Over kinderen, hun psychische problemen, hun ouders en hun behandelaars.

Thuiszitters voorkomen? Koester wat al werkt!

Er wordt veel ontwikkeld om te voorkomen dat de schoolgang van kinderen stagneert. In de media lees ik regelmatig over nieuwe initiatieven of adviezen voor betere samenwerking tussen allerlei partijen, gericht op de aanpak van de thuiszittersproblematiek. Geweldig natuurlijk, want deelname aan onderwijs is enorm belangrijk voor de ontwikkeling van een kind. Wat ik in al die plannen een beetje mis is oog voor behoud van wat al goed gaat. Aan de ene kant wordt geïnvesteerd in allerlei nieuwe initiatieven, aan de andere kant wordt bezuinigd op vormen van speciaal onderwijs waarmee een deel van de voormalige thuiszitters op dit moment geholpen is.

Passend speciaal onderwijs

Zo ken ik een prachtige locatie voor voortgezet speciaal onderwijs. Het is een kleine locatie waar alle personeelsleden alle jongeren bij naam kennen. Een plek waar jongeren niet alleen les hebben in theoretische vakken, maar ook kunnen ontspannen tijdens koken of houtbewerking. Jongeren hoeven er niet van lokaal te wisselen en er trekken geen 10 docenten per week aan hen voorbij. Het is een school waar je tussen de middag je brood in een tosti-ijzer kunt stoppen en waar in de winter een vuurkorf op het plein staat.

Op deze school kun je even een rondje lopen door de klas als je onrustig bent. Je mag er samen met een vriend even buiten lopen als je moet afkoelen. Er is een directeur die niet direct partij kiest voor zijn personeel als je er als leerling komt uitblazen, maar die luistert naar jouw verhaal. En heb je extra aandacht nodig, dan zoekt hij je in de pauze op voor een babbel. Als je er als ouder binnen komt, word je direct welkom geheten. Er wordt gevraagd waarvoor je komt en of je thee of koffie wilt. De docenten zijn er laagdrempelig en voor ouders makkelijk bereikbaar per mail of telefoon.

De kneuterige, ontspannen sfeer met nadruk op leven in plaats van leren blijkt te werken. Jongeren die voorheen thuis zaten en die bij binnenkomst nog geen toets durven te maken en het nauwelijks verdragen om in een lokaal te zitten, komen er tot rust. Het positieve en ontspannen schoolklimaat heeft vervolgens een verbluffend effect op de zich weer herstellende ontwikkeling van de jongeren.

Weggooien wat al werkt

Maar er moet bezuinigd worden. De bovenbouwgroepen moeten verkassen naar een locatie waar de nadruk ligt op leren, waar meer docenten en meer lokalen zijn en waar beter voorbereid wordt op het MBO. Dat is namelijk goed voor die jongeren. Dat ze daar tijdig naar toe kunnen werken. Dat noemen we normaliseren. Met deze reorganisatie, ingegeven door bezuiniging en voorzien van een inhoudelijk sausje, dreigen we wat al werkt weg te gooien. We gaan daarmee namelijk voorbij aan de vraag of deze jongeren dat wel kunnen en lopen het risico de thuiszitters-ellende, waar ouders en kinderen eerder doorheen zijn gegaan, opnieuw te herhalen.

Voor mij blijft het onbegrijpelijk dat we in dit land bezuinigen op wat al goed gaat en al werkt, in plaats van het te koesteren. Vervolgens investeren we in nieuwe initiatieven om de problemen die daardoor ontstaan weer te verhelpen. Een rare manier van met kinderen en met geld omgaan. Het wordt tijd dat beleidsmedewerkers meer oog krijgen voor wat al werkt en het koesteren en zich minder blindstaren op vernieuwing. Het voorkomt veel ellende voor kinderen en ouders en bespaart mogelijk zelfs veel geld.

Marjan de Lange Over Marjan de Lange

zelfstandig adviseur | twee geweldig leuke kinderen, lieve hond en onvervangbare man | universitair docent Universiteit Utrecht | ga voor effectieve zorg die er toe doet voor ouders en kinderen | dol op drop en situaties die aanleiding geven tot hardop lachen

Reacties

  1. Helen Bakker zegt:

    Helemaal mee eens, Marjan! Wat mij betreft zou er ook veel meer onderwijsbreed moeten worden ingezet op preventie en een-op evidentie over wat werkt gebaseerde – schoolbrede aanpak, bijv mbt schooluitval. Jammer genoeg maken ministeries hun eigen begroting ( waardoor ze alleen naar korte termijn binnen eigen domein kijken). Preventief beleid, en zorgen voor goed en veilig onderwijs, gericht op een bij het kind passende aanpak ( OCW), is volgens mij uiteindelijk goedkoper dan alle reddingswerkzaamheden’ aan het eind, als het mis is gelopen ( veelal vws). Geldt ook voor mentale gezondheid en ggz etc….

Reageren