Over kinderen, hun psychische problemen, hun ouders en hun behandelaars.
Jolanda van der Meer

Over Jolanda van der Meer

senior beleidsmedewerker transitie en transformatie jeugd-ggz | neuropsycholoog | gepromoveerd op onderzoek naar ADHD en ASS | reislustig & werklustig | geniet van discussiëren, dansen en lezen | wars van (maatschappelijke) onverschilligheid

Wat kost een kind met ernstige psychische problemen?

Wat kosten alleenstaande minderjarige asielzoekers? Wat kost een gevangene? Wat kost mijn dikke buurman? Wat kost een hooligan? De Rekenkamer, een favoriet televisieprogramma van mij, heeft het allemaal al eens voorgerekend. Aan de vraag ‘Wat kost een kind met ernstige psychische problemen?’ heeft De Rekenkamer zich nog niet gewaagd. Misschien moet ik dit maar eens als kijkersvraag insturen.
Meer lezen…

Het nut van de nooduitgang

De overheid bindt de strijd aan met medicalisering. Demedicalisering is een hoofddoel van de stelselwijziging. We denken te snel in medische termen over het ‘normaal menselijk bestaan’ en gaan te makkelijk met onze kinderen naar de specialist. Sommige professionals zijn het met de overheid eens. Is er sprake van een inflatie van psychische diagnoses en medicalisering van normaal gedrag? En zo ja, hoe lossen we dat op?

Meer lezen…

Landelijk samenwerken, lokaal innoveren in 2015

Er is in 2014 enorm veel gebeurd om het nieuwe jeugdstelsel goed door te voeren. Waar veel organisaties voor kinder- en jeugdpsychiatrie en gemeenten elkaar 10 maanden geleden nog argwanend aankeken, zijn inmiddels mooie samenwerkingsverbanden ontstaan. En landelijk wordt er hard gewerkt aan een kennisagenda, om ook in het nieuwe jeugdstelsel de beste zorg voor kinderen te kunnen bieden.

Meer lezen…

Destigmatiseren door met z’n allen te transformeren

De verschillen tussen kinderen met een diagnose zijn dezelfde als de verschillen tussen kinderen zonder een diagnose. Dat is een van de belangrijkste destigmatiserende resultaten die ik in mijn proefschrift beschrijf. Wat in de maatschappij als ‘gek’ wordt gezien, wijkt dus niet zo gek veel af van dat wat we als ‘normaal’ beschouwen. Anders gezegd; het verschil tussen kinderen met een stoornis is geworteld in de verschillen tussen kinderen zonder een stoornis. Tijdens de proefschriftverdediging heb ik geprobeerd uit te leggen wat de consequenties van deze bevinding kunnen zijn. Ik pleitte toen voor een verrijking van het onderwijs. Natuurlijk zijn het ontwikkelen van voldoende reken- en taalvaardigheid van cruciaal belang om mee te kunnen draaien in de maatschappij. En ook creatieve vakken, aardrijkskunde, geschiedenis en gymnastiek zijn onontbeerlijk. Toch zou ik graag zoiets als ‘vaardigheid in het omgaan met diversiteit’ aan het curriculum willen toevoegen. Meer lezen…

Welke kennis over jeugd-ggz is beschikbaar voor gemeenten?

Gemeenten hebben de ambitie om vanaf 1 januari 2015 de benodigde zorg te bieden aan jongeren die dat nodig hebben. Grosso modo zijn ze momenteel druk bezig met het regelen van de zorgcontinuïteit, het opstellen van modelverordeningen, het organiseren van de toegang tot jeugdhulp en het integriteitsbeleid. Processen die nu alle energie vergen. In een volgend stadium moet helder worden welke inhoudelijke kennis over jeugd-ggz gemeenten nodig hebben om kwalitatief hoogwaardige psychische hulpverlening te bieden. Kennis waaraan het hechte en uitgebreide netwerk van experts en ervaringsdeskundigen van het Kenniscentrum Kinder- en Jeugdpsychiatrie al jarenlang bijdraagt. Op welke manieren kan het Kenniscentrum met kennis over jeugd-ggz gemeenten in het volgende stadium van de transitie en transformatie ondersteunen?
Meer lezen…

(On)gelijkheid in de transitie en transformatie jeugdhulp

Een veelgehoord punt van kritiek op de aanstaande stelselwijziging in de jeugdhulp is dat willekeur kan ontstaan. Elke gemeente kan zijn eigen regels maken, met verschillen in zorgkwaliteit tot gevolg. Hoe zorgelijk is het, wanneer Nijmeegse kinderen het met een ander zorgaanbod moeten stellen dan hun Groningse lotgenoten? Meer lezen…