Over kinderen, hun psychische problemen, hun ouders en hun behandelaars.

Keuzestress en autisme

Mijn zoon doet een MBO-4-opleiding Detailhandel. Hij wil meer stage lopen en minder in de schoolbanken. Naast zijn twee postwijken op zaterdag liep hij stage bij HEMA. Het filiaal stopte en een stageplek bij het nieuwe filiaal laat op zich wachten. Daarom is zoonlief nu op zoek naar een stageplek. Dat blijkt minder eenvoudig dan gedacht. Op een gegeven moment kwam hij bij Blokker. Daar kreeg hij het aanbod intern een opleiding te volgen. Twee dagen in de week naar school en veel huiswerk. En werk!

stageHij was nogal overdonderd en vroeg een dag bedenktijd. Totaal in de stress belde hij ons op. Pa vond dat hij het maar ‘gewoon’ moest doen. Dit was een grote kans. Tegen mij hield hij een heel verhaal. Hij zou zijn opleiding eraan moeten geven. Zijn zaterdagbaan! Zijn werk bij de HEMA!! Dit wilde hij allemaal niet. Kort daarop werd hij gebeld. Ze hadden enige twijfel bij hem bespeurd, met name dat hij niet direct heel enthousiast reageerde en een dag bedenktijd vroeg, en trokken hun aanbod in. Zoon opgelucht, maar nog steeds zonder stage.

Voorbereiden

Ik heb zoon een beetje voorbereid op het feit dat wat voor stage hij ook gaat doen, dit toch mogelijk gevolgen zal hebben voor zijn huidige bestaan. Stel: hij gaat stage lopen bij de Mediamarkt. Dan kan hij ook zondag (maar voetbal!) en zaterdag (maar PostNL!) en doordeweeks (maar werk HEMA!) ingezet worden. Hij houdt vast aan het vertrouwde-want-bekende. Zowel bij PostNL als bij HEMA voelt hij zich als een vis in het water. Hij weet precies wat van hem wordt verwacht. En hij is ook goed in zijn werk. Ondertussen is hij overprikkeld door zijn eigen (angst)gedachten! Hij was niet voldoende doordrongen van het feit dat zijn beslissing impact heeft op zijn leven. Er gaan dingen veranderen. Niet alleen qua opleiding, maar ook qua stage. Zijn vader helpt hem met adressen. Veel zal hij echter zelf moeten doen.

Aangenomen, maar geen stage…

Inmiddels is hij aangenomen als werknemer bij de HEMA. Ook werkt hij doordeweeks en in het weekend vooralsnog bij Post NL. Hij heeft heel veel gesolliciteerd voor betaalde stages maar kreeg telkens nul op het rekest. In die tijd is hij erg gaan twijfelen aan zichzelf. Had hij wel de juiste keuze gemaakt? Meermalen kreeg hij de vraag te horen of hij naast zijn slechtziendheid nog aan andere dingen leed. Hij is altijd eerlijk geweest, zoals we hem hebben geadviseerd. Of hij hierom nooit een stageplek aangeboden heeft gekregen, is gissen. Maar waarom zou je niet zeggen dat je autisme hebt? Het enige wat hij vraagt is duidelijkheid en structuur. Is dat dan zo moeilijk?

Aan het eind van wat we kunnen doen

We beseffen dat we met beide kinderen een beetje aan het eind van het touw zitten. De oudste doet nu de opleiding Sport en bewegen. Maar of daar werk in is en welk pad hij kiest? We hebben hem losgelaten. Dit is zijn keus en eerlijk is eerlijk, hij is heel enthousiast en gemotiveerd. Dit hebben we bij nog geen opleiding meegemaakt! Nu doet hij iets wat hij echt wil. We zien wel waar het schip strandt. De jongste hebben we zoveel mogelijk op weg geholpen. Dit is een tijd van verandering tengevolge van zijn eigen keuzes. We kunnen hem opvangen, aanhoren. Maar hij moet nu zelf stappen ondernemen. Wat hem tegenzit is dat, zelfs al vindt hij iets leuk, hij nooit meteen enthousiasme laat zien. Alle nieuwe informatie moet hij eerst verwerken. Je weet nooit in eerste instantie wat je aan hem hebt. En dat stoot af. Dat is de realiteit.

Loslaten en voorzichtig positief

We moeten nu echt loslaten. Wat onze jongens kiezen, wij zullen erachter staan. We geven advies en luisteren naar verhalen. Jongste is net 21 geworden, oudste wordt deze maand 24. Vanavond was ik op de ouderavond van oudste. Ik vroeg op het laatst hoe het met oudste ging. Wij hebben niet zoveel zicht meer op wat hij doet en laat. Maar ze houden hem goed in de gaten. Hij krijgt ook extra ondersteuning. Tot nu toe gaat alles prima. Niet altijd begrijpt hij alles in een keer, maar dan vraagt hij het na en dat initiatief willen ze graag zien.

Dat stemt weer voorzichtig positief!

Miek Wijnbergen Over Miek Wijnbergen

moeder van 2 zonen (gediagnosticeerd autisme en LVB, oudste ook ADHD) | lezer van (Scandinavische!) detectives & thrillers | actief voor Platform Verontruste Ouders en Transitie Jeugdzorg Ouders | altijd in voor lekker eten, terrasje, film en theater | actief SP-lid (zorg en welzijn) | houdt van fietsen en wandelen

Reageren