Over kinderen, hun psychische problemen, hun ouders en hun behandelaars.

Afscheid en (uit)vliegen

Laatst heb ik afscheid genomen. Afscheid van Curium-LUMC en de jongeren van Unit G met de roodgekleurde kozijnen. En ik heb geprobeerd voor de laatste keer heel bewust het binnenterrein van Curium te bekijken. De kabelbaan, geruis van de wind door de bomen, twee konijntjes op een van de heuveltjes. En ik vergeet bijna het geraas van de snelweg te horen. Het is zo vertrouwd. En onwerkelijk dat ik hier volgende week niet meer rondloop. Ik ga het enorm missen. De teams. De jongeren. Maar soms moeten keuzes worden gemaakt. En is het tijd om uit te vliegen. Letterlijk in dit geval.

Ik neem liever geen afscheid. Ik weet niet goed hoe het moet. Ik ben niet de enige geloof ik. Veel jongeren weten niet goed wat ze er mee aanmoeten wanneer hun behandelperiode ten einde is. Maar afscheid nemen moet van de sociotherapeuten van Unit G. Is een regel. Net als meewandelen na de lunch. Kom ik ook (bijna) nooit onderuit door de groepsdruk. Sarah, Nynke en Berend coachen mij tijdens mijn afscheid door mijn eerst keer Skip-Bo heen. Iedere 10 seconden speelt Jakko via Spotify een nieuw nummer af op het stereootje. En vraagt hij aan zijn groepsgenoten of zij het nummer kennen. Jakko zou dit uren kunnen volhouden. Ik begreep later dat hij een beetje gespannen was voor zijn afscheidsspeech die hij voor mij had voorbereid.

Later opblijven

Omdat Sarah 14 is moet zij om 21:00 uur naar bed. Maar het is afscheidsavond. En de gesprekken die met jongeren en ouders worden gevoerd om het aankomende weekend voor te bespreken vragen wat meer tijd. We hebben bedtijd maar naar 22:00 uur verschoven. Net als de rest. Afscheid is al ellendig genoeg. En eigenlijk denk ik dat Sarah toch niet naar mij geluisterd had. Van dit soort momenten op de groep heb ik genoten. Jongeren zijn opgewekt. Er wordt gelachen. Het is een beetje als kamp. Maar wanneer het dan echt tijd is om naar bed te gaan, het rekken is gelukt tot 22:15 uur, voelt het anders. De jongeren die het nodig hebben krijgen hun medicatie. De lampen in de groepsruimte gaan uit en wit TL-licht vult de gang. De slaapdienst, de dienst waarvoor je anderhalfuur betaald krijgt, begint. Het is dan opeens toch een beetje ziekenhuisachtig.

Uitvliegen

Het bedrag dat gemeenten besteden aan de geestelijke gezondheidszorg voor hun jongeren blijft onzeker. Contracten zijn tijdelijk. Ook het mijne. Kans op verlenging is onduidelijk. Opeens kwam voor mij een unieke kans voorbij. In een eerdere blogpost schreef ik over mijn (jongens)droom piloot te worden. De wereld van het vliegen trok altijd al. Stichting VALK, (inter)nationaal vooraanstaand vanwege hun behandelaanbod en wetenschappelijk onderzoek op het gebied van (vlieg)angst, zocht een nieuwe medewerker. Of ik ooit nog eens een ‘psycholoot’ word weet ik niet. Maar de kans om twee interessegebieden te combineren met veel nieuwe mogelijkheden maakte dat ik besloot uit te vliegen. Letterlijk.

