Over kinderen, hun psychische problemen, hun ouders en hun behandelaars.

Kabouter 2.0

Lang is het stil geweest, maar ik heb niet stilgezeten. En de jongens thuis ook niet. Vooral de jongste is enorm actief. Hij pakt de wereld met twee handen aan en pakt dit cadeautje met plezier uit. Hij geniet van mensen, van sporten en van theater en tv. Ook is hij zijn verslavingen in zo groot mogelijke porties tot zich aan het nemen. 

Leven 1.0

Hij weet het mooi te verbeelden. Iedere keer als hij door mag naar een volgend level, komen er een soort blije mannetjes door zijn bloed stromen. Zo zegt hij dat. Dat is fijn. En als hij daar dan niet mee door mag gaan, wordt hij chagrijnig. Dat is minder fijn. Een ander punt van aandacht is het zelfstandig worden. Wat kan de kabouter wel, en wat kan hij niet? En nog belangrijker is de vraag: ‘Wat wil hij niet?’ Dat is goed te volgen. Hij zegt het niet met zoveel woorden, maar een kind dat tot vier keer opstaat en toch weer in bed gaat liggen, wil niet uit bed. Een Kabouter die rechtop zit in bed en huilt, wil wel opstaan. Tot zover hebben wij over zijn begeleiding niet veel vragen.

Hulp 1.0

Wat we wel vragen is hoe we hem kunnen helpen opstaan als hij wel wil, maar het hem niet lukt. Hij weet het niet. Als hij het wist, zou hij wel opstaan. Het overkomt hem als hij hele leuke dingen mag gaan doen (ontbijtbuffet in een hotel) of als het een minder fijne dag is (naar school met Sinterklaas). Dus hebben we samen besloten dat we hiervoor toch meer hulp gingen zoeken. Gelukkig wist ik dat deze kenmerken, samen met moeizame fijne motoriek en moeizame zinsformulering horen bij dyspraxie. Dus wij hebben onderzoek hiervoor aangevraagd. In het revalidatiecentrum werd direct erkend dat we daarvoor bij hen moeten zijn. Maar wat doe je als centrum, als een kind zoveel fysiotherapie heeft gehad dat hij net buiten de klinische scores valt?

“Je zal maar recordhouder zijn van alle records in het revalidatiecentrum! Het is onze Kabouter gelukt.”

Hulp 2.0

We hebben gelukkig te maken met een enorm vindingrijk team. Voornaamste kenmerk van werken met dit team is dat zij ons en wij hen voortdurend onderbouwde complimenten geven. En we hebben ook te maken met een zeer inventieve fysiotherapeut. Hij weet onze kleine man uit te dagen tot grote hoogte. Je zal maar recordhouder zijn van alle records in het revalidatiecentrum! Het is onze Kabouter gelukt. Hij werkt zich compleet in het snot voor deze vakman. En wat is het fijn als het op die manier lukt! Want onze zoon staat steeds makkelijker op ’s ochtends. Hij weet nu dat hij af en toe iets voelt in zijn lijf, en dat dat spierpijn kan zijn. Of moeheid. Of emotie. Een tijd terug zat hij tijdens een verjaardag de hele dag boven te wachten tot de ellende voorbij was. Of hij bracht de dag door bij zijn begeleidster. Nu kan hij genieten van het bezoek dat de hele dag door even binnendruppelt. Het grote verschil is dat hij nu snapt wat zijn lijf vertelt. In oktober viel hij op het plein, had hij een hersenschudding. Maar hij zei en dacht ook echt dat het goed ging en er niks aan de hand was.

Leven 2.0

Tegenwoordig voelt hij hoofdpijn al veel sneller. Hij weet nu dat hij dan te intensief bezig is geweest. En hij weet nu ook dat hij het dan rustig aan moet doen. Eindelijk heeft onze zoon beschikking over de voorwaarden die nodig zijn om zijn energie over de dag te verdelen. Nog een half jaar heeft hij om te oefenen. Dan gaat onze Kabouter naar de brugklas. Op een reguliere middelbare school.

Felice Flameling About Felice Flameling

moeder van twee bruisende boys | getrouwd met betrokken echtgenoot | MatriXcoach | leerkracht die Kracht thuis inzet | lid Ouderplatform | lid ouderraad | Veelkant.nl | creabea in woord en beeld | theatersporter | muzikaal | Nature is mijn Nurture | levend vangnet

Reageren