Over kinderen, hun psychische problemen, hun ouders en hun behandelaars.

Nieuw Begin

Afgelopen zomer waren mijn man en ik op vakantie. Het ging super met beide kinderen. Ze genoten volop en deden het fantastisch en wij genoten van hun. Ik keek vol trots en bewondering naar mijn jongste en naar mijn oudste. Beide speelde de hele dag buiten, met heel veel kinderen tegelijkertijd. Dit is voor velen wellicht niet bijzonder, maar het is niet altijd zo geweest. Mijn oudste heeft autisme, met veel kinderen tegelijkertijd spelen vond hij vroeger moeilijk. Ik verbaas mij hoe hij hierin gegroeid is, vind het knap van hem.

Ik vertrekMijn oudste is al drie jaar een “thuiszitter”en ontvangt een zorg/onderwijs pakket. In 2015 ontving hij één-op-één begeleiding, 4 uur onderwijs per week en 10 minuten WebChair. Velen hebben hier een mening over. De één wil dat hun kind dat ook had, de ander vindt het belachelijk, weer anderen vinden het geweldig. Ik ben zoveel mensen dankbaar voor dit pakket. Het is uit noodzaak geboren, ontstaan omdat het drie jaar geleden nodig was. Samen met Annemieke Spreij en de fantastisch mooie medewerkers van Autismecentrum 2Play hebben wij een plek gecreëerd waar kinderen zoals Alex, kunnen groeien en bloeien. En jeetje, wat heeft Alex dat gedaan!

Tijd voor reflectie

En toch, afgelopen zomer keken wij naar onze zoon, en waren wij ons ervan bewust, dat wat ooit passend was, niet meer passend is. Hij is toe aan de volgende stap, hoort onder de kinderen te zijn, te spelen met andere kinderen, te leren, te falen, te genieten, eigenlijk alles… samen met andere kinderen. Daar hunkert hij ook naar. Ik kijk naar mijn jongste, zo’n prachtig kind, slim, uniek en altijd op zoek naar een nieuwe uitdaging. Natuurlijk bespreken wij zijn toekomst, wat hij nodig heeft, wat hem gelukkig zal maken. Ook onze eigen toekomst bespreken we. Mijn man benoemt dat hij meer uitdaging zoekt in zijn baan en ik, ik ben op zoek naar oplossingen, hoop en positiviteit, en zo komt ons gesprek op gang.

Autismecentrum 2Play

Ik benoem dat Alex het geweldig doet bij Autismecentrum 2Play. Hij heeft daar zo veel geleerd. Dankzij de begeleiding heeft hij geleerd te genieten van schoolwerk, te vragen om hulp, weg te lopen bij frustratie. Zij hebben hem geleerd wat hij wel moet doen, in plaats van wat hij niet moet doen. Geduldige, mooie begeleiders die hem en ons altijd het gevoel hebben gegeven welkom te zijn. Toch zien wij dat onze oudste toe is aan de volgende stap. Maar bestaat die nog niet.

Passend onderwijs

Nederland is in ontwikkeling wat passend onderwijs betreft, er gebeuren veel schrijnende dingen, zoveel zelfs dat ik er ’s nachts wakker van lig. Gelukkig zijn wij een voorbeeld van de mooie dingen die gebeuren. Een geweldige gemeente, goeie leerplichtambtenaren/jeugd en gezinsteam medewerkers/wethouder/directeur van het samenwerkingsverband/leerkrachten/groeiende relaties met scholen. Als ik de volgende stap met Alex wil zetten (hij ontvangt zorg/onderwijs in een groep) heb ik het gevoel te moeten strijden met velen die mij lief zijn. Want enkel door publiekelijk problemen te benoemen kom je verder. Op één of andere manier zijn we er als maatschappij er nog niet aan toe om verder te komen door oplossingen te benoemen. Verdrietig maar waar.

Ik benoem dat ik niet wens te strijden. De mensen om mij heen zijn mij te lief en het kost bergen energie, die ik niet wens te besteden aan strijd. We analyseren datgene wat we samen besproken hebben. En zo komen we tot de conclusie, dat wat wij wensen nog niet in Nederland te vinden is. Mijn man heeft een mooie, uitdagende baan in Amerika gezien. Samen besluiten we dat hij gaat solliciteren.

Emigreren naar Amerika

Mijn man solliciteert en krijgt de baan en zo wordt ons idee ineens werkelijkheid. De maanden vliegen voorbij en ik laat veel tranen, want ik laat zo veel achter wat mij lief is. Vrienden, familie, ons huis, geweldige collega’s, Autismecentrum 2Play, een netwerk en een fijne gemeente. Mijn veilige haven…. alles. Ik ontvang veel cynische reacties “Denk je nou echt dat het daar beter is?”, “Wat denk je daar te vinden?”. Ik laat alle vragen van me af glijden. Ik geloof niet in goed of fout, ik geloof niet in beter versus slechter. Ik geloof enkel in mijn gevoel en mijn zoektocht naar positiviteit en oplossingen. Oplossingen die ik in Nederland niet vind.

