Over kinderen, hun psychische problemen, hun ouders en hun behandelaars.
Wim Gorissen

Over Wim Gorissen

directeur effectiviteit en vakmanschap bij het Nederlands Jeugdinstituut | roeier | sociaal-geneeskundige (arts M&G) | liefhebber van chocolade en van Latijns-Amerikaanse en klassieke muziek | getrouwd en twee volwassen kinderen

Expertise én vakmensschap nodig in de eerstelijns jeugdhulp

Recentelijk bezocht ik de conferentie ‘Van wijk tot wetenschap’. Die had als thema hoe de kennis uit met name de kinder- en jeugdpsychiatrie beter beschikbaar kan worden gemaakt voor de mensen die in de eerste lijn van de jeugdhulp werken met kinderen en gezinnen; vaak medewerkers van wijkteams jeugd. 
Meer lezen…

Maatwerk is niet mogelijk zonder protocollen

De laatste tijd is er veel discussie over de vermeende tegenstelling tussen protocollair werken en zorg op maat. Bij wijkteams jeugd, bij wethouders, en ook bij professionals in de jeugdzorg en de jeugd-ggz. De angst is dat medewerkers die bijvoorbeeld met complexe problematiek bij gezinnen werken, gedwongen worden zich aan protocollen of richtlijnen te houden terwijl kinderen en ouders net bij iets anders gebaat zijn. Dat merkte ik al toen ik nog als Directeur Zorg in de jeugd-ggz werkte in de discussie over de zorgprogramma’s. En ik zie hetzelfde nu ik bij het Nederlands Jeugdinstituut werk over bijvoorbeeld de richtlijnen jeugdhulp en jeugdbescherming.
Meer lezen…

Evidence-based practice: gewoon doen wat werkt!

Ik ben een fervent pleitbezorger van de evidence-based practice in de jeugd-ggz en in de brede jeugdhulp. Regelmatig constateer ik dat mensen het beeld hebben dat evidence-based zou inhouden dat je alleen werkt op basis van wetenschappelijke kennis; en dat je dan bijna niets meer zou kunnen doen. In deze post wil ik duidelijk maken dat dat juist niet het geval is. De kern is dat “evidence” niet hetzelfde is als “proof”; twee woorden die in het Engels een totaal verschillende betekenis hebben, maar in het Nederlands vaak slordig allebei worden vertaald als “bewijs”. Evidence-based werken is eigenlijk niet meer dan gewoon doen wat werkt.

Meer lezen…

Wachtlijsten: simpel? Neen!

Sinds de transitie van de jeugdhulp naar de gemeenten is de aandacht voor wachtlijsten en wachttijden toegenomen. Zowel in de media als bij de inkopers en de aanbieders van zorg. De discussie over wachtlijsten gaat uit van een simpel concept: een kind wacht op zorg – en dat is ongewenst. Toch is de werkelijkheid complexer dan dat; en de oplossing ook.
Meer lezen…

Marathonroeien en de kinder- en jeugdpsychiatrie

Naast mijn drukke baan maak ik graag tijd voor mijn sportieve hobby: het roeien. Het is goed voor mijn lijf en mijn geest om me op zaterdagochtend met een ploeg ‘jongens’ helemaal leeg te roeien. En een paar keer per jaar roei ik een marathon: een langeafstandswedstrijd over minimaal 50 kilometer. Dat werkt erg goed tegen de stress van het werk en is ook gewoon erg leuk. En het biedt als metafoor een goede inspiratie voor mijn dagelijks werk: alleen wie niet opgeeft haalt de finish.

Meer lezen…

All quiet, all well?

De transitie van de kinder- en jeugdpsychiatrie naar de gemeenten is twee maanden oud. Na een stroom aan eerst protesten en later zorgen lijkt het nu betrekkelijk stil aan het front. Betekent dit dat alles nu onverwacht goed gaat? Alle aandacht voor de transitie jeugdzorg vorig jaar heeft er toe geleid dat er inderdaad veel goed gaat. Maar er zijn ook nog wel veel zorgen en hoofdbrekens. Toch houden we moed!

Meer lezen…

Dagbehandeling in kinder- en jeugdpsychiatrie uit de tijd?

Dagbehandeling is een relatief kostbare vorm van behandeling die in de kinder- en jeugdpsychiatrie de laatste jaren veel wordt toegepast als alternatief voor een klinische opname. Omdat dagbehandeling relatief dure zorg is, staat deze bij de inkoopgesprekken met zorgverzekeraars en nu ook met gemeenten, voortdurend onder druk. De ontstaansgeschiedenis als opnamevervangende dagbehandeling lijkt daarbij vaak te worden vergeten. Bij de transitie van de jeugd-ggz naar de gemeenten vervalt bovendien het “medisch taxivervoer” en komt er nog een eigen bijdrage voor het “verblijf zonder overnachting”, wat voor extra kosten zorgt bij ouders. De vraag is of dagbehandeling nog wel financierbaar is en hoe snel we nieuwe alternatieven kunnen bedenken.
Meer lezen…

Ouder- en kindteams en de specialistische jeugd-ggz

De transitie van de jeugd-ggz naar de gemeenten vindt over een dikke twee maanden plaats. Belangrijk onderdeel van het nieuwe jeugdhulpstelsel zijn de lokale jeugdteams die gemeenten installeren. Elke gemeente doet dat een beetje anders, maar de kern is dat preventieve zorg voor jeugd (bijvoorbeeld opvoedingsondersteuning, jeugdgezondheidszorg) en de lichtere vormen van jeugdzorg, jeugd-LVB en jeugd-ggz, geïntegreerd op bijvoorbeeld wijk- of dorpsniveau worden georganiseerd. In de stadsregio Amsterdam gebeurt dat in de vorm van ouder- en kindteams (OKT’s). De specialistische vormen van jeugdhulp, waaronder de specialistische jeugd-ggz, worden ingekocht bij gespecialiseerde instellingen, zoals de Bascule. Als instelling voor specialistische jeugd-ggz worstelden we met de vraag hoe we onze relatie met die OKT’s moesten vormgeven.
Meer lezen…

Wanhoop en hoop: de transitie in de praktijk van de Bascule

Als directeur zorg bij de Bascule voel ik nu al dagelijks de gevolgen van de transitie van de jeugd-ggz. Een ingrijpend proces, omdat we nu bijvoorbeeld met veel meer financiers dan eerst moeten onderhandelen. Het is nu eind september 2014 en de onderhandelingen lopen nog, wat tot veel onzekerheid leidt. Je wordt er soms moedeloos van, maar weet tegelijkertijd dat dat niet kan, omdat je de zorg voor de kinderen veilig moet stellen. Als een Baron van Münchhausen trekken we onszelf dan weer uit het moeras. Meer lezen…