Over kinderen, hun psychische problemen, hun ouders en hun behandelaars.

Teletubbie-landschappen en hel op aarde; over tegenstellingen in de kinder- en jeugdpsychiatrie en waarom het zo nodig is

Het binnenterrein van Curium-LUMC heeft wat weg van een Teletubbie landschap; een paar heuvels, wat speeltoestellen en er huppelen half tamme konijntjes rond. Daaromheen zijn de behandelunits gebouwd. Iedere unit heeft zijn eigen kleur. De laatste maanden van mijn opleiding mocht ik ervaring opdoen bij de rood gekleurde unit. Het is een plek waar jongeren begeleiding krijgen om meer de baas te worden over hun emoties. Het lijkt zo simpel. Maar dat is het niet. En veel geld mag ’t niet kosten want er moet ook geld naar de update van de ontvangstruimte van het gemeentehuis.

Puberale tegenzin

Binnenterrein Curium-LUMC

De lunch zit erop. Tijd voor een half uur wandelen. Eric trekt zijn pet nog wat dieper over zijn voorhoofd heen. Emma vertrekt vol walging haar gezicht. Sociotherapeute Maria weet wat enthousiasme los te maken bij de groep. Het heeft gevroren. Misschien ligt er ijs. Na wat gezucht en gesteun heeft iedereen zich in zijn jas gehesen.

Het lijkt allemaal zo normaal…

Tirza rent blij als een kind, wat ze met haar 15 jaar eigenlijk nog is, een besneeuwd heuveltje op. Samen met sociotherapeute Marloes vraagt zij zich met gespeelde paniek af hoe zij zonder gebroken benen het heuveltje af moeten komen. Eric staat stoer op het ijs te springen: “Het breekt heus niet man, is vet sterk”. Het barst. Gillend weet Aisha net op tijd aan de kant te komen. Het lijkt allemaal zo normaal.

En dan is er (opeens) ook die andere kant…

Niet lang daarna is Tirza opeens weg. De politie wordt ingeschakeld. Tirza liep langs de snelweg. Verward. Suïcidaal. Door haar problematiek is Tirza erg onvoorspelbaar. Gisteren ontdekte het team dat zij zich via een website voor prostitutie aanbiedt. Tirza zit wat later ineengedoken met uitgelopen mascara op de bank. In niets meer het gewone meisje dat blij werd van een beetje sneeuw op een heuveltje.

Het leven van Eric stond stil. Hij durfde niet meer naar school te gaan. Hij kwam überhaupt niet meer buiten. Toen ik Eric ontmoette mocht ik het woord ‘school’ niet zeggen. Hij blokkeerde dan volledig. En toch is het dezelfde jongen die stoer stond te doen op het veel te dunne ijs.

Met stralende ogen fluistert Aisha met sociotherapeute Evelien. Het is morgen 1 april. Er moet een grap uitgehaald. Bij Florentine, ook een socio. Aisha had zich met een apenmasker onder de dekens verstopt. De grap was goed gelukt; Florentine heeft er een hartverzakking aan overgehouden. Een paar dagen later word ik gevraagd naar de Unit te komen. Aisha is al een paar keer in het uur weggevallen. Om haar arm zit een verband met daaronder steristrips om de opengesneden huid bij elkaar te brengen. Haar haren plakken van het zweet op haar voorhoofd. Trauma, dissociatie, conversie. Alles tegelijk. Laura heeft voorzichtig een arm om Aisha heen geslagen. En vertelt met zachte stem wat er om Aisha heen gebeurt. Samira komt net aanlopen met een zak vol ijsblokjes. Het is allemaal bedoeld om Aisha uit haar herbelevingen te krijgen. Na verloop van tijd lukt dat.

Veeleisend werk

Maandagochtend. Zichtbaar vermoeid vertelt Leonie over de nacht. Emma was aan het spoken. Wanda die inmiddels met ontslag is belde om 02:00 uur voor een telefonisch consult. Zij kon de pijn die zij voelde niet meer aan en wilde dood. Leonie vertelt over haar ‘Wilco-tje’. Het team bedoelt daarmee de (ont)nuchtere(nde) vraag die socio Wilco op z’n Katwijks zo mooi kan stellen wanneer het een jongere even teveel wordt: ‘Ok, en wat ga jij daar nu aan doen?’. De nachten zijn zwaar. En er staat maar anderhalf uur betaald werk tegenover. Het is namelijk een slaapdienst.

Geld kan maar één keer uitgegeven; maar waaraan?

Want het werk mag steeds minder kosten. Zeker na de transitie. En dat snap ik een beetje. Soms is het leven op de Units van Curium net als dat van de Teletubbies. Het lijkt dan misschien of de psychiatrische zorg voor kinderen en jongeren is uitgevonden door overspannen hulpverleners. Maar zelfs bij de Teletubbies regent het weleens. En voor de jongeren op Curium vaak nog zoveel harder. Een betrokken, professioneel en hardwerkend behandelteam is onmisbaar om het zonnetje weer wat te doen laten schijnen. En dat is meer waard dan de upgrade van de ontvangst van het gemeentehuis waar het dagblad laatst over kopte en enkele tienduizenden euro’s mee gemoeid blijken te zijn.

Teije Koopmans About Teije Koopmans

gz-psycholoog in opleiding tot klinisch psycholoog bij Curium-LUMC | pianodocent | muziekliefhebber | actief lid NVGzP | enthousiast autopoetser

Comments

  1. Teije Koopmans Teije Koopmans says:

    Dag Irene…tja..het blijft een strijd om goed over te brengen waarom de zorg (en klinische bedden) moeten kunnen blijven bestaan…Ik blijf schrijven…en we zijn gestart met wat een prachtige documentaire kan worden over het leven en werken op Unit G. Als je het leuk vindt dan kan ik je er wat informatie over toesturen (de flyers die aan ouders en binnen Curium verspreid zijn).

  2. Teije Koopmans Teije Koopmans says:

    Hi Annemarie; leuk je berichtje! En moet een leuke plek zijn bij Triversum; wie weet in de toekomst…;) Ga je goed!

  3. Teije Koopmans Teije Koopmans says:

    Dank je voor je reactie. Inspiratie blijft er genoeg in de wereld van de KJP; dus genoeg om over te (blijven) schrijven.

  4. ‪Wat een prachtig doordringend blog!‬
    Blijf je alsjeblieft schrijven?

    Bert Stavenuiter
    Directeur Ypsilon

  5. Annemail de Jong says:

    Wat n goed verhaal Teije! En zo herkenbaar vanuit de behandelafdelingen van Triversum waar ik als systeemtherapeut werkzaam ben. Je bent trouwens wel goed aan t doorstuderen zeg. Echt mooi. Wie weet worden we nog weer eens collega ’s . Groet Annemarie de Jong

  6. Irene vernout says:

    Je hebt dit levendig beschreven en zoals het iedere dag gaat in een unit met kinderen die niet thuis kunnen wonen.Dat begrijp je wel na dit te hebben gelezen.Of niet?????…..Helaas zal dit zo zijn en kost begrip te veel geld.

Reageren