Zorgouders

Velen zullen mij niet begrijpen, dat hoeft ook niet, maar ouders van thuiszitters/zorgouders begrijpen mij wel. Professionals en buren luisteren naar onze verhalen, kunnen de belasting die sommige gezinnen moeten dragen nauwelijks geloven. Velen vragen: “Hoe hou je het vol?”. Het antwoord is simpel: “Omdat het moet”. Omdat niks doen geen optie is. Niks doen staat gelijk aan accepteren dat het zo is, dat staat gelijk aan accepteren dat er geen verandering komt. Voor mij staat dat gelijk aan accepteren dat mijn kind (en velen na hem) geen plek in onze maatschappij zal bemachtigen. Wat moet een kind zonder onderwijs, zonder diploma? Het is accepteren dat er geen hoop is… en zonder hoop kan ik niet leven. Dat drijft mij. Niet goed of fout, niet beter of slechter. Natuurlijk is ons gezin in Amerika even complex of niet complex als in Nederland. Natuurlijk verdwijnen onze zorgen niet zodra we in een vliegtuig stappen. Ook hier zullen we hobbels tegenkomen. Is het beter? Gelukkig zullen we dat nooit weten, want ik weet niet wat er zou zijn gebeurd als ik was gebleven.

Nieuw begin

20 januari 2016 was het zover, vol emoties en tranen stap ik in het vliegtuig met mijn geweldige man en twee prachtige kinderen. Een week later heb ik onze beide kinderen ingeschreven op school. Ik vertel ons verhaal, flabbergasted luisteren ze mee. Ik benoem mijn onzekerheid en vraag “Maar wat als het niet lukt?” Het antwoord is simpel “Dan zoeken we, samen, een oplossing”. Gaan we “slagen” hier? Dat hangt van de definitie van “slagen” af. Maar ik ben hier nog maar één week en ik realiseer mij ineens dat ik in één week al meer voor elkaar heb gekregen dan in de afgelopen drie jaar in Nederland. Een inschrijving op school, mijn kind mag komen en de woorden “samen” en “oplossing”. Het is een pril, nieuw begin.

Penny Holloway About Penny Holloway

moeder van twee geweldige kinderen | woont sinds kort in Amerika | gelooft in de kracht van ouders | strijd voor passend onderwijs | wenst meer begrip voor het kind en ouders binnen het onderwijs en onze maatschappij

Comments

  1. Wow Penny, nog steeds ben je een dapper, sterk en moedig vrouw, zoals ik je heb leren kennen. Ontzettend veel geluk en heel veel goeds. Dat de woorden ‘samen’ en ‘oplossing’ centraal mogen blijven staan!

  2. Monica says:

    Hoi Penny,
    Heel veel sterkte en veel geluk. Ook (en zeker) voor Alex. Doe die kanjer de groeten van me!

  3. Petra de groot says:

    Precies wat je zegt penny!!! T gevecht dat je moet leveren is omdat je een toekomst wilt voor je kind(eren) Opgeven is geen optie.. De oudste gaat over 2 jaar examen havo doen.En aansluitend vwo. De jongste doet over 2 jaar vwo examen. Beide op cluster 4 onderwijs. En dat was meer passend dan im onze regio passend was. Een passende toekomst daar gaat t om!!! Wat ik daarvoor ook moet doen of laten….

  4. Yessica says:

  5. Go for it. Respect, zulke ouders hebben jullie kinderen verdiend. Veel levensgeluk daar!

  6. Renate says:

    Respect voor de moedige stap. En jammer dat het hier niet mogelijk is.

  7. Marjan says:

    Super penny.
    Ik begrijp jou .zo ik ook een lieve zoon. met autisme met veel zorgen heb.. tegen veel deuren aan loop en van kastje naar muur en terug wordt gestuurd.voor de zorg die hij nodig heeft.maar we komen er wel.

  8. @esjet says:

    Heel dapper, een leeuwin die vecht voor haar kinderen en gezin. Wat fijn dat het daar goed lijkt te gaan!

  9. Yvette Holloway says:

    Zo herken ik je, lieve dochter van mij!
    Ik ben zo trots op je, en op het feit dat je zo een geweldige moeder bent xxx

  10. Willeke van den Hoek says:

    Ja, dat zijn de toverwoorden: samen een oplossing zoeken. Alle goeds gewenst Penny!

  11. m van der klooster says:

    Dit is dus meer dan een geweldige stap geweest, hoe moeilijk ook voor de thuisblijvers maar het cliche blijft overeind: gaat het met je kinderen goed, gaat het met de ouders ook goed.

  12. familie Holloway :

    FF ’n traantje weg-pinken .
    ’t Gaat jullie aller goeds .

    Have a goog luk and a good time .

    V. .

  13. Erik Gerritsen says:

    Veel dank voor @play en bewijzen dat mooie dingen mogelijk zijn en alle succes in de VS!

  14. Sandra Holscher says:

    Ik wens jouw en je gezin alle geluk toe en voor je oudste een mooie schoolcarrière en vrienden, uiteraard ook voor je jongste. Jullie hebben dit verdiend. En ik hoop van harte dat het onderwijs in Nederland spoedig ook passend is en niet alleen in woord en geschrift.

Reageren