Over kinderen, hun psychische problemen, hun ouders en hun behandelaars.

Alweer een jaar fulltime school in Amerika

Alweer een jaar gaat Alex naar school in Amerika. Een jaar fulltime en volgende maand krijgt hij zijn diploma, volgend jaar gaat hij naar high school. Vol trots bewonder ik het vele werk wat hij mee naar huis heeft genomen. Wie had dit gedacht? In Nederland werd hij niet leerbaar genoemd. Ik kijk naar zijn rekenen (breuken), het opstel dat hij in het Engels heeft geschreven (vergeet niet, toen we uit Nederland verhuisde schreef hij nog niet, ook niet in het Nederlands). Hij heeft hier op voetbal gezeten, basketbal, atletiek, doet mee met het schoolkoor is de schoolmascotte geweest, gaat naar verjaardagsfeestjes en schoolfeesten, doet volgend jaar mee met de school marching band. Allemaal binnen een jaar. Het kan dus wel.

Protest art van Alex

Meer lezen…

Ontwikkelingen in de transformatie jeugdhulp

Kort geleden werd bekend dat bij een aantal gemeenten nogal wat euro’s op de plank blijven liggen die bedoeld zijn voor onder meer jeugdhulp. Soms verklaarbaar. Andere gemeenten komen juist weer geld te kort. Bezuinigen gemeenten te veel op specialistische jeugdhulp, en zetten ze te veel in op laagdrempelige, preventieve zorg? Sommige gemeenten doen het goed. Daar hoor je mijns inziens te weinig over. En dat is jammer, want juist van goede voorbeelden kunnen we leren! In Almere was even de vrees dat er helemaal geen geld voor zorg meer was, omdat de beurs leeg bleek. Daarnaast zijn er veel ontevreden ouders. Meer lezen…

Onverteerbaar

Halverwege maart 2016 kregen wij te horen dat een deel van de zorg voor onze zoon met autisme en een verstandelijke beperking niet meer gegarandeerd kon worden. Hieronder viel ook de logeervoorziening, waar onze zoon net een beetje aan het wennen was. En waarvan wij de vruchten gingen plukken. Want, hoe moeilijk deze stap ook was, het was voor ons gezin hard nodig om af en toe te kunnen bijkomen en opladen. De dingen te kunnen doen die met mijn zoon erbij niet kunnen, een paar nachten goed te kunnen slapen en vooral veel aandacht te kunnen geven aan onze dochter. Meer lezen…

Keuzestress en autisme

Mijn zoon doet een MBO-4-opleiding Detailhandel. Hij wil meer stage lopen en minder in de schoolbanken. Naast zijn twee postwijken op zaterdag liep hij stage bij HEMA. Het filiaal stopte en een stageplek bij het nieuwe filiaal laat op zich wachten. Daarom is zoonlief nu op zoek naar een stageplek. Dat blijkt minder eenvoudig dan gedacht. Op een gegeven moment kwam hij bij Blokker. Daar kreeg hij het aanbod intern een opleiding te volgen. Twee dagen in de week naar school en veel huiswerk. En werk!Meer lezen…

Pokemon Go

Straks komt Jelle, ik kijk even naar buiten en check de buienradar. Jelle op bezoek betekent namelijk naar buiten, drie kwartier lopen, langs Pokestops, Pokegyms en samen eieren uitbroeden. Soms vangen we een Magikarp of een Pidgey, niets bijzonders. Hoewel ik laatst een Ponyta had uitgebroed, dat leverde me een klein glimlachje van Jelle op. Mocht u na het lezen van bovenstaande geen idee hebben waar dit op slaat, dan heeft u de afgelopen periode hoogstwaarschijnlijk onder een steen geleefd. Jelle en ik, we spelen Pokemon Go. 
Meer lezen…

18 plus maar het stopt niet

Veel generatiegenoten met kinderen in onze leeftijd (21 en 23 jaar) gaan van een tweede leven genieten. Nog op wereldreis, de favoriete band achterna reizen, een camper aanschaffen… Sommigen worden opa en oma, ook een heel ander leven. Oppassen, lopen met de kleine door het bos. Ik deel graag hun foto’s op social media. Bijvoorbeeld van het kleintje in een jurkje dat ik heb gebreid. Ik geniet van hun geluk.Meer lezen…

Passend onderwijs: te mooi om waar te zijn?

Sander Dekker is er helemaal vol van: Passend onderwijs, dé oplossing voor alle problemen waarbij kinderen optimaal kunnen presteren tegen veel lagere kosten. In theorie is de Wet Passend onderwijs een briljant idee: ieder kind krijgt een opleiding op maat, daarbij rekening houdend met de achtergrond en de bagage van het kind zelf. De praktijk blijkt in vele gevallen verre van ideaal te zijn. 
Meer lezen…

Mantelzorg

Nu steeds meer verlangd wordt van de Participatiesamenleving is er gelukkig steeds meer aandacht voor mantelzorg. Niet altijd positief. Veel mantelzorgers geven aan onvoldoende ondersteund te worden en overbelast te zijn. 
Meer lezen…

Wat doen ze in Amerika nou anders als het op passend onderwijs aankomt?

Dit is de vraag die mij steeds wordt gesteld. De vraag is niet in één zin te beantwoorden. Gelukkig maar, want dat zou impliceren dat passend onderwijs makkelijk te implementeren is. Ook hier is passend onderwijs een kwestie van afwegen, overleggen, hoop, kansen, mogelijkheden, maar vooral ook een kwestie van doen. 
Meer lezen…

Hoe het was om niet naar school te gaan

Hallo, ik ben Alex en ik heb autisme en vandaag ga ik jullie vertellen hoe het voor mij was om niet naar school te gaan. Vandaag ga ik vertellen hoe het voor mij was om een thuiszitter te worden.
Meer lezen…

De aanslagen in Brussel en wat die met onze kinderen doen

Vanaf die ochtend, 9.00 uur – Ik word wakker met het bericht vanuit Brussel, een aanslag op het vliegveld. Ik maak mijn oudste wakker met het bericht, en hij zet meteen de televisie aan. De berichten komen hard binnen, zeker nadat bekend wordt dat ook een aanslag gepleegd is op het metrostation Maalbeek.

Meer lezen…

Nieuw Begin

Afgelopen zomer waren mijn man en ik op vakantie. Het ging super met beide kinderen. Ze genoten volop en deden het fantastisch en wij genoten van hun. Ik keek vol trots en bewondering naar mijn jongste en naar mijn oudste. Beide speelde de hele dag buiten, met heel veel kinderen tegelijkertijd. Dit is voor velen wellicht niet bijzonder, maar het is niet altijd zo geweest. Mijn oudste heeft autisme, met veel kinderen tegelijkertijd spelen vond hij vroeger moeilijk. Ik verbaas mij hoe hij hierin gegroeid is, vind het knap van hem.
Meer lezen…

Niet ideaal

Onze zoon was net drie jaar toen hij de diagnose “klassiek autisme en een verstandelijke beperking” kreeg. In de eerste jaren na deze diagnose gingen mijn man en ik eens in de drie maanden samen naar het Centrum Autisme voor ouderbegeleiding. Dat was prettig en gaf ons steun. Even spuien tegen iemand die ‘er’ veel van wist, elkaar horen praten over onze wijzigende toekomstverwachtingen. Natuurlijk praatten we ook samen wel over wat ons bezighield, maar deze gesprekken met een psycholoog/orthopedagoog, luchtten ons op en deden ons goed. We huilden, lachten, en reden weer naar huis. Meer lezen…