Over kinderen, hun psychische problemen, hun ouders en hun behandelaars.
Angelique Bergsma

Over Angelique Bergsma

moeder van twee jongens | gek op paarden | maatschappelijk betrokken | actief voor o.a. Balans, Per Saldo en Platform Verontruste Ouders | heel blij met adhd-magazine SUZAN!¡ | pikt graag terrasje met vriendinnen

Stop de eenzijdige discussie omtrent ADHD

Mijn kinderen hebben de diagnose ADHD. Twee jongens met beide hun eigen karakter. Mijn oudste zoon kampt daarnaast ook met een meervoudige ontwikkelingsstoornis binnen het autistisch spectrum. De wereld zoals hoe hij deze beleeft in vergelijking met die van ons is soms ongrijpbaar, soms intrigerend en soms ook erg zorgelijk. Mijn tienjarige heeft te horen gekregen dat hij drugs slikt vanwege de ADHD en drugs zijn eng. En dit is meteen waar mijn zorgen omslaan naar angst. Omdat ik weet wat het betekent als hij (10 jaar) zijn medicatie niet meer durft in te nemen. Mijn ventje vervalt weer terug in het gedrag wat het onmogelijk maakt om hem weer thuis te kunnen laten wonen. Meer lezen…

Jeugdhulp, onderwijs en heel veel innovatieve participatie – deel 2

Mijn zoontje van tien jaar ontvangt anderhalf uur onderwijs per week, binnenkort zelfs twee uur. Een prachtige ontwikkeling voor kinderen als hij. De toekomst is erg onzeker omdat ik inmiddels het vermoeden krijg dat hij langer intern moet blijven omdat het onderwijs bij hem thuis niet meer aansluit aan zijn behoefte. Met een beetje meer liefde en aandacht (en ja, dat kost ook geld) komt ook dit kind veel beter tot ontplooiing. Maar waar kunnen wij dit plekje eigenlijk kunnen vinden?
Meer lezen…

Jeugdhulp, onderwijs en heel veel innovatieve participatie – deel 1

Onlangs heeft in mijn regio een grote onderwijsreus voor speciaal onderwijs laten weten dat zij fors moeten inkrimpen omdat het passend onderwijs, per 1 augustus 2014 officieel ingetreden, nauwelijks nog leerlingen doorverwijst. Velen menen dat het passend onderwijs daarmee ‘dus’ is geslaagd. Anderen, waaronder ik, zijn het hier absoluut niet mee eens. Het passend onderwijs is feitelijk gezien nog maar net begonnen aan zijn ontwikkeling.
Meer lezen…

Intramurale jeugd-ggz

Bijna vier maanden geleden is zoonlief tijdelijk ergens anders gaan wonen. In deze korte tijd is er veel gebeurd. Het is geenszins gemakkelijk gegaan. Mijn zoontje met angsten, levend in een fantasiewereld, kon niet eens bij opa en oma logeren, laat staan in een huis 80 km van papa en mama vandaan. De laatste vier maanden stonden voor mijn kind in het teken van wennen, aftasten, ‘manipuleren’, boosheid en veel verdriet. Het is met geen pen te beschrijven hoe zwaar het is om je kind, waar je zo vreselijk veel van houdt, los te moeten laten. Hoe zwaar het mij viel toen ik besefte dat ik mijn eigen kind niet kon opvoeden zoals het zou moeten. Ik zou hem nooit kunnen bieden wat hij nodig had. En het blijkt dat hij veel nodig heeft.Meer lezen…

Big bang voelbaar nog vóór de transitie is gestart

Het is nu december 2014. Het is de maand dat ik, al dan niet tijdelijk, mijn zoontje van 9 veel te vroeg los heb moeten laten. Een kind dat het merendeel van zijn leventje in een fantasiewereld leeft. Het kind dat reeds de consequenties ondervindt van de vergaande bezuinigingen binnen de zorg in ons land. Meer lezen…

Een diagnose is normaal als je anders mág zijn

Al lange tijd probeer ik mijn standpunt duidelijk te maken wanneer het gaat om de discussie rondom ADHD. Inmiddels lijkt deze zijn schaamte voorbij te gaan. Er gaat een sterk generaliserende werking vanuit. Mensen, probeer nu eens allemaal een pas op de plaats te maken en ga terug naar de essentie. Laten we opnieuw en met een frisse blik gaan kijken naar waar we nu staan. Willen we niet allemaal hetzelfde? Een diagnose met passende behandeling waar deze onontbeerlijk is en (lichte) ondersteuning met passende behandeling waar deze mogelijk is. Willen we samen een transformatie succesvol maken, dan is het zeer onverstandig om elkaar de eigen wil en visie op te leggen. Veel vruchtbaarder is het om compromissen te sluiten met gezond verstand en de wil om naar elkaar te luisteren.
Meer lezen…

Ik en mijn onzichtbare ADHD

Ik ben en blijf anders. En ik vind dat oké. Veel mensen in mijn omgeving zullen nu waarschijnlijk zeggen dat zij mij helemaal niet anders vinden. En daar zit nu precies waar ik voor vecht: het onzichtbare. Het onzichtbare, mijn ADHD, zit namelijk in mijn hoofd en ik krijg het er niet uit. Ik beteugel het met medicatie, dán gaat het beter. Maar ik zal altijd anders blijven. Gelukkig maar, want het geeft een zeker bite aan mijn leven.

