Over kinderen, hun psychische problemen, hun ouders en hun behandelaars.

FACT-inspiratie

Zomaar een schets van een (mogelijke) dag uit onze praktijk. Ochtendoverleg: wie gaat wat doen? Vandaag op het programma: proberen in contact te komen met Sam die zichzelf opsluit op zijn kamer, activering van Peter, mee naar school met Mohammed, crisisoverleg en bezoek bij suïcidale Sabine en proberen of Kees te motiveren is voor een detoxopname.

Crisisoverleg en bezoek gaan goed, gelukkig kunnen we samen met het gezin nonsuïcide-afspraken maken en morgen zien we wel weer verder. Het schoolgesprek levert op dat we allemaal met de neus dezelfde kant op staan. Of Mohammed het met onze hulp voor elkaar gaat krijgen, dat gaan we afwachten. In ieder geval lijken hij en ouders weer wat hoopvoller dat er nu echt iets kan gaan veranderen. Kees, tja Kees, die ziet geen noodzaak, heeft geen probleem en wil vooral met rust gelaten worden. Dan op naar Peter, zeer waarschijnlijk met diagnose autisme, die een rondje buiten wil lopen maar leeuwen en beren blijft zien als we bespreken hoe hij weer iets buitenshuis kan gaan doen, met andere mensen. Andere mensen, dat kan hij echt niet, pfff … En hier praten we al bijna een jaar over.

Frustratie

Snel door naar Sam, diagnose autismespectrumstoornis (ASS) en angstig. Hij ligt in bed, maar dit keer is zijn deur gelukkig open en accepteert hij dat ik in zijn kamer ga zitten. Zijn ouders hebben me nog even gevraagd hoe het nu verder moet, want hij moet naar school en zij redden het zo toch ook niet meer. We praten, in ieder geval: ik praat. Over wat het betekent om autisme te hebben, hoe goed het is dat we in gesprek zijn, over wat hij zou willen (“weet niet”), welke activiteiten hij overdag leuk vindt (“gamen”), dat we gaan kijken hoe we kunnen terugwerken naar een dagactiviteit, eventueel school (stilte), wat het hem zou opleveren wanneer hij weer dingen zou ondernemen (stilte) … O jee, ik ga weer te snel, ik praat te veel en ik weet niet meer waar ik op kan insteken, hoe hem te motiveren. Ik rond af en even later voel ik me leeg en denk: wat kan ASS-problematiek toch ingewikkeld zijn. Morgen maar eens in het ochtendoverleg aangeven dat we inspiratie zoeken!

FACT inspiratie

Vrijdag 10 maart was de eerste landelijke Kennis- en Inspiratie F-ACT Jeugddag. Daar wilden wij als team wel aan deelnemen. Misschien zouden we hier nieuwe inspiratie kunnen opdoen! Voorafgaand aan de dag was gevraagd welk onderwerp wij op de agenda zouden willen hebben. Wij dachten natuurlijk meteen aan bovenstaande ASS-problematiek: waar doe je goed aan, wat is haalbaar en wat is wenselijk? Niet verwacht dat de volgende vraag zou komen: of wij dan een programma op die dag vorm wilden geven. Uhh … dat was niet helemaal de bedoeling, maar kom op, dat kunnen we!

De cliënt de belangrijkste

Uit het ochtendprogramma kwam vooral naar voren dat wij als F-ACT belangrijk zijn, dat de werkwijze en methoden belangrijk zijn. Maar, zo werd uit het praatje van Klazine Tuiner, ervaringsdeskundige, vooral duidelijk: wie de belangrijkste is in ons werk, is de cliënt!

ASS en onmacht

Onze deelsessie in de middag heette ‘Onmacht bij ASS-problematiek’. De onmacht van de cliënt, de ouders, school, leerplicht en die van onszelf kwam aan bod. Er was onderling veel herkenning. Het is lastig om beweging en verandering te realiseren bij F-ACT jongeren met ASS, om jongeren die zo vastzitten hun patroon te helpen doorbreken. Aansluiten bij de jongere, zijn visie proberen te begrijpen, geduld hebben, maatwerk leveren zijn natuurlijk van belang. Misschien nog wel belangrijker is de conclusie dat we in gesprek zullen moeten met onder andere gemeentes, leerplicht, scholen, werkgevers over wat passend en haalbaar is voor deze doelgroep, en pleiten voor meer individuele trajecten.

ASS en mogelijkheden

Want dat elke jongere met ASS eigen kwaliteiten heeft, dat zij kansen verdienen, dat we naar hen luisteren en inzetten op wat ze wel kunnen werd in de sessie wel duidelijk! En dat betekent soms dat een ‘startkwalificatie’ niet voor iedereen haalbaar/noodzakelijk is. Ouders wil je ondersteunen in hun rouwproces, zij hebben te accepteren dat er met hun kind soms minder gevoel van wederkerigheid is, dat hun kind misschien wel een andere weg zal gaan dan de weg die je als ouders in eerste instantie voor ogen had. Dat proces kost tijd, energie en vooral ook begrip. Het uitwisselen van ervaringen en visies met collega’s vonden we heel fijn.

De wil de sleutel tot succes?

Terug naar Sam. Ik ben de keren erna gaan praten over zijn interesses, ben samen met hem achter de computer gaan zitten en heb me alles laten vertellen over die ene belangrijke game. Ik heb zijn houtbewerkte messen bekeken en een wandeling gemaakt langs het bootje wat hij graag wil hebben. Wanneer hij weer een keer onder de deken lag, ben ik er gewoon bij gaan zitten en genoemd dat hij even geen zin heeft. Prima, over koetjes en kalfjes gepraat en de keer erna teruggekomen. Alle positieve dingen bekrachtigd en gewerkt aan zijn zelfvertrouwen …

Ineens komt hij weer meer buiten, gaat fietsen, ziet weer wat oude klasgenootjes, doet stapjes richting school. Elke keer stijgt zijn spanning tot een 8, maar hij gaat door! Hij besluit zelf dat hij voor de vakantie een ochtendje wil kijken op zijn school. Na een jaar niet op school te zijn geweest krijg ik een emotionele app van moeder dat hij 3 uur lang in de school geweest is. Hij is van plan om na de vakantie ‘gewoon’ weer naar school te gaan. Het zou een wonder zijn, maar waar een wil is, is een weg, zei mijn moeder altijd. Ik geloof dat het zoeken naar wat de wil van de ASS-jongere is, de sleutel tot verbetering is!

Marjolein Olijerhoek en Eline Kijkuit Over Marjolein Olijerhoek en Eline Kijkuit

Marjolein Olijerhoek: 40 jaar | coach en jeugdmaatschappelijk werker | 2 kinderen | gek op rommelmarkten.
Eline Kijkuit: 42 jaar | Gz-psycholoog | 2 kinderen | dol op sauna en boeken lezen.
Marjolein en Eline zijn beiden werkzaam bij F-ACT-Jeugd team Amstelland en de Haarlemmermeer van Kenter Jeugdhulp.

Reageren

vorige post:
volgende post: