Over kinderen, hun psychische problemen, hun ouders en hun behandelaars.

Gesproken blogpost: Lieve zoon

Onderstaand betoog – in de vorm van een fictieve brief aan mijn zoon – hield ik onlangs in een workshop over de JIM-aanpak van ontwikkelaar Levi van Dam tijdens het kenniscongres Van wijk tot wetenschap. JIM staat voor Jouw Ingebrachte Mentor en is de oom, tante, buur of goede kennis die een jongere ondersteunt in een moeilijke periode in zijn of haar leven en wanneer er sprake is van een dreigende uithuisplaatsing. Wanneer hulpverleners de hulp aan kinderen en jongeren breder zouden trekken en gebruik zouden maken van steunfiguren binnen het eigen netwerk, zou er een enorme sprong voorwaarts gemaakt kunnen worden in de hulpverlening.

De JIM-aanpak is hier bij uitstek geschikt voor en kan een zeer waardevolle aanvulling zijn op hoogspecialistische hulp. Niet alleen bij jongeren maar ook bij jonge kinderen en hun al dan niet vastgelopen gezinnen. Hulp geven doe je mijns inziens niet alleen vanuit hulpverleners en de eigen expertise, maar juist door de krachten samen te bundelen van formeel en informeel. Mijn zoon en ons hele gezin zijn hier een uitstekend voorbeeld van. De JIM-aanpak creëert hoop, herstel en zorgt veelal voor een kentering en goede afloop. Het wachten is nu alleen nog op moedige professionals binnen de specialistische zorg die deze andere en vernieuwende weg ook daadwerkelijk willen en durven te belopen. In het belang van de kinderen, de jongeren en hun ouders.

Beluister hier de gesproken blogpost van Yvonne:

 

Lieve zoon,

Vandaag sta ik dan in een workshop te pleiten voor de JIM-aanpak. We hebben het besproken jij en ik, zoals we tot nog toe alles in grote lijnen bespraken wanneer ik met ons, maar vooral ook met jouw verhaal naar buiten toetrad. Tweeëndertig ben je nu en een sterke, gezonde, mooie vent die goed in het leven staat. Maar soms wanneer ik naar je kijk lijkt het wel alsof het gisteren was dat ik je in een diepe crisis achter moest laten in een kinder- en jeugdpsychiatrische instelling, terwijl het nu toch al 20 jaar geleden is. Ruim een jaar lang duurde jouw opname destijds voordat de behandelaren jou weer enigszins op het juiste spoor hadden gekregen. Hun eindconclusie was dat je behept was met ADHD, Gilles de la Tourette, PDD-NOS en een licht verstandelijke beperking. Om vervolgens gelijk te benadrukken dat zij jouw toekomst uiterst somber inzagen. Volgens hen zou je namelijk nooit zelfstandig kunnen wonen, geen reguliere baan aankunnen, niet of nauwelijks een sociaal netwerk kunnen onderhouden en zou je voor altijd afhankelijk blijven van zowel de hulpverleners als van je vader en mij.
Niets is echter minder waar gebleken. Niet omdat de behandelaren nou zo ondeskundig zouden zijn geweest of te somber ingesteld waren. Maar simpelweg omdat er een JIM in ons leven kwam die jou en ons hele gezin de hand reikte en bereid was om ons jarenlang te ondersteunen. Iemand die met heel haar hart werkte en een groot offer heeft gebracht waar jij en ik nog steeds met veel dankbaarheid en ontroering op terugkijken. Zij was iemand waar je altijd terecht kon en kracht uithaalde wanneer het leven te zwaar voor je was. Zij maakte lol met je, troostte je, sloeg een arm om je heen, sprak je zo nu en dan streng toe wanneer dat nodig was, en creëerde een soort van veilige baken om je heen.

Dat deze hulp zeer welkom en hard nodig was wisten we allebei. Want terwijl bijna iedereen de focus op jou legde, waren je vader en ik er voor een groot deel de oorzaak van dat er maar mondjesmaat verbetering in de situatie kwam. Het spijt me zoon dat ik dat niet eerder inzag en dat ik destijds amper de kracht had om nog een goede en ontspannen moeder te zijn voor jou en je broers. Het spijt me ook dat ik daarnaast niet capabel genoeg was omdat ik zelf gebukt ging onder mijn eigen traumatische verleden. Het spijt me bovendien dat je vader en ik een slecht huwelijk hadden en veel te laat gingen scheiden waardoor jij en je broers geleden hebben onder de vele spanningen in huis. Maar bovenal spijt het me dat ik niet de moed en kracht had om hulp uit onze eigen omgeving te vragen waardoor ik sommige escalaties wellicht had kunnen voorkomen.

Onze JIM was met recht een geschenk uit de hemel te noemen, dat vinden wij allebei. Want dankzij haar inzet, liefde, kracht, relativeringsvermogen en optimisme waren wij samen in staat en kregen wij alle ruimte om te herstellen. Door haar was er weer licht aan de horizon en voelde het alsof de problematiek minder groot was. Ook je beide broers kregen hierdoor weer wat ruimte en een lach op hun gezicht. Geregeld zeggen wij het nog tegen elkaar, hoe gezegend wij toch zijn geweest dat er een JIM op ons pad kwam. Omdat wij beiden beseffen dat het maar een haartje had gescheeld of je was daadwerkelijk uit huis geplaatst en ons gezin uiteen gerukt.

Het doemscenario van de behandelaren is niet uitgekomen, want in tegenstelling tot wat zij beweerden heb je vanaf je 17e jaar gewerkt in reguliere banen, woon je al sinds je 24e jaar geheel zelfstandig, heb je een groot sociaal netwerk, en heb je jezelf uiteindelijk kunnen losmaken van de hulpverlening, waardoor je je focus wist te leggen op een gezond en niet psychiatrisch leven. Iets wat een diepe wens van jou was.

We hebben hard geknokt samen en het was een loodzwaar traject dat vele jaren in beslag nam en ons veel bloed, zweet en tranen heeft gekost. Maar het was het allemaal waard. Ons gezin is niet uiteen gevallen. Samen met onze JIM hadden wij de moed om een andere weg te belopen. Een weg die zoveel simpeler is dan hulpverleners vaak denken dat hij is. Wat denk je zoon, zullen we het om die reden dan ook maar blijven vertellen, zodat ook de tegenwoordige kinderen de kans krijgen om net als jij uit te groeien tot een gezond, prachtig, lief, sociaal en evenwichtig mens?
Dan is ons lijden toch niet helemaal voor niets geweest…

Veel liefs van je moeder

Yvonne van Riemsdijk Over Yvonne van Riemsdijk

ervaringsdeskundige schrijver & spreker | betrokken en bevlogen, maar ook kritisch en niet altijd politiek correct | sport, leest en struint graag door de natuur | heeft drie volwassen zoons

Reacties

  1. Hartelijk dank voor deze warme reactie, Dorris. Het is inderdaad bewust geschreven zonder verwijten naar iets of iemand. Goed om te lezen dat je enthousiast bent over de JIM-aanpak en zelf ook een goede JIM wilt zijn. Ik wens je veel succes!

  2. PRACHTIG! zo kwetsbaar, liefdevol en zonder verwijten naar de ander. Ik deel dit meteen want ik steef na deze JIM te zijn en gun iedereen een JIM. Veel geluk samen Yvonne en bedankt voor deze blog.

Reageren