Over kinderen, hun psychische problemen, hun ouders en hun behandelaars.

Het grote dilemma van het loslaten

Ik heb een zoon van 23. Hij heeft autisme en een licht verstandelijke beperking en woont begeleid in een kleinschalige woonvoorziening op Ijburg, Amsterdam. Zijn broer (20) woont in hetzelfde appartement. Hij heeft een Wajong en een jobcoach. We moeten hem loslaten. Maar tegelijkertijd kan dat nooit helemaal. We moeten hem zijn zelfstandigheid gunnen, maar die begeleiding op de achtergrond is hard nodig.

We hebben voor hem een gouden kans gevonden. Hij werd leerling bij een kleinschalig tuinbedrijfje. Tuinen ophogen en opkalefateren, betegelen en beplanten en een keer in de week naar school. Maar de opleiding vindt hij niet interessant. Het gaat vaak over dingen die niet in zijn praktijk liggen, de minimale begeleiding is moeilijk. Ook op zijn werk begonnen irritaties. We hebben een goed gesprek gehad waarin nieuwe afspraken gemaakt zijn en even leek het de goede kant op te gaan. De begeleiding van de jobcoach werd weer opgehoogd en er ontstond een kort lijntje met school.

Een operatie

Toen kwam de pech dat hij zijn achillespees afscheurde. Nadat hij snel geopereerd was volgde een traject van revalidatie. Hij verloor zijn structuur en maakt nu van de nacht een dag. Feitelijk staat hij om een uur op en hebben wij daar door ons werk ook geen vat op. Wel gaat hij trouw naar fysiotherapie.

Wat is wijsheid? Ik mis een duidelijk plan voor de toekomst. Maar moeten we hem daar zelf achter laten komen?

Stoppen

Gisteren kwam hij thuis met de mededeling dat hij gesprekken had gevoerd met de woonbegeleiding en nu wilde stoppen met school en dus met werk. Hij gaat wel wat anders zoeken. Misschien wil hij een opleiding in het welzijnswerk doen?? Misschien eerst weer eens bij de post gaan werken? Hij wil het zelf regelen. Helaas overziet hij niet gevolgen als een grote daling in inkomen. En kent hij ook zijn beperkingen niet goed, want er zijn wel wat haken en ogen te bedenken aan een opleiding in het welzijnswerk. Wat is wijsheid? Ik mis een duidelijk plan voor de toekomst. Maar moeten we hem daar zelf achter laten komen? Mijn man zegt dat hij er maar achter moet komen. Zelf is hij de begeleiding wel eens zat. De begeleiders van wonen nemen hem serieus, daar vindt hij een luisterend oor en advies. Zij denken niet in onmogelijkheden. Iets wat ik overigens juist ook wel waardeer. Want daarom woont hij daar, terwijl andere voorzieningen IQ-normen hanteren of uitsluiten vanwege ADHD of juist autisme. Maar ik vind het nodig om snel met iedereen om tafel te gaan. De huidige situatie is niet wenselijk en is ook niet eerlijk tegenover zijn werkmeester. Maar wat als hij het zelf wel wil regelen, en de begeleiding afwijst? De realiteit is dat de baantjes voor iemand met een MBO2-opleiding detailhandel, zonder daarin te willen werken, nu eenmaal niet voor het oprapen liggen. En het is ook wel fijn als een nieuwe werkgever enigszins rekening wil houden met zijn makke. Hij wil wel weer post lopen, maar dat verdient niet zo heel goed. Voordeel is wel dat hij dat werk zelfstandig kan uitvoeren. Zie ik te veel beren op de weg die hem hinderen? Moeten we het misschien nu even laten gaan en daarna ingrijpen?

Zijn vriendinnetje

Dan heeft hij nog een vriendinnetje met psychische problemen. Zij is nu voor tien weken intern. Ze kunnen niet met en niet zonder elkaar. Toen ze het uitmaakte stond de politie voor de deur omdat hij uit woede en verdriet geheel uit zijn dak ging. Ze leunt nogal op hem, zowel in emotioneel opzicht (problemen thuis, onderdak) als in financieel opzicht. Tussendoor hebben ze het op hun manier gezellig met elkaar, maar is zijn inmiddels zwanger van een ander vriendje geweest (en heeft dat laten weghalen). Kortom: ook hierbij serieuze gesprekken gevoerd met waarschuwingen. Maar hoe kunnen wij dit tegenhouden? Meer dan het gebruik van een condoom benadrukken kunnen we niet, ze zien elkaar toch.

Broer

Zijn broer is zijn beste vriend, maar ook totaal anders. Hij maakt zich teveel zorgen soms. Denkt over elke stap tien, zo niet vijftien keer, na. We hebben hem nooit kunnen betrappen op ondoordachte beslissingen. Binnenkort gaan we om tafel om te praten over zijn toekomst, iets waar hij erg mee bezig is. Doorgaan met deze opleiding detailhandel op een hoger niveau of werken? En waar? En dat maakt het ook wel weer levendig hier.

Miek Wijnbergen Over Miek Wijnbergen

moeder van 2 zonen (gediagnosticeerd autisme en LVB, oudste ook ADHD) | lezer van (Scandinavische!) detectives & thrillers | actief voor Platform Verontruste Ouders en Transitie Jeugdzorg Ouders | altijd in voor lekker eten, terrasje, film en theater | actief SP-lid (zorg en welzijn) | houdt van fietsen en wandelen

Reageren