Over kinderen, hun psychische problemen, hun ouders en hun behandelaars.

De aanslagen in Brussel en wat die met onze kinderen doen

Vanaf die ochtend, 9.00 uur – Ik word wakker met het bericht vanuit Brussel, een aanslag op het vliegveld. Ik maak mijn oudste wakker met het bericht, en hij zet meteen de televisie aan. De berichten komen hard binnen, zeker nadat bekend wordt dat ook een aanslag gepleegd is op het metrostation Maalbeek.

Meer lezen…

Nieuw Begin

Afgelopen zomer waren mijn man en ik op vakantie. Het ging super met beide kinderen. Ze genoten volop en deden het fantastisch en wij genoten van hun. Ik keek vol trots en bewondering naar mijn jongste en naar mijn oudste. Beide speelde de hele dag buiten, met heel veel kinderen tegelijkertijd. Dit is voor velen wellicht niet bijzonder, maar het is niet altijd zo geweest. Mijn oudste heeft autisme, met veel kinderen tegelijkertijd spelen vond hij vroeger moeilijk. Ik verbaas mij hoe hij hierin gegroeid is, vind het knap van hem.
Meer lezen…

Niet ideaal

Onze zoon was net drie jaar toen hij de diagnose “klassiek autisme en een verstandelijke beperking” kreeg. In de eerste jaren na deze diagnose gingen mijn man en ik eens in de drie maanden samen naar het Centrum Autisme voor ouderbegeleiding. Dat was prettig en gaf ons steun. Even spuien tegen iemand die ‘er’ veel van wist, elkaar horen praten over onze wijzigende toekomstverwachtingen. Natuurlijk praatten we ook samen wel over wat ons bezighield, maar deze gesprekken met een psycholoog/orthopedagoog, luchtten ons op en deden ons goed. We huilden, lachten, en reden weer naar huis. Meer lezen…

Kabouter 2.0

Lang is het stil geweest, maar ik heb niet stilgezeten. En de jongens thuis ook niet. Vooral de jongste is enorm actief. Hij pakt de wereld met twee handen aan en pakt dit cadeautje met plezier uit. Hij geniet van mensen, van sporten en van theater en tv. Ook is hij zijn verslavingen in zo groot mogelijke porties tot zich aan het nemen. 
Meer lezen…

Het grote dilemma van het loslaten

Ik heb een zoon van 23. Hij heeft autisme en een licht verstandelijke beperking en woont begeleid in een kleinschalige woonvoorziening op Ijburg, Amsterdam. Zijn broer (20) woont in hetzelfde appartement. Hij heeft een Wajong en een jobcoach. We moeten hem loslaten. Maar tegelijkertijd kan dat nooit helemaal. We moeten hem zijn zelfstandigheid gunnen, maar die begeleiding op de achtergrond is hard nodig.

Meer lezen…

Op reis met F-ACT Jeugd Twente

“It’s a Journey”, dat waren vrijdag de woorden waarmee onze stagiair Job de evaluatie van zijn leerproces van de afgelopen maanden bij F-ACT Jeugd Twente afsloot. Jong en nog een hele toekomst voor zich. Dat geldt ook voor de jongeren die hij tijdens zijn stage ontmoette, ondanks alle obstakels die zij in hun leven tegenkomen, lukte het hen toch om samen met de teamleden weer een stap in de goede richting te maken. 
Meer lezen…

Specialismen

Een fijne beweging in de jeugd-ggz vond ik het specialiseren in psychiatrische stoornissen en het oprichten van speciale groepen. Kinderen met ADHD worden om heel andere redenen druk dan kinderen met autisme. Er zijn kinderen met hechtingsproblematiek, maar ook slachtoffers van loverboys. Weer andere kinderen hebben depressies, of eetproblematiek. Binnen de ggz zag je groepen voor kinderen met die specifieke problemen, doelgroepen.
Meer lezen…

