Over kinderen, hun psychische problemen, hun ouders en hun behandelaars.

Het wachtlijstenmonster

De gemeente Almere heeft besloten tot 1 januari een stop te zetten op jeugdzorg met verblijf en zorg vanuit de kinder- en jeugdpsychiatrie, tenzij sprake is van een crisissituatie. In de kranten volgt berichtgeving of dit wettelijk nu wel of niet mag, de staatssecretaris spreekt er schande van en de wethouder pareert. De bal lijkt nu te liggen bij de gemeenteraad van Almere en bij ouders die voldoende puf hebben om naar een rechter te stappen. Het is een ingewikkelde kwestie. Een gemeente moet niet zodanig in financiële problemen komen dat zij toekomstige jeugdhulp niet meer kan inkopen en zoekt dus naar een oplossing. Het is dan makkelijk met het vingertje wijzen vanaf de zijlijn. Maar voor ouders en kinderen is het gruwelijk als je dagelijks bezig bent met overleven, je de zorg echt oprecht nodig hebt, je je kind ziet verslechteren en kennelijk eerst tot de bodem moet gaan voor je toch nog hulp krijgt. Het zou in een beschaafd land niet voor moeten komen. 

wachtlijstenDe besluitvorming in Almere heeft naast het leed dat het berokkent voor gezinnen ook nog effect op jeugdhulp in de rest van het land. Langere wachtlijsten leiden onbedoeld tot het nog verder toenemen van wachtlijsten. Het heeft namelijk een flink effect op het al dan niet afronden van hulp.

Hulp afronden …

Eind deze maand ronden wij de hulp voor een van onze eigen kinderen af. Dat betekent een einde aan bijna vijf jaar hulp voor ons kind en voor ons als ouders vanuit de kinder- en jeugdpsychiatrie. Wij hebben veel bijgeleerd en hebben er vertrouwen in het voorlopig weer zelf te kunnen. Dat vertrouwen is er niet vanzelf en dat is ook niet superstevig. We weten dat er nog hobbels gaan komen. Ons kind is ten slotte nog volop in ontwikkeling. Kleine hobbels kunnen we gelukkig zelf opvangen, maar mogelijk is bij hele grote hobbels weer hulp nodig. En daar gaat de berichtgeving over Almere klemmen en komt ons vertrouwen onder druk te staan.

… of toch maar niet?

Ook wij hebben in de afgelopen jaren een aantal keer moeten wachten op hulp, terwijl de problemen heel ernstig waren. De wanhoop en angst die je dan voelt voor je kind is groter dan je als mens eigenlijk kunt dragen. Dat gun je niemand. Het is ook iets dat ik zeker niet nog eens wil meemaken. En daar steekt het wachtlijstenmonster zijn kop op en fluistert: ‘Ja, het gaat nu wel goed, maar blijft dat wel zo? Als je straks weer moet wachten en de problemen alleen maar toenemen, dan trek je dat echt niet!’ Het monster gaat voor je het weet met je aan de haal, maakt je onzeker en als je niet uitkijkt ga je druk op de behandelaren zetten om te voorkomen dat zij de hulp beëindigen.

Deur op een kier

Nu ben ik daar vast niet uniek in en geldt ook voor andere ouders (en waarschijnlijk ook voor behandelaren) dat juist als je weet dat je opnieuw lang moet wachten op hulp als dat nodig is, het lastiger wordt om behandelingen te beëindigen. Daarmee neemt de wachtlijst onbedoeld verder toe. Het is belangrijk om voor dit fenomeen een oplossing te bedenken. Als ouders en kinderen weten dat de deur naar hulp op een kier blijft staan, ze niet opnieuw achteraan hoeven te sluiten in de wachtrij, dan zouden juist gezinnen die jeugdzorg met verblijf of kinder- en jeugdpsychiatrie nodig hebben, de hulp weleens sneller kunnen afronden. Nieuwe gezinnen krijgen dan sneller toegang tot hulp.

Voor de gemeente Almere en voor de gezinnen in Almere hoop ik op wijze dames en heren, die met een betere oplossing komen dan een stop zetten op zorg voor gezinnen die dit nodig hebben.

Marjan de Lange About Marjan de Lange

zelfstandig adviseur | twee geweldig leuke kinderen, lieve hond en onvervangbare man | universitair docent Universiteit Utrecht | ga voor effectieve zorg die er toe doet voor ouders en kinderen | dol op drop en situaties die aanleiding geven tot hardop lachen

Comments

  1. Peter Dijkshoorn says:

    Mooi, dat een ervaringsdeskundige professional dit met ons deelt.
    De oplossing voor het afsluiten is eenvoudig en verkort wachtlijsten. Garandeer als organisatie de hulpverlener en dan als hulpverlener het kind en de ouders dat ze bij afsluiten desnoods morgen terug mogen komen, zonder wachtlijst. Als je als organisatie 10 van dergelijke behandelingen zo afsluit, komen er misschien 1 of 2 mensen terug, de anderen zijn blij dat ze mogen terug komen en hebben het niet nodig. Netto opbrengst:
    – ouders en kinderen van afgesloten behandeling tevreden
    – hulpverleners tevreden
    – ruimte om paar andere kinderen en ouders te helpen. Ook tevreden
    – financier/gemeente tevreden

Reageren

vorige post:
volgende post: