het is voor mensen zonder autisme intrigerend en amusant om te zien hoe het autistisch brein werkt. Meer lezen…

Onbegrip

Het Algemeen Overleg in de Tweede Kamer over de Jeugdwet is verzet met een week. Reden: spoedoverleg over de vluchtelingenstroom per boot richting Italië. Natuurlijk heeft dat nu voorrang: vele levens, ook van kinderen, zijn hiermee gemoeid. Allemaal mensen op zoek naar een beter en veiliger bestaan.Meer lezen…

Intramurale jeugd-ggz

Bijna vier maanden geleden is zoonlief tijdelijk ergens anders gaan wonen. In deze korte tijd is er veel gebeurd. Het is geenszins gemakkelijk gegaan. Mijn zoontje met angsten, levend in een fantasiewereld, kon niet eens bij opa en oma logeren, laat staan in een huis 80 km van papa en mama vandaan. De laatste vier maanden stonden voor mijn kind in het teken van wennen, aftasten, ‘manipuleren’, boosheid en veel verdriet. Het is met geen pen te beschrijven hoe zwaar het is om je kind, waar je zo vreselijk veel van houdt, los te moeten laten. Hoe zwaar het mij viel toen ik besefte dat ik mijn eigen kind niet kon opvoeden zoals het zou moeten. Ik zou hem nooit kunnen bieden wat hij nodig had. En het blijkt dat hij veel nodig heeft.Meer lezen…

Ritalin te vaak voorgeschreven?

Vorige week waren te gast bij RTL Late Night mijn vriendin Angelique Bergsma en professor en kinder- en jeugdpsychiater Robert Vermeiren. Beide ken ik goed. Van tevoren maakte ik mij erg bezorgd. Medicatie is op dit moment in ons gezin een gevoelig onderwerp, omdat mijn oudste na veel aanvaringen zelf weer op het idee was gekomen om zijn medicatie, in ons geval Risperdal, toch weer in te nemen. En hoe je het wendt of keert, het voelt toch een beetje als falen. Want zoon ging er vanuit dat hij makkelijk zonder kon. Maar de problemen stapelden zich op. Met iedereen. Alles kwam heel heftig binnen en alles nam hij heel persoonlijk.
Meer lezen…

Informatieverwerking voor gevorderden: is filteren van informatie hard nodig?

Janne (15 jaar) zit op een doorsnee donderdagavond op haar kamer televisie te kijken. Ze is aan het zappen, want over een half uur begint haar favoriete programma. Nu is er op dezelfde zender nog het Journaal te zien, maar hier kijkt ze liever niet naar. Ze vindt het saai, en soms ook heftig met bijvoorbeeld die aanslag die net gepleegd is in Parijs. Maar er is niks anders op TV, dus ze kijkt toch naar het NOS Journaal. Voordat Janne het weet, ziet ze beelden van politieagenten die een verwarde man op de grond vasthouden… Blijkbaar is ze ingeschakeld op een liveverslag van een overval die verijdeld wordt… Janne schrikt er behoorlijk van en zapt toch maar snel verder… 
Meer lezen…

Help, het is december!

De kerstversiering staat klaar, Sinterklaas hebben we net achter de rug. En ik lees de inmiddels voorspelbare reacties van ouders van kinderen met ADHD en/of autisme.
Meer lezen…

Begeleiding vs. behandeling in het werken met studenten met autisme

Overschrijd ik de grens tussen begeleiding en behandeling? Deze vraag stel ik mij geregeld in mijn werk als woonbegeleider. In mijn werk ondersteun ik studenten met een autisme spectrum stoornis (ASS) die studeren aan een hogeschool of universiteit. Samen boodschappen doen, een studieplanning maken en het bespreken van lastige sociale situaties zijn taken die bij mijn rol als begeleider horen. Een even grote taak is het psychisch ondersteunen. En daar zit voor mij precies het grijze gebied.
Meer lezen…