Stop de eenzijdige discussie omtrent ADHD

Mijn kinderen hebben de diagnose ADHD. Twee jongens met beide hun eigen karakter. Mijn oudste zoon kampt daarnaast ook met een meervoudige ontwikkelingsstoornis binnen het autistisch spectrum. De wereld zoals hoe hij deze beleeft in vergelijking met die van ons is soms ongrijpbaar, soms intrigerend en soms ook erg zorgelijk. Mijn tienjarige heeft te horen gekregen dat hij drugs slikt vanwege de ADHD en drugs zijn eng. En dit is meteen waar mijn zorgen omslaan naar angst. Omdat ik weet wat het betekent als hij (10 jaar) zijn medicatie niet meer durft in te nemen. Mijn ventje vervalt weer terug in het gedrag wat het onmogelijk maakt om hem weer thuis te kunnen laten wonen. Meer lezen…

Schuilen

Mijn zoon slaapt in een tentje. Een bedtent. Het past precies om zijn matras, en geeft hem een geborgen gevoel. Hij vindt het fijn als ik er even bij kom. Gewoon, overdag, even samen zitten. De rits doet hij dicht. Hij fladdert blij met zijn handen. “Mama ook!” “Tent!” En als ik zeg “Gezellig hè?” gilt hij het uit van enthousiasme. Het is heerlijk om hem zo blij te zien, en te voelen dat hij het fijn vindt met mij zo dichtbij. Zo heel erg ‘samen’, in zijn tentje. Schuilen voor alles daarbuiten. De toekomst, de zorgen, de gevaren.

Meer lezen…

De kracht van ervaringsdeskundigheid

(in reactie op de post van Yvonne van Riemsdijk)

Toen mijn kinderen werden opgenomen bij de Bascule was er een nieuwe tendens bezig in de kinder- en jeugdpsychiatrie. Er werd geluisterd naar ouders, naar hun visie, en het meedenken met de behandelplannen werd gestimuleerd. Ik spreek nu over zo’n achttien jaar geleden. De professionals vroegen ouders naar ervaringen en men ging daarover in gesprek.

Meer lezen…

Beoogd doel transitie raakt uit zicht

De transitie was ooit bedacht om de samenwerking in de zorg rondom multi-problem gezinnen te verbeteren en als psychiater in een FACT-jeugdteam, waarin we vooral met multi-problem gezinnen te maken hebben, kon ik een dergelijke doelstelling natuurlijk alleen maar toejuichen. Maar toen kregen we met Sybren te maken. En zijn moeder. En de instanties die over het ouderlijk gezag beslissen.
Meer lezen…

Jeugdhulp, onderwijs en heel veel innovatieve participatie – deel 1

Onlangs heeft in mijn regio een grote onderwijsreus voor speciaal onderwijs laten weten dat zij fors moeten inkrimpen omdat het passend onderwijs, per 1 augustus 2014 officieel ingetreden, nauwelijks nog leerlingen doorverwijst. Velen menen dat het passend onderwijs daarmee ‘dus’ is geslaagd. Anderen, waaronder ik, zijn het hier absoluut niet mee eens. Het passend onderwijs is feitelijk gezien nog maar net begonnen aan zijn ontwikkeling.
Meer lezen…

Over ODD, onderscheiden, advies, vroeger, familie en (h)erkenning – deel 4

Het heeft enige tijd geduurd voordat ik het aandurfde samen met mijn dochter een blog schrijven en online te plaatsen. Ik vond het ook nogal wat: niet alleen gaf ik mensen inkijk in behoorlijk gevoelige informatie over ons gezin, ik vroeg ook nog eens mijn dochter om daar actief aan mee te doen.
Voor kwetsende opmerkingen of negatieve reacties uit onze omgeving maakte ik mij niet zo druk. De houding van sommige mensen op social media baarde mij echter wel wat zorgen.

Deze zorgen bleken gelukkig onterecht. Op een enkele amateurpsycholoog, met het standaard AD(H)D-bestaat-niet riedeltje na, waren de reacties overwegend positief. Vooral de wijze waarop Emely in het leven stond en de wijze waarop ze dit project te lijf ging ontving veel waardering en complimenten.

Vragen kregen we ook. Via telefoon, WhatsApp, Facebook en Twitter. Enkele van die vragen beantwoorden in deze vierde #duoblog.

Meer lezen…