Over kinderen, hun psychische problemen, hun ouders en hun behandelaars.

18 plus maar het stopt niet

Veel generatiegenoten met kinderen in onze leeftijd (21 en 23 jaar) gaan van een tweede leven genieten. Nog op wereldreis, de favoriete band achterna reizen, een camper aanschaffen… Sommigen worden opa en oma, ook een heel ander leven. Oppassen, lopen met de kleine door het bos. Ik deel graag hun foto’s op social media. Bijvoorbeeld van het kleintje in een jurkje dat ik heb gebreid. Ik geniet van hun geluk.

Grieks eilandOndanks dat onze jongens nu tot volle tevredenheid begeleid wonen, merk ik dat onze levens anders zijn in vergelijking tot onze vrienden. Ook wij zouden wel weer eens naar Griekenland, ons favoriete vakantieland gaan. Zorgeloos een terrasje pakken. Heerlijk eten. Even denken dat het leven eindeloos is en vooral: zorgeloos. In plaats daarvan gaan we, overigens ook tot tevredenheid, maar weer eens naar Schoorl. Ook daar een fijne vakantie, en geloof me: geen vakantie is hetzelfde. Naast onze vaste activiteiten altijd weer andere routes in een prachtig gebied. Soms wandelen we meer, soms fietsen we weer. Maar we zijn daar ook omdat we dan dichtbij de jongens zijn. Als er wat is zijn we dicht in de buurt. Onze oudste komt ook logeren. Ook hij is opgegroeid met de omgeving. Dit jaar gaan ze ook samen op vakantie naar Petten. Eerst zou zoon met zijn vriendinnetje gaan, maar die zit zelf in een intensief jeugdhulpverleningstraject en heeft een labiele thuissituatie. Dus nu heeft hij voor kleine broer gekozen.

Besef

Soms besef ik ineens dat onze kinderen levenslang begeleiding nodig hebben. Bijvoorbeeld toen ik met mijn vader en broer een weekendje weg was. Nadat het vriendinnetje het had uitgemaakt en bovendien verkondigde dat ze allang een ander had is oudste zoon totaal geflipt. Zijn woede maakte begeleiders bang en zij hebben, terecht, de politie ingeschakeld. Maar zoon was gevlucht zodat de poltie de jongste aan de tand voelde. Het liep weer met een sisser af, nieuwe afspraken waren nodig, maar de impact op beiden was groot. Oudste zoekt nu wel hulp voor zijn autisme en adhd maar moet dit samen met begeleiding doen. Want een overgang van de Bascule (18 minuten van zijn woning) naar volwassenpsychiatrie is er niet. Jongste had al een trauma tegenover politie omdat hij ooit onterecht ter verantwoording is geroepen nadat hij in een zwembad na meerdere treiterijen met een zwemvlies om zich heen sloeg, waarop de opgewonden ouders aangifte deden vanwege mishandeling. Dat is er alleen maar erger op geworden. Het PGB is nu volledig gericht op het begeleid wonen, en niet meer niet op de begeleiding die onze jongens vanuit huis nodig hebben. Dat vind ik krom.

Facebookgroep

Dit besef kwam ook keihard binnen nadat een ouder in een Facebook-groep waarvan ik lid ben zich afvroeg hoe het nu met onze kinderen ging. Het begeleid wonen van haar kind staat onder druk vanwege overlast. Thuis gaat het ook niet meer. Haar zorgen deden me beseffen dat ook onze kinderen er niet zijn na hun achttiende. Of wij ooit opa een oma worden is nog maar zeer de vraag. Onze jongste is heel erg op zichzelf en onze oudste valt op probleemgevallen (waar wij overigens wel mee te doen hebben). Maar deze problemen drukken ook zwaar op de oudste. Bijvoorbeeld als zij een slaapplek moet vinden wanneer de ouders zich terugtrekken, en het kind om één uur ’s nachts bij de Gaasperplas rondloopt. Hoe harder wij roepen dat hij een andere vriendin moet zoeken, hoe steviger hij zich vastzet in de problematiek van het betreffende meisje. Onze jongste doet een opleiding in de detailhandel, niveau vier valt hem zwaar. Hij legt de lat ook hoog voor zichzelf. Hij wil iets anders, maar wat? Hij gaat niet uit zijn plaat zoals zijn broer, maar hij heeft ook steun nodig.

Ouder worden

Ook wij worden ouder. Hoe flexibel kan ik over tien jaar zijn? Kan ik de zorg blijven bieden die mijn kinderen wel nodig hebben? Kunnen wij ooit wel zorgeloos op een Grieks terrasje genieten van onze Retsina? Moet ik meer loslaten en hoe? En stel dat een van ons er niet meer is? Er kan zomaar iets gebeuren. En hoe gaat het met de kinderen die uit een minder warm nest komen? En wat als onze kinderen ooit zelf kinderen willen? Licht je ze dan voor over erfelijkheid? Drukt mijn verantwoordelijkheidsgevoel dan niet te zwaar op deze jongens? Zie ik te veel beren op de weg? Ik wil wel, maar kan niet zorgelozer leven dan nu het geval is.

Niet somber

Toch zijn we niet somber. Onze vakantie in Schoorl zal ook dit jaar vast weer heerlijk zijn. De jongens krijgen straks een eigen appartement en een gezamenlijke huiskamer. Begeleiding in de buurt. Het is een juiste plek, want zij deden niet moeilijk over contra-indicaties (diagnoses) en IQ. Daar zijn we erg dankbaar voor en de communicatie is goed. Onze kinderen ontwikkelen zich nog steeds. Dat we er zijn op de achtergrond is ook niet iedere dag een zwaar gevoel. En het is zoals het is. Meestal vind ik dat helemaal prima. Maar soms lig ik er ook wakker van. Soms voelt de verantwoordelijkheid zwaar en soms voel ik dat nauwelijks.

Miek Wijnbergen Over Miek Wijnbergen

moeder van 2 zonen (gediagnosticeerd autisme en LVB, oudste ook ADHD) | lezer van (Scandinavische!) detectives & thrillers | actief voor Platform Verontruste Ouders en Transitie Jeugdzorg Ouders | altijd in voor lekker eten, terrasje, film en theater | actief SP-lid (zorg en welzijn) | houdt van fietsen en wandelen

Reacties

  1. Jacqueline zegt:

    Ik nam ook altijd alle probleemgevallen mee naar huis, maar op mijn 34e toch de juiste man getroffen. Nu herken ik hetzelfde bij mijn zoon van 23. Ook hij is te aardig, te naief, en heeft een zwak voor de zwakkeren.

Reageren