Over kinderen, hun psychische problemen, hun ouders en hun behandelaars.
Yvonne van Riemsdijk

About Yvonne van Riemsdijk

zweeft vaak in het niemandsland tussen professional en ervaringsdeskundige | is betrokken en bevlogen, maar ook kritisch en niet politiek correct | heeft brede ervaring in de (kinder- en jeugd)psychiatrie en kindergeneeskunde | strijdt voor hervormingen, met name in de kinder- en jeugdpsychiatrie | sport, leest, en struint graag door de natuur| heeft drie volwassen zoons

Het pgb, weg ermee!

In 1996 werd het welbekende persoonsgebonden budget ingevoerd. Geheel in lijn met de marktwerking en onze vercommercialiseerde samenleving, kregen patiënten en hun naasten de regie over hun eigen zorg en werden zij tevens een soort zelfstandig ondernemer. Dat massa’s mensen hier inmiddels van gebruik maken is logisch. Wanneer je als overheid de zorg tot op het bot uitkleedt, zorgverleners alleen zorg mogen verlenen in strakke schema’s en afgepaste uren, en je zieken aan de onderkant van het financiële bestaan laat bungelen, dan creëer je als vanzelf een monster dat bijna niet meer terug in zijn hok te krijgen is.

Meer lezen…

Ervaringsdeskundigen: nuttig, schadelijk of hype?

Er waait een nieuwe, stormachtige wind door de (kinder- en jeugd-) psychiatrie: het is de wind van ervaringsdeskundigen. Wat ooit begon met een licht briesje voor meer zeggenschap voor patiënten en resulteerde in cliëntenraden, is uitgemond in een tsunami van ervaringsdeskundigen en ervaringswerkers. Wat ooit begon met serieus luisteren naar ervaringsdeskundigen om zo de zorg en behandeling op een hoger plan te tillen, is verworden tot een bijna niet meer te stuiten inbreng en macht van ervaringsdeskundigen. Ook (kinder- en jeugd-)psychiatrische instellingen en academische centra tuimelen de laatste jaren bijna over elkaar heen met het verkondigen van dit nieuwe evangelie, want ervaringsdeskundigen: die lijken ineens het antwoord te zijn op heel veel problemen.
Meer lezen…

Alsjeblieft: stop met het labelen en medicaliseren van kinderen

Het is 2015 en we leven in een wereld waarin deskundigen kinderen aan de lopende band psychiatrisch labelen. Veel kinderen krijgen niet alleen te horen dat ze een psychiatrische stoornis hebben, maar ook het onjuiste verhaal dat ze een hersenstoornis hebben, dat hun hersenen kleiner zijn, dat ze een neurobiologische stoornis hebben, hun hersenen anders werken of dat zij “stofjes” missen. Terwijl er voor geen enkele psychische stoornis een biologische test is en wetenschappers elkaar al jarenlang voortdurend tegenspreken, lijken deskundigen het toch volkomen acceptabel en ethisch verantwoord te vinden om kinderen in een medisch model te persen en ze op te zadelen met ernstige ziektebeelden. Dat dit enorm schadelijk is voor deze kinderen, daarvan ben ik overtuigd. Net als dat ik er overigens van overtuigd ben dat de meeste deskundigen zich niet of nauwelijks bewust zijn van de schade die zij hiermee aanrichten, dat zij meestal enorm betrokken zijn bij kinderen, en dat zij kinderen en jongeren vaak met de beste bedoelingen medicaliseren.
Meer lezen…

De ADHD-epidemie: een probleem van ons allemaal

Al jarenlang is het volstrekt normaal om kinderen met gedrags- en concentratieproblemen direct door te verwijzen naar de kinder- en jeugdpsychiatrie. Zowel deskundigen als ouders zijn het eens: een combinatie van specialistische hulp en een multidisciplinair team is het beste voor het kind. Nu er steeds meer geluiden uit de samenleving komen om een andere koers te gaan varen is er een soort lobby ontstaan van ouders en professionals om kinderen toch vooral te laten diagnosticeren en medicatie te geven. Dit terwijl kinderen die hyperactief en ongeconcentreerd zijn en hierdoor problemen ondervinden, ook goed geholpen kunnen worden met hulp op een ‘lager’ niveau.
Meer lezen…

Kinder- en jeugdpsychiaters strijden niet met open vizier

De kinder- en jeugdpsychiatrie maakt zware tijden door. De transitie naar de gemeenten, de eigen bijdrage voor kinderen die opgenomen zijn, er lijkt maar geen einde aan te komen. Het is dan ook volkomen begrijpelijk dat betrokken professionals (en ouders) strijden om nieuwe wetten en maatregelen van tafel te krijgen. Kinder- en jeugdpsychiaters bedienen zich echter steeds meer van een “het doel heiligt de middelen”-strategie. Met het einddoel in zicht lijkt alles geoorloofd, of het nu zuiver is of niet.
Meer lezen…

