Over kinderen, hun psychische problemen, hun ouders en hun behandelaars.

Is er iemand die naar me luistert?!

Er heeft al heel veel niet gewerkt, de hulpverlening heeft zich opgestapeld, alle mogelijke hulp is ingezet. De problemen in het gezin zijn moeilijk te overzien. Wat is nu de kip of het ei, en waar te beginnen in een wirwar van psychiatrische diagnoses in het gezin?

Dat vraagt om creativiteit en buiten de kaders denken. Uitgaan van wat er al wel werkt, aansluiten bij de jongeren en het gezin. En kleine, echt heeeele kleine stapjes, die niemand voor mogelijk houdt. Want ja, het kan altijd kleiner en dus haalbaarder! Omdenken en het samen doen, in de eigen leefomgeving. En zo veel en vaak als nodig is. Moeten we 15 keer aanbellen voordat er een deur open gedaan wordt, dan staan we elke dag een keer voor de deur, 15 dagen lang.

De allereerste keer

Mijn eerste cliënt bij het F-ACT-team kind en jeugd was Sanne, een meisje van 15 jaar. In het kennismakingsgesprek, toen ik vroeg wat haar verwachtingen waren en wat ze graag wilde in de toekomst, zei ze: “Ga alsjeblieft niet praten over grote doelen die ik moet halen, en kom alsjeblieft niet bij me thuis en me dwingen om me aan afspraken en structuren te houden die ik toch niet kan waarmaken. Maar luister naar me, probeer me te begrijpen. En kijk in hele kleine haalbare stapjes met me mee hoe het beter kan gaan.” En zo leer ik elke dag weer bij in dit vak, want wat een eigen-WIJS-heid van dit meisje!

Spijbelen en blowen

Zo leer ik ook van Stan. Stan komt al ruim een jaar niet meer het huis uit. Hij is bleek, eet weinig en gamet de hele dag op zijn zolderkamer. Stan startte met 3 VWO, haalde altijd goede cijfers op de basisschool. Maar sinds school meer van hem vraagt op het gebied van plannen, organiseren en zelfstandigheid op zowel cognitief als sociaal gebied, is er langzaam meer schooluitval. Het begon met spijbelen en eindigde in blowen op zijn kamer. Hij barricadeert de deur, niemand mag binnenkomen. Anderhalf jaar proberen verschillende hulpverleners Stan weer naar school te krijgen.

Verschillende sokken

Daar zitten we dan, aan de koffie aan de eettafel, in een huis dat geurt naar Surinaamse rijsttafel. Of ik even mijn schoenen uit wil doen, vraagt zus als ik binnenstap. Geen probleem, ook niet erg dat ik twee verschillende sokken aan heb, daar lachen we dan om en het ijs is gebroken. Iedereen kijkt me met grote ogen aan, want Stan zit aan tafel. Het is maar afwachten hoe hij reageert, of hij niet ontploft en naar boven rent. Aan het einde van het gesprek, 50 minuten later, zit Stan er nog steeds, rechtop, lachend. Iedereen is verbaasd.

Samen gamen

We gamen eerst samen, praten over Fortnite en bakken daarna beneden een cake. Oh jee, de suiker vergeten, even samen naar de winkel. Waar zat je nu op school? Even spieken samen. Na 3 maanden zit Stan weer op school. Met vallen en opstaan, dat wel. We zijn er nog lang niet, zeker niet. Maar Stan voelt zich gehoord. Stan blijkt overduidelijk autisme te hebben en is langdurig overvraagd. Door zijn verbale intelligentie werd hij door iedereen overschat.

App-contact

Dan is er ook Helen. Helen is 17 jaar en praat niet, laat geen hulpverlening toe. Helen automutileert, heeft suïcidale gedachten en eet niet meer. Vroeger was ze vrolijker en praatte ze wel. Ze gaat nu niet meer naar school. Doordat Helen niet praat en niet komt opdagen op afspraken met de reguliere hulpverlening, is er geen goed zicht op wat er aan de hand is. Het gevolg is een batterij aan diagnoses op haar naam. We starten maar eens met app-contact. Met ons hele team bedenken we de meest zorgvuldige zinsconstructies. Een paar weken lang, alleen maar app-contact. En zo start het contact, wat uitgroeit tot een vertrouwensband. En zo kunnen we gaan samenwerken, als we maar blijven luisteren.

De namen in deze blogpost zijn niet de echte namen van de cliënten.

Nicolien Wiltink Over Nicolien Wiltink

GZ-psycholoog bij het F-ACT kind en jeugd team | man en twee leukste kinderen | wil de onderste steen boven | systemisch kijken met een trauma- en hechtingsbril op | houdt van teamwork, to the point zijn en heel hard lachen

Reacties

  1. Respect hoor, het is zo mooi als je kinderen of jongeren ziet opbloeien als je het juiste handvat vind. Vraagt heel veel geduld, maar het resultaat geeft vaak het kind of jongere, het gezin de omgeving en niet te vergeten jezelf een WOW gevoel

  2. Wat zijn de jongeren mooi getypeerd. We vragen in deze maatschappij veel, heel veel en soms té veel van kinderen en jongeren. Houd het allemaal maar bij, maar wat gebeurt er als je de sneltrein mist? Gelukkig zijn er mensen als Nicolien en haar collega’s in het Fact team! Onze maatschappij kan niet zonder deze helden!

Reageren

*

Het Kenniscentrum Kinder- en Jeugdpsychiatrie maakt gebruik van cookies voor analyse van het gebruik van deze website en om de website optimaal te laten werken. Uw bezoek blijft daarbij anoniem. Voor meer informatie, zie onze privacyverklaring

De cookie-instellingen op deze website zijn ingesteld op 'toestaan cookies "om u de beste surfervaring mogelijk. Als u doorgaat met deze website te gebruiken zonder het wijzigen van uw cookie-instellingen of u klikt op "Accepteren" hieronder dan bent u akkoord met deze instellingen.

Sluiten