Meer lezen…

Sociale domein: internetabonnement of vervoer voor behandeling?

Hoe ga ik het vanaf 1 januari 2015 redden nu vrijwel álle regelingen voor tegemoetkomingen in de zorg en de laagste inkomens komen te vervallen? Zoals het er nu naar uitziet is het nog maar afwachten of en hoe ik op termijn de zorgafspraken voor mijn zoontje kan inlossen. Als blijkt dat mijn zoontje in een volstrekt andere provincie wel die specifieke zorg kan krijgen die hij nodig heeft, hoe zal ik de intensieve samenwerking met de hulpverleners dan kunnen handhaven? Mijn financiën zijn nu al vaker een rommeltje doordat ik eerst de vervoerskosten moet voorschieten. Meer lezen…

Het sociale domein en justitieel recht: samenhang en samenwerking

Een aantal maanden geleden ontving ik een verzoek van de Eigen Kracht Centrale. Men had grote zorgen bij een gezin waarbij ernstige psychische problematiek en drugsgebruik resulteerden in huiselijk geweld. De verantwoordelijke voor dat geweld heeft daarvoor een poos in detentie over zijn daden kunnen nadenken. Hulpverleners vingen de overige gezinsleden zorgvuldig op. Een goed en nauw samenwerkend team van professionals van diverse instanties heeft het gezin in haar kracht terug kunnen zetten. Men zette een netwerk rond het gezin op, zodat het huishouden op de rit bleef, de administratie terug op orde kwam, de oudste verder kon met naschoolse activiteiten en een nieuw toekomstperspectief vorm kon krijgen.Meer lezen…

Gemeente en inwoners, aan het werk!

We zitten niet stil. Met nog veel openstaande vraagstukken in de uitvoering van het nieuwe beleid binnen het gehele sociale domein, zijn veel ouders begonnen met contacten te leggen met hun gemeente. De pas aangenomen nieuwe Jeugdwet heeft de kinderen om wie het gaat mét hun ouders op grote afstand gezet. De beleidsvrijheid van gemeenten zorgt er namelijk voor dat ouders ieder hun eigen strategie moeten bedenken in hun lobby voor waarborging en continuïteit voor goede zorg en passend onderwijs. Hierdoor is adequate onderlinge afstemming lastig. Belangrijk is dat iedere gemeente een goed ingevoerde belangenbehartiger of particuliere vertegenwoordiging heeft voor meedenken over de Jeugdwet.Meer lezen…

Als alles anders gaat

De regelmatige lezer van mijn bijdragen op deze website weet dat mijn kinderen beide een GGZ-dossier hebben. Wat veel mensen in Nederland niet weten, is de impact van psychische problematiek op het gezin, haar omgeving, en vooral op het kind zelf. Dat alles niet vanzelf gaat binnen gezinnen is overal. Ouders en opvoeders moeten er vaak hard voor werken om hun kroost voldoende zelfstandig en welopgevoed een zetje richting maatschappij te duwen. Meestal lukt dat ook aardig. En heimelijk kloppen we onszelf allemaal stiekem op de borst.Meer lezen…

Word je ziek? Heb je pech!

Onlangs heeft het College Voor Zorgverzekeringen (CVZ) een advies uitgebracht aan minister Schippers. In dit advies staat niet een definitie van een ziektelast omschreven, maar de bepaling dat aandoeningen als ADHD, astma, acute urineweginfecties en longontsteking zich in de categorie Lage ziektelast bevinden. Daardoor lopen we het risico dat behandelingen hiervoor uit het basispakket verdwijnen en kinderen uit minder rijke gezinnen verstoken blijven van zorg.

Meer lezen…

Krappe schoenen, Passend Onderwijs – deel 2

Al sinds de eerste dag dat ons oudste kind naar school gaat, komt hij uiterst boos en agressief thuis. Zodra hij na schooltijd één voet op de deurmat zet, gaan de wenkbrauwen omlaag en komen de meest onzalige woorden en dito bedreigingen uit zijn mond. Voor ons als ouders werd het steeds meer duidelijk dat het aantal uren, de geluiden en andere prikkels op school hem overweldigen.Meer lezen…