Over kinderen, hun psychische problemen, hun ouders en hun behandelaars.

Wat doen ze in Amerika nou anders als het op passend onderwijs aankomt?

Dit is de vraag die mij steeds wordt gesteld. De vraag is niet in één zin te beantwoorden. Gelukkig maar, want dat zou impliceren dat passend onderwijs makkelijk te implementeren is. Ook hier is passend onderwijs een kwestie van afwegen, overleggen, hoop, kansen, mogelijkheden, maar vooral ook een kwestie van doen. 
Passend Onderwijs

We werden welkom geheten

Wat draagt bij aan mijn positieve ervaring? Toen ik hier kwam wonen, schreef ik Alex en Lucas in. Ik ben langs vele scholen gegaan in Nederland. Stapte hun kantoor in, net zoals ik bij deze school deed. Onzeker en hoopvol, trots op mijn kinderen, bang voor hun antwoord. Ik heb in het verleden erg nare opmerkingen ontvangen, opmerkingen die niet menswaardig zijn, maar die toch gezegd werden. Ook hier vertelde ik mijn verhaal, op dezelfde manier als ik altijd doe. Deze persoon glimlachte, pakte inschrijfformulieren en zei “Welkom, wat leuk dat jullie hier zijn, ik denk dat jullie het hier leuk gaan hebben”. Ik kan in één blog niet beschrijven hoeveel die paar woorden betekenen voor mij. Punt is, het zijn maar een paar woorden, maar het zet meteen een positieve, warme toon en initieert een wederzijds, welwillend gesprek.

Gesprekken met velen aan tafel

In Nederland zat ik vaak aan tafel om Alex te bespreken: praten, plannen, nadenken, afspreken om weer eens bij elkaar te komen. Een keer zaten mijn man en ik aan tafel met 15 (!) andere personen. Ook hier, in Amerika, wordt overleg gepleegd en zitten er velen aan tafel. Het verschil is dat elke persoon hier aan tafel zit, mij kent en ook het kind. Elke persoon die hier zit werkt met het kind, of gaat ermee werken en communiceert met mij, kent mij dus ook. Dit vind ik zo vreselijk belangrijk. In Nederland bracht ik wel eens een foto mee, voor mij symboliseerde dit, dat het gesprek ging over een kind, met gevoel. Niet een portefeuille/budget of casus.

De school communiceert met Alex

Als Alex om hulp vraagt, dan wordt er naar hem geluisterd en worden er oplossingen bedacht. Hij vraagt “Wat moet ik doen als het werk mij frustreert?”. De mensen die met hem werken komen dan met passende oplossingen. “Dan mag je een pauze nemen, of een rondje lopen, of je mag naar mij toe komen”. Allemaal oplossingen die hem handvatten/oplossingen geven, zijn angst verkleinen, hem de veiligheid bieden die hij zoekt.

De school communiceert met mij

Ze communiceren met mij. Er is veel gebeurd, ik kan niet wegtoveren dat ik af en toe in de weerstand schiet. Mijn weerstand is gebaseerd op angst, in het verleden kwam mijn kind uit school met blauwe plekken, of heel boos, of heel verdrietig. Wat er dan precies gebeurd was, was slecht te achterhalen. Vind ik het moeilijk om hem los te laten? Natuurlijk! Zijn die emoties lastig voor een school? Vast wel, maar geef toe, geheel onlogisch zijn ze niet.. toch?

Ik vraag deze school bijvoorbeeld: “Maar wat als 2 uur testen te lang is, wat als hem dat niet lukt?” “Dan laten we hem pauze nemen, of we stoppen met de test, dan doen we de rest de volgende keer”. Als ik ergens onzeker over ben, dan mail ik of bel ik. Ze staan mij altijd te woord.

Schooladvies

Er zijn veel testen afgenomen. Geschiedenis van het gezin, IQ, diagnosestelling, taalvaardigheid. Er werden verslagen geschreven, gebundeld, geanalyseerd en vervolgens volgt een “IEP” (Individualized Education Program). De verslagen mag je van tevoren lezen, en zo nodig, aanpassen.

School komt tijdens het IEP met een advies. Dit advies mag zijn dat een kind daar niet te plaatsen is. Dan volgt het advies: waar wel? Ook bij dit gesprek zaten we met velen om tafel, maar iedereen kende Alex en ze kenden mij. Tijdens dit gesprek vertelde een juf hoe Alex het deed in de klas. Ze beschreef hoe goed hij het deed, dat hij een leuke opmerking had gemaakt, dat ze ervan genoten dat hij erbij was. Ik wachtte op de “maar”, maar die kwam niet. En zo besprak elke persoon Alex. Ze waren respectvol, legde alles goed uit, vroegen of wij vragen hadden. Er kwam geen ‘maar’, sterker nog: Alex deed het zo goed, hij mocht fulltime naar school.

Fulltime naar school

Sinds zit Alex in een groep met veertien kinderen, krijgt hij een aangepast lesprogramma en een fulltime begeleider. Wat was hij trots toen hij dat hoorde: “Dus ik mag echt blijven?” Ik vond het geweldig voor Alex, maar vond het ook heel spannend. Al 5 jaar lang sta ik aan zijn zij. Ik vertelde school dat ik het spannend vond, dat ik ook weer moet wennen aan loslaten. Ik vroeg de school om hulp. Vroeg of er een manier was dat ik terugkoppeling kon krijgen vanuit Alex over hoe de dag verlopen was. Na elk vak wordt Alex gevraagd op papier te zetten wat hij van dat vak vond. Een woord, of een tekening, wat hij wil. Ik krijg bladen terug met stralende glimlachende gezichten, een kind wat zo trots is en blij is dat hij het kan, dat hij erbij hoort. Trots dat hij ook weer naar school gaat, klusjes moet doen, huiswerk krijgt, net als de rest.

Hoop, begrip, kans en trots

Natuurlijk is dit slechts een begin, maar het is zoveel meer dan dat. Ik ben vele mensen in Nederland dankbaar, altijd al gezegd dat Nederland gevuld is met veel toppers. Mensen die een verandering wensen binnen het onderwijssysteem. Veel mensen die inzicht hebben, die het beste wensen voor alle kinderen. Veel mooie mensen in Nederland hebben mij zoveel moois gegeven. Maar deze mensen in Amerika geven mij nu hoop en begrip en Alex een kans en trots, en dat…. heeft niemand ons kunnen geven in Nederland. Daarvoor ben ik deze mensen heel dankbaar.

Penny Holloway Over Penny Holloway

moeder van twee geweldige kinderen | woont sinds kort in Amerika | gelooft in de kracht van ouders | strijd voor passend onderwijs | wenst meer begrip voor het kind en ouders binnen het onderwijs en onze maatschappij

Reacties

  1. Wat fijn dat het nu gaat zoals het gaat! En fijn dat je dit deelt.

Reageren