Wat ik heb geleerd van mijn tijd bij Curium-LUMC

Ik geloof dat ik mij er niet aan moet wagen om in mooie psychologentaal mijn (leer)ontwikkeling tot klinisch psycholoog te beschrijven. Er zijn collega’s die dat veel beter kunnen. Misschien moet ik vooral vertellen dat ik geleerd heb hoe noodzakelijk de kinder- en jeugdpsychiatrie is. En hoe onmisbaar de klinische behandelunits. Ik heb jongeren vaak gevraagd of zij denken ook zonder de behandeling op Unit G te hebben gekund. Ik vroeg het als opleideling; om van hen te leren. Geen (eerdere) behandeling heeft zoveel voor hen kunnen betekenen als de klinische opname. Ook al was het niet altijd gemakkelijk. Ik zou willen dat de ambtenaar het hen eens vroeg. De jongeren kunnen het zoveel beter uitleggen dan ik.

Misschien helpt een film daar nog bij?

Na een lange tijd van voorbereiden, overleggen, nadenken over privacy en proefdraaien is filmmaker Robbert So Kiem Hwat deze zomer begonnen met filmen op Unit G. Met een steady-cam. De Jason Bourne-films zijn ook met zo’n camera gemaakt. Berend vond dit wel goed klinken. Op zijn voorstel is toen gelijk ook maar gefilmd dat hij naar de top van de klimmuur klom tijdens psychomotore therapie. Berend voelde weinig voor een stunt-double. Met Robbert en het team proberen we te doen wat we kunnen om de film werkelijkheid te maken. De film zal gaan vertellen over de jongeren, over Unit G en over waarom deze zorg onmisbaar is. Ik hoop dat de financiering rond komt om het project af te maken.

Dan toch een poging tot afscheid

Wat mijzelf betreft kan ik ook zeggen dat Curium (en dan bedoel ik iedereen, zoals de receptie, het secretariaat, de teams, werkbegeleiders en de supervisoren) enorm veel voor mij betekend heeft tijdens mijn opleiding. Het werken met de collega’s en de jongeren van Curium inspireerde. En niet in te laatste plaats tot het schrijven van mijn blogposts. Over wat ik meemaak in de wereld van de psychotherapie zal ik blijven schrijven. En wie weet kruisen mijn weg en die van de kinder- en jeugdpsychiatrie zich nog eens. Aisha bracht bij haar afscheid het liedje van Marco Borsato in herinnering; afscheid nemen bestaat niet. Wie weet hebben Aisha en Marco gelijk. Ik zal nog vaak aan jullie terugdenken. En julie missen. Het ga jullie goed.

>> lees de eerdere blogpost van Teije ‘Crisis en de Ardennen; over mijn vak en mijzelf’
>> over Stichting VALK

Teije Koopmans Over Teije Koopmans

gz-psycholoog in opleiding tot klinisch psycholoog bij Curium-LUMC | pianodocent | muziekliefhebber | actief lid NVGzP | enthousiast autopoetser

Reacties

  1. Anita Heijns zegt:

    Beste Teije, wat leuk dat ik toch nog heb kunnen vinden wat voor een leuke uitdaging je bent aangegaan. *Naam verwijderd* is inmiddels weer aangemeld bij het Curium en hij baalde ontzettend dat hij blijkbaar aan een “nieuwe Teije” moet gaan wennen.

    Ik en *Naam verwijderd* wensen jou ontzettend veel plezier en geluk bij jou nieuwe werkgever!

    Groetjes
    Anita en *Naam verwijderd*

  2. Hi Aleid, leuk je reactie te lezen. Dank je wel! En ik zal m’n best doen šŸ˜‰

  3. Aleid Eigenraam zegt:

    Dag Teije, wat heb je dat weer mooi gezegd. Een nieuwe stap is altijd fijn, maar afscheid nemen niet. Ik weet het en ik snap het ook dat ze je gaan missen. Ik hoop dat je heel veel mensen gaat helpen!

  4. C. Kerkhoff zegt:

    V oor de 2e keer les ik het stuk. (1e keer alleen vluchtig).

    Mooi verwoord, goed om je hart te volgen.
    Succes en gaat je lukken. āœˆ

Reageren