Het wangedrag van ouders op sociale media en daarbuiten

Al enige tijd zijn er veranderingen te bespeuren in het gedrag van ouders van kinderen met ADHD en ASS op sociale media. Waar zij voorheen vooral steun hadden aan elkaar en informatie uitwisselden over de stoornissen en problematiek van hun kinderen, lijken velen van hen zich tegenwoordig alleen nog maar bezig te houden met het bestrijden van de visie van andersdenkenden. De methodes die ze daarvoor hanteren en het bijbehorende taalgebruik zijn inmiddels zo berucht dat geen weldenkend mens zich nog wil branden aan een discussie of een gewone conversatie over ADHD en autisme. De dappere eenling die (per ongeluk) toch een poging waagt wacht direct een groepsaanval en een complete virtuele lynchpartij.
Meer lezen…

De KanjerKetting in de kindergeneeskunde: goedbedoeld maar ondoordacht ingevoerd

In de kindergeneeskunde werken professionals met de zogeheten KanjerKetting. Deze ketting, bedoeld als beloningssysteem en wegwijzer voor kinderen met kanker tijdens de zware behandeling, is ontwikkeld door de Vereniging Ouders Kinderen en Kanker. Ongetwijfeld zullen de intenties om deze ketting te introduceren goed geweest zijn. Wat echter op het eerste gezicht misschien hartverwarmend is en pedagogisch verantwoord lijkt te zijn, kan wel eens een heel andere uitwerking hebben op zieke kinderen.

Meer lezen…

Brief aan mijn zoon: het spijt me.

Lieve zoon,

Ik schrijf je deze brief omdat ik spijt heb, spijt van zoveel dingen. Hoewel we het er al zo vaak over gehad hebben, we alles al tientallen keren uitgediept hebben en jij mij niets (meer) verwijt, vind ik toch dat ik dit moet doen. Als een soort ode aan jou en je broers, maar vooral ook voor degenen die deze brief zullen lezen. Omdat er zoveel mis is gegaan. Fouten die gemaakt zijn door mijzelf, maar nog veel meer door professionals. Professionals die zich alleen nog maar op stoornissen en ‘hersenafwijkingen’ van het kind lijken te focussen.

Meer lezen…

Rooming-in en doorlopend bezoek in de kindergeneeskunde mist zijn doel en heeft nadelige gevolgen (deel 2)

Doorlopend bezoek van ouders in de kindergeneeskunde is al jaren gebruikelijk. Deskundigen gaan ervan uit dat hiermee de psychische schade voor een kind aanzienlijk wordt beperkt. Dat hierdoor juist op een ander vlak weer schade ontstaat lijkt over het hoofd gezien te worden. Kritiek op het doorlopend bezoek of rooming-in is bijna als vloeken in de kerk. Vooral professionals durven nauwelijks kritiek te uiten. Bang om ouders en zieke kinderen te kwetsen.Meer lezen…

Rooming-in en doorlopend bezoek in de kindergeneeskunde mist zijn doel en heeft nadelige gevolgen (deel 1)

In de kindergeneeskunde wordt al lange tijd gewerkt met het zogenaamde rooming- in. Dit houdt in dat een van de ouders blijft slapen bij hun zieke kind in het ziekenhuis in een bed naast dat van hun kind. Deskundigen zijn van mening dat het goed is voor een kind wanneer ouders zoveel mogelijk bij hun kind in het ziekenhuis verblijven. Dat dit ook nadelige gevolgen kan hebben lijkt niemand te willen zien.Meer lezen…

Diagnose, stoornissen en behandeling. Een andere weg.

Begin 1997 was mijn zoon 11 jaar oud toen een korte poliklinische behandeling, een ernstige crisis, een spoedopname en een intensieve behandeling van anderhalf jaar elkaar opvolgden. De diagnose: ADHD, PDD-NOS, Gilles de la Tourette en LVG. Na de opname wilde ik mijn zoon beslist thuis laten wonen, ondanks dat het behandelteam van mening was dat dit waarschijnlijk niet zou gaan lukken. De prognose was slecht: hij zou altijd van zijn ouders en van de hulpverlening afhankelijk blijven. Hij zou nooit een normaal sociaal leven kunnen hebben, nooit zelfstandig kunnen wonen en nooit kunnen werken in een reguliere baan. Kortom, een rampscenario!Meer lezen…