Over kinderen, hun psychische problemen, hun ouders en hun behandelaars.

Onverteerbaar

Halverwege maart 2016 kregen wij te horen dat een deel van de zorg voor onze zoon met autisme en een verstandelijke beperking niet meer gegarandeerd kon worden. Hieronder viel ook de logeervoorziening, waar onze zoon net een beetje aan het wennen was. En waarvan wij de vruchten gingen plukken. Want, hoe moeilijk deze stap ook was, het was voor ons gezin hard nodig om af en toe te kunnen bijkomen en opladen. De dingen te kunnen doen die met mijn zoon erbij niet kunnen, een paar nachten goed te kunnen slapen en vooral veel aandacht te kunnen geven aan onze dochter. 

36Kleuter-schreeuwtHet bericht vanuit het sociale team van de gemeente dat deze zorg zou moeten stoppen, kwam dan ook als een mokerslag. De reden was dat er wegens een budgetplafond geen zorg meer mocht worden geleverd door deze organisatie aan kinderen uit onze regio. Onbegrijpelijk. Het geld was op.

Van Jeugdwet naar WLZ

De enige optie om met zekerheid deze zorg te houden, was de overgang van Jeugdwet naar Wet Langdurige Zorg (WLZ). Dan zou het geld namelijk uit een ander potje komen. Deze mogelijkheid was al vaker aan de orde geweest, maar we hadden te weinig energie om aan het traject te beginnen. Nu hadden we echter geen keus. Gelukkig kregen we hulp bij de aanvraag van iemand met kennis van zaken, en na een telefoontje met de indicatiesteller bleek al snel duidelijk dat onze zoon inderdaad onder de WLZ zou gaan vallen. Vervolgens ging er nog een half jaar overheen met veel hobbels. Een verplicht ‘bewuste-keuzegesprek’ bij het zorgkantoor (op 60 km afstand) en het opnieuw opstellen van zorgovereenkomsten en zorgbeschrijvingen die diverse mensen moeten ondertekenen. Dus veel inscannen, mailen, bellen en regelen. Met name het goedkeuren hiervan door het zorgkantoor duurde maanden. De communicatie tussen zorgkantoor en SVB verliep moeizaam, en een flink aantal keren werd ik met vragen van de een naar de ander gestuurd. Maar nu lijkt het toch echt rond. En mijn zoon logeert nog steeds om het weekend. Hij vindt het inmiddels echt leuk om te gaan, en om het weekend blijkt tot op heden precies goed voor ons om alles vol te houden.

Geld over

Gisteren las ik dat gemeenten veel geld hebben overgehouden dat eigenlijk naar de zorg had gemoeten. 1,2 miljard euro. Natuurlijk zijn wij heel blij dat de zorg voor onze zoon via de WLZ kon doorgaan, want zonder deze hulp zou er voor ons gezin een ongezonde situatie zijn ontstaan. Het is gewoon heel hard nodig. Maar niet alleen voor ons. Ook voor heel veel gezinnen waarvan het kind niet de WLZ in kon. Waar de (logeer)opvang gewoon gestopt is, of nooit opgestart. Omdat het volgens iemand vanuit de gemeente ‘niet nodig’ was, of omdat het geld op was. Of het kind kwam op een wachtlijst van maanden. “Komt u in 2017 nog maar eens langs”, kregen sommige wanhopige ouders te horen.

Verplaatsen

Ik hoef niet veel moeite te doen om me te verplaatsen in deze ouders. De wanhoop, het gevoel van onrechtvaardigheid. De dagelijkse strijd om je kind op de juiste manier te begeleiden en te verzorgen, de zorg voor de rest van het gezin, het hoofd boven water moeten houden. Het gevoel dat je óp bent, dat er echt ondersteuning nodig is, en die nodige hulp niet krijgen omdat er een lange wachtlijst is. Of omdat er geen geld voor is. En dan zo’n bericht lezen … 1,2 miljard euro.

Onverteerbaar

Het is te hopen dat er snel iets verandert, en dat politici hun verantwoordelijkheid nemen. Dat men beseft dat dit niet klopt. Dat er iets móet veranderen, zodat het geld voor zorg op de juiste plek terecht komt. Kwetsbare mensen zorg en ondersteuning onthouden die hard nodig is, om vervolgens trots te melden dat er veel geld is bespaard, dat is onverteerbaar.

Over Esther de Graaff

moeder van twee | een zoon met klassiek autisme | 20 jaar werkzaam in de zorg geweest | blogger | hardloper

Reacties

  1. Anne-Miek Wijmbergen Anne-Miek Wijmbergen zegt:

    Wat ook wrang is dat het per gemeente verschilt. Sommige gemeenten zoals Diemen waar ik woon, zien wel het nut en de noodzaak van logeerppvang. Soms hangt het af van de instellingen die gecontracteerd zijn. En daarmee volstrekte willekeur!

  2. Helemaal mee eens.Het is om wanhopig van te worden.

  3. Lidy Janssen-Nelen zegt:

    Diep treurig, inderdaad onverteerbaar.
    Respect voor jullie allemaal.

  4. Ineke vonk zegt:

    Altijd denk ik …maar dat snappen ze toch wel. Ze…de overheden.
    Maar nee….kwaliteit van een samenleving is zichtbaar in de mate waarin ze de kwetsbare mensen in haar midden beschermt.

  5. Mooi blog en een waar woord

Reageren