Over kinderen, hun psychische problemen, hun ouders en hun behandelaars.

Pokemon Go

Straks komt Jelle, ik kijk even naar buiten en check de buienradar. Jelle op bezoek betekent namelijk naar buiten, drie kwartier lopen, langs Pokestops, Pokegyms en samen eieren uitbroeden. Soms vangen we een Magikarp of een Pidgey, niets bijzonders. Hoewel ik laatst een Ponyta had uitgebroed, dat leverde me een klein glimlachje van Jelle op. Mocht u na het lezen van bovenstaande geen idee hebben waar dit op slaat, dan heeft u de afgelopen periode hoogstwaarschijnlijk onder een steen geleefd. Jelle en ik, we spelen Pokemon Go. 

pokemon-goJelle is een 14-jarige jongen, aangemeld bij het F-ACT-team, waar ik de psychiater ben, vanwege schoolverzuim en teruggetrokken gedrag. Nadat hij aanvankelijk weer aan het opbouwen richting school was, zit hij nu plotseling weer thuis. Diagnostisch is er veel onduidelijk, Jelle is namelijk een stille, teruggetrokken jongen die zeker bij vreemden bijna niets zegt. Aan mij werd gevraagd om diagnostisch mee te kijken. Jelle kwam samen met zijn moeder en zat ineengedoken op in de stoel. Hij gaf geen antwoord op vragen, soms een knikje.

Aan de wandel

Via zijn ambulant behandelaar wist ik dat hij weleens Pokemon Go speelde. Een gesprek hierover wilde hij echter ook niet aangaan. Ik wilde hem graag zonder moeder spreken om te zien hoe Jelle dan is. Ik wilde zijn contactmogelijkheden onderzoeken en meer zicht krijgen op zijn belevingswereld. Ik zag enkele gesprekken voor mij, met een zwijgende Jelle en een ploeterende dokter. Daarnaast vroeg ik mij af of hij zou komen, moeder kon hem niet brengen. Vandaar dat ik hem voorstelde om te gaan pokemonnen. Jelle zei niet direct nee, hij wilde wel komen. Moeder vroeg zich af hoe dat moest, zij kon hem niet brengen. Maar Jelle gaf aan dat hij wel kwam lopen, zeker een half uur vanuit zijn huis. De aanwezigen vroegen zich hardop af of dat wel haalbaar was, ik zei enthousiast dat het juist een goed idee was, dan kon hij zeker een tweekilometer-ei uitbroeden. Jelle beantwoorde dat idee met een knikje. Dus nu komt hij wekelijks aangewandeld, telefoon in de hand en we gaan aan de wandel. Het wordt nu de derde keer. Jelle spreekt inmiddels wat harder en geeft soms antwoord. Of het nu wel lukt om tot een diagnose te komen, is afwachten. In drie kwartier wandelen geeft hij op zo’n 10 vragen antwoord, maar dat is toch 10 meer dan bij mij in een stoel.

Een goede ingang

Ik geef het toe: ik speel al Pokemon Go vanaf de dag dat het in Nederland te downloaden was. Enerzijds omdat ik nieuwe apps en spellen graag uitprobeer, maar ook omdat ik van mening ben dat je, wanneer je werkt met kinderen en jeugdigen, je ook op de hoogte moet zijn van wat hen zoal bezighoudt. Wanneer ze met mij praten over Pokemon Go kan ik meepraten. Ze ontdekken al snel dat je weet waarover ze het hebben. Menig jongere heeft mijn telefoon al uit mijn handen gegrist om te kijken welke Pokemons ik heb, hoeveel kilometer ik heb gelopen etc. Een goede manier om de wederkerigheid en het gedeeld plezier te testen. Vanuit het spelen van Pokemon Go komen allerlei andere onderwerpen aan bod. Ook de dagelijkse frustraties. Diagnostisch en therapeutisch een handig middel. Maar het werkt ook gewoon goed om jongeren naar buiten te krijgen, er zijn thuiszitters bij ons F-ACT-team die plots hele dagen naar buiten gaan.

Weten wat ze beweegt

Menig collega kijkt mij soms verbaasd aan, wanneer ik over Pokemon Go spreek. Voor mij is het echter belangrijk om dit soort dingen te ontdekken. In het verleden speelde ik na werktijd tafelvoetbal en sjoelen. Perfect om de frustratietolerantie te testen, maar dan moet ik wel van ze kunnen winnen wanneer ik dat wil. Ik probeer te begrijpen wat er zoal te zien is op YouTube, welke games zij vooral spelen en volg ontwikkelingen op onderwijsgebied. Weet ik iets niet, dan laat ik me door de eerste cliënt die wel op de hoogte is volledig inlichten. Kinder-en jeugdpsychiater zijn is nu eenmaal niet alleen maar wetenschappelijk nieuws bijhouden. Ook op andere vlakken moeten we bijblijven. Jammer dat we daar geen accreditatiepunten voor krijgen. Dan speelde ik met Pokemon Go ook nog mijn GAIA dossier vol.

Sandra Westgeest About Sandra Westgeest

kinder- en jeugdpsychiater bij het F-ACT-team van De Jutters | nuchter | vasthoudend | verslaafd aan alle soorten snoep en candycrush

Comments

  1. Joost van Breugel says:

    Wat een tof idee Sandra en leuk geschreven.
    Pokemon for GAIA!!

  2. lies wenselaar says:

    Je bent een topper!

  3. Wat heerlijk, een therapeut die op deze manier wel contact weet te leggen!

  4. bertus veldhuis says:

    That’s the way I like it Sandra.
    en Theo…..weet jij een beter manier?

  5. Odette de Witte says:

    Erg leuke blog Sandra
    Creatief, leuk en vlot geschreven voor jongeren en ouderen……
    Ik deel deze!

  6. Kirsten Hoogerheide says:

    Sandra wat een goede blog, ook hier op de Leggelostraat hebben we gezien wat Pokemon GO voor kinderen en jongeren die weinig buiten komen en bewegen kan doen. Puur vanwege het belang voor mijn patiënten ben ik het natuurlijk ook gaan spelen, en mijn ervaring is net als de jouwe dat het een goed onderwerp is om het ijs mee te breken.

  7. Wij Gouwenaren vinden dit een superleuk blog!!

  8. Theo Bakkum says:

    Mooi verhaal Sandra. Een goed begin van contactname. Maar hoe gaan we hem nu naar school krijgen? Want niet alles kan onder door hem goedgekeurde voorwaarden.

  9. Heel leuk Sandra ik stuur je link door.

  10. Monique van soolingen says:

    Leuk geschreven Sandra.

  11. Fatma Yildiz says:

    Wat een ontzettend mooie blog!

Reageren